Tjaldbúðin - 01.01.1899, Síða 6

—4—
Síðasta sumardag’, 21. október 1875 settist
allstór hópur íslendinga að á vesturströnd
Winnipegvatns og nam þar land. Þar reis
upp fyrsta íslenska nýlendan í Vesturheimi, og
var henni gefið nafnið Nýja Island.
Fyrsta árið var enginn prestur í nýlendu
þessari. En haustið 1876 bauðst sjera Páll
Þorláksson til þess að verða prestur Ný-Islend-
inga. Og varþví boði tekið með þökkum. Hann
flutti alkominn til Nýja íslands næsta ár 19.
okt. 1877. Sjera Páll var þannig fyrsti prestur
Vestur-íslendinga. Haun var mesti trúmaður
og áhugamikill. Lúr.ersku kirkjunni unni hann
af alhuga. Honum svipaði í trúarskoðunum
til sjera Iielga Hálfdánarsonar, og breytti í
engu frá trúarjátning kirkjunnar á Islandi.
Söfnuðir hans í Nýja Islandi hjetu : Vídalíns-
söfnuður, Hallgrímssöfnuður og Guðbrands-
söfnuður. Allir söfnuðir hans til samans voru
kallaðir: “ Hinn íslenzki lúterski söfnuður í
Nýjaíslandi. ’ Ef sjera Páll hefði þá fengið
að starfa óáreittur í Nýja íslandi, þá hefði kirkju-
saga Vestur-íslendinga oi ðið sjálfsagtalltönnur,
en hún er nú. En “óhamingju Islands
verður allt að vopni.”
Um þær mundir var sjera Jón Bjarnason i
Minneapolis. Hann var ritstjóri norska blaðs-
ins Budstikken.” Áður hafði hann verið