Útvarpstíðindi - 30.06.1947, Blaðsíða 24

288
ÚTVARPSTÍÐINDI
í&asSqqSh
STRANGUR PÖNTUNARUSTI.
Fyrir fjölda mörgum árum var vinnu-
flokkur við áveitugerð fyrir Gopeland
uppi í Kjós. Bátur kom frá Reykjavík
vikulega og lagðist þar að sem næst var
verkamannaflokknum, en þeir sendu þá
lista yfir þær nauðsynjar, sem þá van-
hagaði um, og kom báturinn með vörurn-
ar næst þegar hann kom. Einn verka-
mannanna, H. G., séndi eitt sinn eftirfar-
andi pöntunarlista, vakti hann kátínu og
lifði á vörum verkamanna og bátverja
lengi upp frá því. Uistinn var á þessa
ieið:
„Ég panta sóda og sápu,
saltkjöt og rúgbrauð mörg,
klofliá stígvél og kápu,
kaffi og allskyns björg,
rauðmaga, reglustikur,
rúsínur, margarín,
kringlur, kex og sykur,
kvenfólk og hrennivín.
Fá vil ég líka f'rakka,
flibba, lykil og skrá,
geltinn og röskan rakka,
þvi reka þarf ég frá,
skóflu, pál, skæri, brýni,
skrúfhamar, töng og þjöl,
tóbak í munn og trýni,
tertur og haframjöl.
Svo þarf ég salt og rengi,
silung og prjónabol,
hespu, lás, hurð og kengi,
hálfbaunir, grjón og kol,
fáeina harða fiska,
fingravettlinga og nál,
skeiðar og djúpa diska,
drífholt og matarskál.
Grjótklöppu, grútarlampa,
griffil og reikningsspjald,
sódapúlver og svainpa,
sjálfskeiðung, lnifu, tjald,
sög, (ixi, hamar, hefil,
hárgreiðu, vagn og plóg,
stonnjakka og stóran trefil,
strákúst og leðurskó.
Flesk þarf og flautaþyril,
fílunga, skyr og mjólk,
bnapplieldur, snæri, sneril,
snældu, kopp, orl' og hólk,
kartöflur, krítarmola,
kynbótahrút og á,
hest, meri, belju, bola,
brauðhníf og sláttuljá.
Kins þarf ég pott og pönnu,
prímus, skilvindu, strokk,
ketil, skörung og könnu,
klifbcra og spólurokk,
torfljá og þverbakstösku,
trog, ausu, kjöt og lax,
fernisolíu á flösku,
og fá vil ég dótið strax.
KÆSISVAKA.
Ólafur ólafsson frá Eyri orti kvæði um
konu og nefndi Kæsisvöku. l»essi vísa
er i kvæðinu:
Lítið er lunga
í lóuþrælsunga,
þó er enn minna,
mannvitið kvinna.
SÖNGMAÐUR.
I’etta var rætt eitt sinn um söngmann:
— Hann söng dásamlega. Söngurinn
kom frá hjartanu.
— Já, en það var bara leiðinlegt, að
hann skyldi endilega þurfa að koma út
um nefið.
FEKK OF MIKIÐ.
— Hefurðu nú verið að flækjast úti í
alla nótt, óskar?
— Nei, ég flæktist ekkert. Ég hef legið
kyrr alla nóttiná undir borðinu í kránni.