Sjómaðurinn - 01.06.1940, Qupperneq 7

Greinar og auglýsingar, sem birtast
eiga i blaðinu, skulu sendar til:
Sjómaðurinn, Box 285, Rvík.
2. tbl. Apríl—jání 19k0. 2. árg.
Drottinn himna og lieima,
herra dags og nætur,
á þig einan hrópar
alt, sem kvelst og grætur.
Láttu lýði alla
leiðir réttar finna.
Láttu ljós þitt vera
lampa fóta minna.
Davið Stefánsson.
SLÍKUM TlMUM, sem mí ganga gfir heiminn, þegar.heil lönd og stúrir landshlutar eru
ofurseld ófriði og ofbeldi, verður vafalaust mörgum eitthvað svipað í liug sem skáldinu
frá Fagraskógi, er það kvað Ijóð það, er að ofan getur í kvæðinu „Á vegamótum“. Enginn, nema
sá, sem regnt hefir, getur gjört sér í hugarlund þær hörmungar, sem þau hundruð þúsundu
og jafnvel miljónir, barna og gamalmenna, manna og kvenna, hafa orðið að þola, á ferðum þeirra
frá heimilunum, burt frá öllu, sem þeim hefir kærast verið, — burt frá ófriðnum til óvissunnar,
burt frá hörmungum, en í mörgum tifellum til þeirra aftur. Engu er þyrmt,—- alt logar í ófriði,
öllu er fórnað fyrir völdin. Ilvað mönnum er í hug á slíkum stundum, fara engar sögur, en
óefað eiga menn þá enga heitari ósk en þá, að mennirnir mættu bera gæfu til að finna þær réttu
leiðir, — leiðir, er komið gætu í veg fyrir þær ógnir, sem nú dgnja yfir mannkgnið. Áð lýðir
allir finni þær réttu leiðir lil að lifa lífinu í friði og sátt, en ekki ófriði.
En ef slíkar óslcir eru réttmætar hjá þessu fólki, eru þær þá ekki einnig það hjá okkur,
sem enn elcki höfum kynnst þessum voða? Jú, vissulega eiga það að vera oklcar heitustu ósk-
ir, að lyðir allir finni hinar réttu leiðir, jafnt á sjó sem á landi, eins við hin daglegu störf, sem
í öllu samfélagi við aðra menn. En þessar leiðir kunna í fgrstu að krefjast lífsvenjubreytinga,
meiri sjádfsafneitunar, meira erfiðis andlegs og líkamlegs, — minni þæginda — einkis hóglifis. En
ber að horfa í það? Nei. Rétturinn til að lifa og starfa verður að fá sína fullu viðurkenningu,
ekki í orði heldur á borði.
Ríkisstjórn vorri liefir tekist, að því er bezt er vitað með milligöngu utanrikismádaráðu-
aeytisins og sendiherra íslands í London, að fá því lil vegar komið, að islenzkir sjómenn fá
mi aftur landgönguleyfi í Englandi. Fyrir þessa forgöngu eiga þessir aðilar þakkir skilið og þá
einkum fyrir það, lwersu fljótt og vel þeir brugðust við þessu máli. Landgöngubannið á vafa-
laust sínar orsakir, en um það skal eigi sakast — hitt ætti öllum, sem utan fara, að vera Ijóst,
Qð hverjar skoðanir, sem menn kunna að hafa á því, sem er að gjörast hjá ófriðarþjóðunum,
e>' öllum það fyrir beztu, að halda þeim skoðunum fyrir sig, meðan þeir dvelja erle'ndis, og
ffeyma öll ræðuhöld og útlistanir, þar til menn koma heim. Þar geta menn lýst fylgi sínu við
þenna eða hinn án nokkurs tjóns fyrir sig eða aðra, ef í hóf er stilt. Er ráðleggingum þessum
einkum beint til þeirra, sem lítt hafa stundað siglingar til annara landa og ekki á ófriðartím-
11 m. Hinir þurfa engra ráðlegginga við í þessu efni. Þeir vita, að þetta er sjálfsögð varfærni
°g kurteisi.