Sjómaðurinn - 01.06.1940, Qupperneq 24

18
SJÓMAÐURINN
kunnuga, livíta menn, sem gesti í sín hús. Þegar
inn úr liliðinu kom, voruni við stödd á nokkuð
stóru torgi, þar sem var saman kominn fjöldi
fólks. t hring um torgið voru svo kofar, eins og
meðfylgjandi mynd sýnir. Hver kona hafði sinn
kofa, þar sem hún bjó með sin hörn. Aðrir kofar
voru bústaðir höfðingjáns, „galdralæknisins“,
samkomuhús, sem var stærst, og nokkur önnur.
Alls um 16 kofar. I kring um þessa þorpbyggingu
var svo sterkt reyr- og bambusgerði, um 2 metr-
ar á bæð. — í kringum þetta „Kraal“ var svo
ræktað land, tún og maisakrar.
Okkur var leyft að valsa um og skoða, eins og
við vildum. Eg fór ásamt nokkrum öðrum inn i
einn kofann, þar sem bjó ein af yngri „frúnum“.
Þó hún væri ekki nema 16 ára, átti hún 2 börn
„rúmlega“. Eg hafði unnið með svertingjum á
skipinu og aldrei fundið neina megna ólvkt af
þeim, en þarna inni var óþefurinn þannig, að eg
lagði ekki inn í annan lcofa. — Þegar fólkið býr
um sig til svefns, breiðir það strámottu á jörðina
undir sig, hefir viðarklump fyrir kodda og kálf-
skinn fyrir ábreiðu. Þó var þetta alt fullkomnara
og skrautlegra hjá höfðingjanum og hans út-
völdu. Kornið malaði fólkið með tveimur stein-
um, öðrum skálmynduðum en hinn eins og kúla,
likt og við þekkjum frá eldri tímum. Yfirleitt
voru öll tæki mjög ófullkomin og frumleg, því
ekki var þeirn leyft að hafa skotvopn.
Þegar búið var að sýna okkur um híbýlin, söfn-
uðust allir saman á torginu. Þar var heimafólk
samankomið í skrautklæðum, og undir hægum
trumbuslætti fór það að dansa m,eð vindingi á
skrokknum og handaklappi. En trumbuslátturinn
varð örari og örari og hreyfingar fólksins fylgd-
ust með, þangað til líkast var sem allir væru
tryltir. Lengra var ekki haldið með hvern dans,
því þetta var nú mest til sýningar. Skömmu síðar
gafst mér tækifæri til að sjá sömu hreyfingar í
dansi, sem kallaður er Ponga og Big Apple. Var
það á næturklúhb í New York og þá meðal hvítra
manna. — Eftir að hafa liorft á ýmsa siði fólks-
ins, og haft hina mestu skemtun af öllu, var versl-
að við það og ýmsir skrautmunir keyptir, einnig
spjót o. f 1., sem gaman var að eiga til minja.
Einstaka maður sýndi ónot, ef maður stakk
ekki að honum peningum, þegar hann rétli fram
hendina. En það var ógerningur að gefa öllum,
sem það gerðu; til þess voru þeir of margir, enda
fengu svo allir úr samskotasjóðnum á eftir um
2 shillinga hver. — Engin gat talað ensku nema
höfðinginn, sem gat gert sig skiljanlegan með
það nauðsynlegasta. Einu sinni spurði hann mig,
hvaðan eg væri. Þegar eg sagðist vera frá íslandi,
kannaðist liann ekkert við það, sem ekki var von,
og spurði bara: „Nice place? Far?“ Hefir meint:
Er það fallegur staður? Er það langt í burtu?
Eftir að hafa liaft stóra ánægju af öllu þessu,
og tekið fjölda mynda, var farið af stað aftur.
Stóð þá höfðinginn í hliðinu og tók i hendina á
hverium manni. Leiðin til baka gekk vel. Einu
villidýrin, sem við sáum, voru nokkrar antilopur
og tvö lión i fjarska. Eða svo sagði kynnirinn, að
það væri. Ekki gátum við greint það.
Eftir að bafa borðað á Hill Crest Hotel var
tekin önnur leið til baka, sem, var um mjög svip-
uð héruð og fvi'. Til Durban komum við svo aft-
ur kl. um 6 um kvöldið, eftir að hafa keyrt um
140 eða 150 km. inn i Afríku vfir það hlýlegasta
land, sem eg hefi augum litið.
Þórarinn Sigurjónsson.
^Tövörun fzí sfómanna\
-0 ANSKA STÝRIMANNABLAÐTÐ
skýrði frá því i vetur, að það væri sorglegt
til þess að vita, að úthúnaður ýmsra danskta
skipa, sem, voru í siglingum um stríðshættusvæð-
in, hefði verið mjög bágborinn. Segir blaðið að
það hafi komið fram við sjópróf, sem farið hafa
fram út af skipum, sem farist höfðu, að ýmiskon-
ar lélegur útbúnaður liefði orðið valdur að miklu
manntjóni og ægilegum, hrakningum skipshafna.
Um þetta segir blaðið meðal annars:
„I tveimur tilfellum hefur komið i Ijós, að þó
að björgunarhátarnir höfðu verið teknir niður og
sjómennirnir fóru í þá, var ekki hægt að nota þá.
Úthúnaður vélanna var svona lélegur.Það
hefur meðal annars sýnt sig, að skipshafnirnar
hafa alls ekki verið æfðar i þvi, að geta nolað
þessa björgunar-vélbáta. í einu tilfellinu sátu 5
sjóhraktir menn i 39 tima í bitrum kulda og ægi-
legri vosbúð úti á miðju Atlantshafi i litlum bát
og horfði á vélina, sem þeir gátu ekki sett í gang.
Það eru jafnvel dæmi til þess, að hnífa hefur
vantað til þess að skera bátana niður, þegar
sprenging hefur orðið og bilun hefur átt sér stað
á daviðunum og þar af leiðandi ekki hefur verið
hægt að nota venjulegar aðferðii- við að setja bát-
ana á sjóinn. Eitt dæmið sýnir að það vildi til, að
einn hásetanna gat með vasalmif sínum skorið á