Sjómaðurinn - 01.06.1940, Side 20

14
SJÓMAÐURINN
— Geturðu sagt mér nokkuð frá því áhugamáli?
„Nei, það er best að tala sem minst um það. Það
dundur mitt hefir engan árangur horið enn — og
þess vegna er ekki vert að fjasa um það.“
Og Jón vill ekkert tala um sjálfan sig. — Fáir
munu vera eins fjöllesnir af íslenskum sjómönn-
um og þessi sextugi stýrimaður. Mér er sagt að
hann lesi alt, jafnvel læknisfræði af miklum ákafa
og kunni í henni mörg fræði.
OlGURÐUR GÍSLASON er fæddur 14. maí
^ 1890. Hann er Árnesingur, frá Króki í Grafn-
ingi. Hann er líka sannfærður um það, að allir
duglegustu verkmennirnir til sjós og lands séu
Sunnlendingar.
Vestfirðingar eru
að vísu mjög dug-
legir, en Sunnlend-
ingar standa þeim
þó öllu framar. —
Sigurður hyrjaði
sjómennsku aðeins
14 ára gamall.
Hann byrjaði á
„Pollux“, frá Hafn-
arfirði og síðan var
hann á allskonar
skipum, opnum
skipum og þilskip-
um. Stundum vann
hann verslunar-
störf á sumrum, en sjórinn dró hann altaf til sín
og þar varð hans ævistarf. Eitt sinn var hann
á „kútter Haraldi“, sem frægur er af vísunni um
„kátu karlanna“, og má óefað fullyrða að ekki hafi
Sigurður verið ókátastur þeirra karla, sem þá voru
á „Haraldi“. Árið 1914 útskrifaðist Sigurður af
Stýrimannaskólann. Hann sigldi öll stríðsárin, að-
allega með Dönum. Hann flutti eitt sinn vélhál
hingað heim frá Danmörku og fór aftur út lil að
sækja annan hát, en hann var þá ekki tilbúinn og
einmitt í þann mund keypti landsstjórnin Vil'le-
moes og réðisl Sigurður strax á hann sem stýri-
maður. Tók hann skipið í Esbjerg. Næstum óslit-
ið síðan, eða að undanskyldum þremur árum, sem
hann var á Esju, hefir Sigurður siglt á Eimskipa-
félagsskipunum. Hefir hann all oft haft skips-
stjórn :á hendi. Þegar Sigurður er spurður um af-
stöðu sína til Eimskipafélagsins, segir liann:
„Ég skal játa það, að hjá mörgum okkar sem
réðumst ungir til félagsins og höfðum bjartar von-
ir um vaxandi möguleika hjá hinu unga fyrirtæki,
hefir það skapað okkur vonbrigði. Framfarimar
eru svo litlar, aukningin svo liægfara og þar af
leiðandi þurfum við starfsmennirnir að lijakka
svo lengi í sama farinu. Maður lendir með þessu
móti á all annari hyllu en maður ætlaði sér i upp-
hafi og það er erfitt að sætta sig við það. Frá mínu
sjónarmiði er eins og félagið eldist eins og maður,
ofurselt sömu örlögum, yngist ekki upp.“
Sigurður liefir ákaflega mikið að gera, þegar
Sjóðmaðurinn heimsækir hann:
„Ég er að fara í sumarfrí, segir liann.
Grunur þess, sem þetta ritar er sá, að Sigurður
lilakki lil fríisins. Allir, sem þekkja liann, vita, að
hann er ekki að eins dugani sjómaður heldur og
listamaður. Fríum sínum liefir hann eytt á und-
anförnum árum við myndatökur, teikningar og
listmálun. „Þetta er mitt hobby“, segir hann. Þeg-
ar maður talar um málverk og fegurð landsins
breytist svipur lians og er auðfundið að þar er lians
hugðarefni þó að sjómennskan hafi luig hans
allan, þegar hann er á sjónum.
OIGMUNDUR SIGMUNDSSON tr sá eini af
^ þessum mönnum, sem Sjómaðurinn hefir
ekki haft tal af í tilefni af afmæli hans.
Hann er núna úti í sjó, einhvers staðar á leið-
inni milli íslands og Ameríku. Sigmundur ei
Hafnfirðingur,
fæddur 1. júní
1890. Faðir hans
var skútusjómað-
ur og fékk Sig-
mundur að fara
á sjóinn með hon-
um 12 ára gamall,
og þá sem „kokk-
ur“. Það var byrj-
unarstarf hans á
sjónum. Siðan
liefir hann alt af
verið á sjónum,
svo að segja, og
aðeins verið gest-
ur í landi. Hann
hefir siglt á öllum tegundum skipa, nema opn-
um bátum. Hann útskrifaðist af Stýrimanna-
skólanum árið 1912. Eftir það var hann mikið
á skútum og togurum. í ársbyrjun 1918 gerðist
hann fyrsti stýrimaður á Rorg. Birtist viðtal
við liann hér i blaðinu nýlega, um siglingar í
hcrskipafylgd á Borg á stríðsárunum. Frá þeim