Sjómaðurinn - 01.06.1940, Page 21

SJÓMAÐURINN
15
tíma liefir liann verið i þjónustu Eimskipal'é-
lagsins.
Sigmundur er meðalmaður á hæð, þrekinn,
öruggur, nokkuð seintekinn, en tryggur og fast-
ur fyrir. Augun eru l’jörleg og glettni bregður
fyrir i þeim. Þau hera vott um glaðlyndi og
bjartsýni. ■— Þegar maður sér Sigmund, verður
manni ósjálfrátt á að liugsa, að liann sé fæddur
til að hafa stjórn á hendi á sjó, og að því fleyi,
sem liann stjórni, sé vel borgið.
T~> ERTEL ANDRÉSSON er önnum kafinn um
horð i Goðafossi þegar Sjómaðurinn lieim-
sækir hann. Hann hýður inn i lilla klefann sinn, og
við komumst þar varla fyrir báðir. Berlel er
myndarlegur maður, alls ekki fimmtugur að útlili.
Hár, herðahreiður, vel á sig kominn og spengileg-
ur. Hann liefði geta orðið góður iþróttamaður!
Bertel Andrésson er fæddur 29. maí 1890, hér í
Reykjavík og uppalinn að Bygggarði og liér hefir
liann ælið verið. Hann byrjaði að vinna fyrir sér
á sjónum kornungur og hefir verið ó flestum teg-
Uiidum skipa, nema á togurum. Hann var mikið
á opnum róðrarhátum fyrst framan af, hæði sem
háseti og formaður. Stundaði liann fiskveiðar hér
við Faxaflóa fram að þrítugsaldri. Bertel fór á
Sjómannaskólann árið 1917 og útskrifaðist þaðan
órið eftir. Siðan var hann stýrimaður á vélbátum,
en síðan gerðist hann háseti á Lagarfossi. Af því
skipi fór hann ó Gullfoss og var þar háseti, en síð-
an stýrimaður, þá fór hann á Selfoss og hefir yfir-
leitt verið í flestum „Fossanna11. Síðustu árin hef-
ir hann verið annar slýrimaður á Goðafossi.
Um Eimskipafélagið og slarf sitl ó skipum þess
segir Bertel:
„Félagið er enn ungt, framfarirnar eru mjög
hægfara. Það er ef til vill eðlilegt. Við höfum þó
gert okkur vonir um að þær yrðu meira liraðfara.
Það er eðlilegt markmið að félagið gangi upp á
við en standi ekki í stað, en það er líka eðlilegt að
Eimskipafélagið fylgi þróun íslensks þjóðfélags og
það er ekki nema að vonum, að við starfsmenn fé-
lagsins verðum að fylgja þessari þróun, eins og
aðrir lslendingar.“
Hvernig liefir starfið annars gengið?
»Vel, þegar á alt er litið. Ég hef alt af verið
ueppinn. Ég hefi aldrei lent í svaðilförum svo að
teljandi sé. Ég var með er Lagarfoss fór síðustu
ferð sína til Ameríku eftir síðasta slríð og þá
lilektist okkur dá-
lítið á, eins og
mörgum er kunn-
ugt.“
Bertel er lika
að fara í sumarfri
og hefir þvi i
mörgu að snúast.
Iiann ætlar vitan-
lega út úr hænum
°g UPP í sveit til
að þurka af sér
sjávarseltuna. —
Vélarnar skrölta
þarna i „Goðan-
um“, þar sem
hann liggur við
— Kantu ekki illa við þig, þegar þú ert lang-
dvölum í landi?
„Það kemur nú ekki oft fyrir. Ég venst þvi fljótt,
en líf þeirra, sem altaf eru í landi, er mjög ólíkt
lífi okkar, sem alt af eru á sjónum.”
Sjómaðurinn óskar öllum þessum félögum
Stýrimannafélagsins til hamingju, og munu hin-
ir mörgu farþegar á skipum Eimskipafélagsins,
sem notið liafa lijálpar þeirra og aðhlynningar,
taka undir þær heillaóskir.
hafnarbakkann.
Maður nokkur, er stundaði atvinnu i stórri horg,
en hjó fyrir utan horgina, hafði keypt farseðil
er ferðast mátti með 20 sinnum þessa vegalengd,
en forstjóri járnhrautarinnar klipti i hvert skifti
af fyrir einu gjaldi. Maður þessi reykti ekki, og
fór því jafnan inn í þá ldefa, þar sem stóð á að
reykingar væru hannaðar. —■ Eitt sinn komu fjór-
ir menn í sama mund og liann inn í slikan klefa,
settust á hekk andspænis honum, og fóru allir
að reykja. Af því maðurinn var friðsamur, hugs-
aði liann sér að segja ekki neitt, en gefa farstjór-
anuni bendingu er liann kæmi, um að stöðva reyk-
ingarnar. Að vörmu spori kom farstjórinn og rétti
þegjandi út hendina til þess að hiðja um farseðii
mannsins. Maðurinn rétti honum hann, en kink-
aði um leið kollinum yfir á hekkinn, þar sem
reykingamennirnir sátu, til þess þar með að benda
honum á óleyfilegt athæfi þeirra. Farstjórinn tók
við seðlinum, leit ó mennina hinumegin, kastaði
tölu á þá, klipti af seðlinum og fékk manninum
aftur, og snaraðist siðan út. En þegar maðurinn
leit á seðilinn, só hann að fai’stjórinn hafði klipt
af lionum fimm fargjöld.