Sjómaðurinn - 01.06.1940, Side 11

SJÓMAÐURINN
okkar og tók okkur inn í höfnina. Var þar teki'ð
bæði vatn og kol. Allir fengu Iandgönguvegabréf,
en urðu að vera komnir um borð aftur kl. 10 um
kvöldið. Nokkrir fóru á bió, en aðrir bafa liklega
fengið sér einn eða fleiri „Pint“, sem ekki helir
veitl af, eftir 10 daga útivist. Ekkert bafði frétzt
bve lengi ætti að halda okkur bér, en sagt var að
þýzkur kafbátur væri kominn inn fyrir duflabnu
Englendinga, og óttuðust menn liann mjög. Það,
sem okkur þótli verst, yfir þenna tima, sem við
lágum i Metbill, var að engar fréttir böfðu borisl
af okkur heim og vissum við að vinir og kunn-
ingjar myndu vera farnir að verða órólegir. Það
böfðu lilca farist fleiri skip þessa viku en nokkru
sinni áður, síðan striðið liófst. Það mátti því búast
viö að næslu slysafréttír kæmu af okkar skipi, og
liefði það verið ömurleg tilkynning fyrir aðstand-
endur. Kannske eru „bræðslupeningar“ Jónasar
borgaðir fyrir ótta vandamanna i landi, þvi enn
befi eg aldrei séð sjómanni bregða, fyrir bræðslu
sakir af hættu á sjónum og liefi þó ekki stundað
aðra atvinnu i 24 ár en sjómennsku.
Þess mætti geta, að í Metliill liitti eg danskan
sjómann, sem sagði að nú væri fjölda skipum lagt
upp í Danmörku, vegna þess að ekki fengjust
menn þar lil að sigla, þrátt fyrir 350 prósent, og
væri þó boðnar 350 krónur alveg aukalega á borð-
ið við skrásetnigu, bara menn vildu fara. Þrátt
fyrir þetta kvað bann þá segja „nei, við siglum
eklci, og þar við basta“. Þá sagði hann að danskir
sjómenn fengju erlendan gjaldeyri eftir vild.
Á sunnudaginn kl. 2 e. b. var farið frá Methill
lil Leitli; er það liálfs
annars tíma ferð. Á
leiðinni vorum við
stöðvaðir af vopnuðu
skipi. Innsiglingin til
Leitb er afmörkuð með
togurum, sem mynda
hlið á milli sín tveir
og tveir. Rétt utan við
bafnarmúlann sést á
skorstein og mastur á
skipi, sem sprakk þar
á tundurdufli siðast
þegar okkar skip var i
Leith. Um kvöldið fór
eg og annar maður í
land og fórum við á
skandinaviska sjó-
mannabeimilið, blust-
uðum við þar á messu,
Einn af mestu
ó vi n um sj óman n a n n a.
og á eftir var drukkið kaffi, sungið og sagðar
sögur.
Þarna voru saman komnir Svíar, Danir, Norð-
menn og Einnar, og svo við tveir. Á sjómanna-
heimilinu eru fimm stór borð, og er fáni einnar
Norðurlandaþjóðar á hverju. Veglegasta fána-
stöngin er sú islenzka, sem mun vera smiðuð og
gefin af islenzkum vélstjóra (Sigurjóni Jóns-
syni ?).
í Leilb var legið daginn eftir og losaður isað-
ur fiskur, sem ekki var þorandi að bggja með, þvi
enginn vissi livenær skipið fengi að lialda áfram
suður eftir. Var nú beðið eflir skipun um, hvað
gera skyldi.
30. janúar var enn legið i Leitli og kom engin
skipun um livað ætti að gera.
Þennan dag voru þrjú skip lilutlausra þjóða kaf-
skotin við austurströndina og björguðust 10 menn
af einu, sem var sænskt og aðeins 1 af öðru, sem
var danskt, en enginn af þvi þriðja, sem lika var
danskt. Á því var brytínn gamall skipsfélagi okk-
ar, Róbert Bender. Miðvikudaginn var líka legið
i Leitb og um kvöldið kom skipun um að við ætt-
um að fara morguninn eftir til Methill aftur og
bíða þar. Var svo farið snemma á fimtudagsm.org-
un þangað. Þar voru fyrir milli 70 og 80 skip.
Var nú legið þar um daginn og ekkert heyrðist
um brottför. Á föstudaginn síðdegis kom lóðs um
borð og sagði að fara ætti kl. 4% þá um daginn.
Var nú farið að búa til burtferðar. Var farið á á-
kveðnum tíma. Mörg skip voru farin á undan okk-
ur út i fjarðarmynni og átti að raða þeim þar.