Sjómaðurinn - 01.06.1940, Qupperneq 13

SJÓMAÐURINN
7
Lagst var fyrir ulan Tyne-ármynni. Eftir liá-
degið fréttist að leiðin suður eftir væri óhreinsuð
og mikið væri af rekduflum á þvi svæði. Um
kvötdið hvesti mildð og gerði storsjó, enda var
þetta íyrir opnu liafi. kynr aftan olckur tá stórl
skip (griskl); létti það um kvöidið og hefur sjáif-
sagt ætlað að færa sig eða i'ara inn í ftjótið. En
morguninn eftir fannst það uppi í fjöru, og enginn
maður var i því. Ekki hefi eg irétt neitt um, hvon
þeir liafa fundist. Morgiaiinn eftir var komin svo
mikil kvika, að óliggjandi var. Var þá iétt og lar-
ið inn til South Shields og lagst þar. éegið var þar
t 2 tlaga, en siðan haldið suöur eítir. Var nú ekki
herskipafylgd, af þvi að svo fá skip fóru tit Huli
og Grnnsby. Aftur á móti voru þarna á Tyne ínillt
4U og 50 skip, sem ætiuðu til London, og ætfuðu
þau að biða. Pað voru 4 skip, sem fóru saman og
hölðu skipstjórar þeirra talað sig saman og ver-
ið látnir iofa, að þeir skyldn ekki l'ara liver frá
öðrum. Var það vel og drengilega lialdið. Siglt
var aha nóttina i svörtu náttmyrkri og þoku, enda
sásl ekki á milli skipanna, en með hljóðbending-
um vissu þau aitaf hvert af öðru. Á þriðjudaginn
var komið að Humber. Var þá svo mikil þoka, að
ekki var siglandi, og lögðust öil sldpin þar. Legið
var til miðvikudagsntorguns, en þá var farið að
lóna inneftir, þó sama þokan væri. Um liádegis-
bilið náðum við í hafnsögumann, og komum til
Grimsby ld. 2 e .m. á miðvikudag 7. febrúar og
höfðum þá verið á leiðinni 20 sólarliringa og 10
lduldtustundir. Voru menn nú alinent fegnir, að
vera slopnir úr þessari sighngu i lhli, því lnin var
mjög þreytandi, þó að eltki væri annað, en að nú
mátti maður luitla öruggur. Menn fengu sér nú
hressingu, er þó varð að vera af skornum sltamti,
því eltlti fæst alt fyrir gjaldeyrisskamtinn. — í
Grimsby liittum við íslenzlta logarann „Surprise"
og sögðu menn af lionum, að Jieima hefðum við
verið taldir af, og þótti okkur það mjög leitt, því
þá vissum, við að fólki oltltar hafði Jiðið illa. Er
það mjög leiðinlegt til að vita, að eltki skuli vera
gerðar víðtæltar ráðstafanir til varnar svona slúð-
ursögum. Eg vil segja, að það sé ábyrgðarhluti fyr-
ir ríkisstjórnina, að á meðan sjómenn eru að leggja
líf sitt i liættu við að bæta afltomu þjóðarinnar,
sltuli blöð og útvarp varla flytja aðrar fréttir en
Um slysfarir á sjó, og svo ltoma lygasögur ein-
staltra slefbera ofan á alt, til bragðbætis. Vilja
menn ekki renna huganum örlitla slund inn á sjó-
mannaheimilið, sjá feður og mæður, konur og
börn, systkini og aðra ástvini, á meðan fyrirvinna
heimilisins er á liafi úli. Og takið eftir: Svipurinn
er sá sami á öllum. Vonin og kvíðinn takast á lielj-
artökum i andliti fólksins. Börnin liorfa á andlil
móður sinnar og spyrja, þvi þau hafa lieyrt lyga-
söguna. Móðirin snýr sér undan, liún hefur tika
heyrl liana, og getur ekkert svar gefið. Kannske
sér barnið tár drjúpa úr auga móðurinnar, og
livað þýðir það? Það þýðir grát fjölskyldunnar.
Þaina er komið algert vonleysi. Svo er beðið, og
úlvarpið byrjar. Allir leggja við hlustirnar, roms-
að er upp um, slysfarir skipa, en ekki er getið um
skipið, sein lygasagan var um. Aftur byrjar ofur-
lítill vonarneisti að bæra á sér. Á eftir kemur svo
andvökunóttin. Ef þelta er ekki það, sem kallað er
helvítiskvalir, þá veit eg ekki livað við er átt með
þvi orði. En upphafsmaður sögunnar gengur bi-
spertur um borgina, innvafinn i blý og góð föt, og
er saddur á sál og likama. Þessa menn á að finna
úr og liegna. liegna með hýðingu á almannafæri.
Og liver á að hýða? Það á sjómaðurinn að fá að
gera, og skil eg ekki að honum yrði það ekki
óánægjuverk. Það væri að minsta kosti trygging
fyrir, að ekki yrði dregið úr liöggunum.
Næstu daga, 8., 9. og 10. febrúar var losað. Á
sunnudaginn skoðuðu menn sig um; enginn
skemtistaður er opinn á sunnudögum í Englandi.
Mánudaginn 11. var tokið við að losa; þá var strax
farið undir kolakrana og tekin kol og ein lestin
fylt. Síðan var leslað og þvi tokið á fimtudag kl. 4.
Kl. 7 um kvöldið kom bafnsögumaður um borð
og vorum við „lokkaðir" út. Kl. 9 var lagst úl á
Humberfljóti við Spörn og legið þar og beðið eftir
skipafylgd. Á föstudagsmorgun fór lóðsinn i land.
Allan daginn heyrðust skotdunur fyrir utan lljóts-
mynnið, ekki sáum við neitt af þeirri viðureign,
sem þar fór fram.
Laugardagsnótt um fjögur leytið kom til okkar
eftirlitsbátur og var okkur sagt, að etla hann, þvi
að nú yrði farið. Urðu menn glaðir við, þvi alla
var farið að tanga til að komast áfram. Meðan
gert var klárt i vélarúmi, fór báturinn á milli fleiri
skipa og tilkynti burtför. Þegar byrjað var að létta
hjá okkur kom skipun um að fara elcki. „Engin
sigling norður um í nótt eða í dag“, sagði Bretinn,
og þar við sat. Var nú aftur gengið frá öllu, og
legið um kyrt. Um liádegi á sunnudag 18. febrúar
kom eitt af skipum Sameinaða félagsins út Hum-
berfljót. Það stöðvaðist eklci hjá skipum þeim,
sem þarna lágu og biðu, hetdur liélt áfram. Voru
nú engin umsvif liöfð lijá okkar skipstjóra. Hver
skipunin rak nú aðra, vélin var gerð „klár“ i flýti,