Sjómaðurinn - 01.06.1940, Page 30

24
SJÓMAÐURINN
Þegar »Skalli« gamli
tók niðri þrisvar sömu
nóttina. Eftir jón bach.
IÐ VORUM að fiska djúpt úti á suðurkanti
Isafjarðar-áls að hausti til. Um kvöldið gerðí
hann austan rok með þéttu kafaldi; var þá haldið
til lands og átti að taka Dýrafjörð. Var nú lialdið
áfram, uns að óglögt grilti fyrir fjarðarmynni.
Fórum við sunnarlega í firðinum til þess að reka
okkur ekki á rifið (fjalla-skagann), sem er úti
i Dýrafjarðarmynnínu austanverðu, en bylurinn
var svo svartur, að ekki sásl nema rétt út fyrir
horðstokkinn. Þégar við þóttumst vera komnir
vel inn fyrir rifið, var haldið upp að austurland-
inu, því að vindurinn stóð þar ofan af, og ágætt
skjól, ef nógu grunt var legið. Var farið með
hægri ferð, þvi að ekkert sásl fyrir kafaldi. — Loks
vorum við komnir hæfilega grunt, og var þá kall-
að að láta akkerið falla, en áður en akkerið lcomst
í hotn áhlekkjaðist keðjan í keðju-pípunni, sem
af stað. Eftir nokkra prófun, var haldið af stað
með hægri fcrð og stefna sett að nýju fyrir Darl-
mouth. Bestu vonir og óskir allra á skipinu fylgdu
nýju bullunni, þar sem lnin drógst upp og niður í
bulluhúsinu og þrýsti eimvatninu hina nauðsjm-
legu leið inn á ketilinn. Það er undarlegt hvernig
mönnum getur næstum orðið hlýtt til ýmsra
dauðra hluta, jafnvel þótt vænt um þá, einkum,
þá er maður skilur hlutverk það, sem þeim er
ætlað að inna af hendi. Ekki minkar heldur virð-
ing manns fyrir þeim, þegar manni er ljóst, að
bresti þeir, þá bila möguleikar hinna til að inna
starf sitt af höndum. Þannig skilur maður þá
einnig, að það er ekki eingöngu af hrýnni nauð-
syn og þrifnaði, að vélar eru pússaðar og málaðar
að utan vel og vendilega, heldur einnig af því,
að vélarnar verða ósjálfrátt hluti af mönnunum,
sem umgangast þær, stjórna þeim. En þetta var
útúrdúr — bull — en ekki um bulluna i Loka
gamla, sem smíðuð var á Atlantshafinu miðju.
Saga hennar varð heldur lengri en hinnar. Þegar
30 minútur voru liðnar, fór á sönm leið fyrir
henni, eins og þeirri fvrri. Svo fór um sjóferð þá.
Hvað var nú til bragðs að taka, hugsuðum við,
sem yngri vorum. Frá þvi greinir i næsta kafla.
var upp úr kjallaranum, gegnum hásetaklefann,
og stóð þar föst. Varð því að meitla gat á rörið
og greiða áhlekkjunina. Þetta tók nókkurn tíma,
og var haldið á hægri ferð inn með landinu (inn
fjörðinn).
Eftir að húið var að laga það, sem aflaga hafði
farið, var farið að leila að hæfilegu dýpi til að
leggjast á. Var nú beitt til lands og eftir örlitla
stund skreið „Skalli“ gamli upp i sand, aftur á
móts við framreiða. Ekkert sásl fyrir kafaldi, og
rokið eftir því. Skipaði nú skipstjóri að lóða út af
aflurenda skipsins og reyndist 15 faðma djúpl.
Rokið stóð beint af landi og var nú tekið aftur
á og losnaði skipið þá strax. Var haldið áfram inn
fjörðinn; þannig reyndum við i tvö skifti enn að
finna akkerishæft dýpi og hcita að landi, en í öll
skiftin runnuni við á land, og alstaðar var sama
dýpi, marhakkinn svona snarhrattur. Kannaðist
enginn við, að þannig hagaði lil í Dýrfirði og hlut-
um við þvi að vera annarsstaðar. Loks fundum við
hæfilegt dýpi, án ])ess að reka okkur á land, og
var nú legið þar til birti um morguninn; þá var
komið stilt og hjart veður svo að sást um alt.
Enginn þekti staðinn, sem við vorum á, en inni
í botni á einhverjum firði vorum við. Var nú und-
ið upp akkerið og siglt út fjörðinn, cn þegar kom-
ið var út úr þessum firði, opnaðist annar fjörður,
hreiður og langur, en þegar út í hann kom, kann-
aðist maður við, að þar var Arnarfjörður. Höfð-
um við því komist inn i hotn á Borgarfirði, og
þar sem við ætluðum fyrst að leggjast, hefir ver-
ið undan Stapadal, og af því að það tók svo lang-
an tíma að laga áhlekkjunina, höfðum við farið
fram hjá þeim hættustöðum, sem eru á leiðinni
frá Stapadal og inn fyrir Rafnseyri. Ef við liefð-
um lent á því svæði, þá hefði gamli „Skalli“ að
öllum líkindum, farist þarna, því þá var lítið um
björgunarskip.
Við fórum siðan til Dýrafjarðar; þaðan var
talað við útgerðarmanninn og honum sagt, að
skipið hefði „staðið“ þrisvar um nóttina. „Er það
ekki alveg eyðilagt?“ spurði útgerðarmaðurinn.
„Sussu-nei,“ sagði skipstjórinn, „það var aðeins
svartur sandur, þar sem við tókum niðri.“
J. B.
Þegar náttúrufræðingurinn Henry Thareau lá
hanaleguna, sagði frænka hans ein við hann, sem
var mjög trúuð: „Ertu sáttur við guð, Henry?“
En hann svaraði: „Eg veit ekki til þess, að við
höfum verið neitt ósáttir.“