Morgunblaðið - 12.01.2009, Qupperneq 25

Minningar 25
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 12. JANÚAR 2009
✝ Úlfar Guðmunds-son fæddist í
Reykjavík 2. maí
1940. Hann lést á
heimili sínu föstu-
daginn 2. janúar síð-
astliðinn. Foreldrar
hans voru Guð-
mundur Þorsteinsson
listmálari, f. 1909, d.
1965, og Guðrún
Alda Pétursdóttir
húsmóðir, f. 1919, d.
2003. Systkini Úlfars
eru: 1) Ragnar Þór, f.
1937, kvæntur Dag-
nýju Björnsdóttur, f. 1939, 2)
Helga, f. 1943., d. 2002, gift Sig-
urði Ægi Jónssyni, f. 1943, d.
1987, og 3) Pétur Ingi, f. 1948.
Úlfar kvæntist árið 1965 Gyðu
Hansen, f. 1941. Foreldrar hennar
voru Martin Hansen, f. 1905, d.
1987, og Anna Kr. Hansen, f. 1903,
d. 1998. Börn þeirra eru: Anna
Kristín, f. 1966, Guð-
mundur Örn, f. 1970,
og Alda Gyða, f.
1981. Guðmundur
Örn er kvæntur Jónu
Dagbjörtu Dags-
dóttur, f. 1968. Börn
þeirra eru Úlfar
Dagur, f. 2001, og
Eydís Gyða, f. 2004.
Úlfar og Gyða hafa
lengst af átt heimili á
Skriðustekk 20,
Reykjavík. Úlfar
lærði húsasmíði hjá
afa sínum, Þorsteini
Einarssyni, og hóf strax að námi
loknu smíði innréttinga. Allt til
dauðadags hefur hann starfrækt
innréttingaverkstæði, mestallan
tímann í Auðbrekku 19 í Kópa-
vogi.
Útför Úlfars fer fram frá Foss-
vogskirkju í dag og hefst athöfnin
klukkan 15.
Sá sem vildi losna við alla sorg og
söknuð yrði að kaupa það því dýra
verði að elska ekkert í heiminum.
Elsku pabbi, tengdapabbi og afi.
Okkur langar til að kveðja þig með
fáum orðum. Nokkur fátækleg orð
koma þó ekki í staðinn fyrir allar
minningarnar sem við eigum um þig
og geymum.
Alltaf varstu til staðar ef við
þurftum á þér að halda og fyrstur
til að koma og hjálpa. Þú varst mik-
ill fjölskyldumaður og þið mamma
vilduð helst hafa okkur alltaf með í
öllu. Þú tókst af heilum hug þátt í
öllu sem við gerðum og alltaf var
hægt að leita til þín með hvers kyns
vandamál. Fyrir utan allt annað
varstu mikill vinur og líka svo
skemmtilegur.
Afabörnin eiga eftir að sakna þín
mikið og ekki síst allra góðu stund-
anna í Skorradalnum. Það voru
margar ferðirnar farnar á bátnum
út á vatn og oftar en ekki voru
veiðistangirnar teknar með. Þú náð-
ir með þinni þolinmæði að kenna
afastrák að kasta listilega vel með
veiðistönginni sem þú gafst honum.
Þolinmæði þín og áhugi á að vera
með barnabörnunum er nokkuð
sem þau munu ekki gleyma. Tím-
unum saman gast þú dundað með
þeim og ekki þurfti miklar fortölur
til að fá lánað verfærasettið eða að
fá að sitja við skrifborðið þitt. Verk-
lagni þína, skynsemi og góða lund
er óskandi að þau hafi tileiknað sér
og geymi ásamt minningunum um
hann afa.
Elsku pabbi, tengdapabbi og afi.
Núna ertu kominn á loka-áfanga-
staðinn. Það var ekki þitt að vera
veikur og ófær um að gera allt eins
og áður. Þú hafðir ætlað þér að vera
með okkur yfir hátíðarnar sem þér
tókst og er það ómetanlegt.
Það er svo skrítið og erfitt að
hafa þig ekki hjá okkur lengur en
við eigum minningarnar og þær eru
okkur dýrmætar.
Takk fyrir allt.
Anna Kristín, Guðmundur Örn,
Alda Gyða, Dagbjört, Úlfar
Dagur og Eydís Gyða.
Minn kæri bróðir Úlfar hefur nú
kvatt þennan heim eftir langa bar-
áttu við erfiðan sjúkdóm. Hann stóð
sig sem hetja í þessu stríði, sýndi
þolinmæði, reisn og æðruleysi og nú
er hann kvaddur til annarrar til-
veru. Hans er saknað.
Á slíkri stundu hrannast upp
minningar allt frá barnæsku okkar
bræðra og fram á þennan dag. Við
nutum frelsisins í Vesturbænum, ól-
umst upp á Holtsgötunni þar sem
endalaus athafnasemi kom mörgu
og sumu misjöfnu í verk. Uppá-
tækin, hasarinn, strákapörin, sullið í
fjörunni við Ufsaklett og í Selsvör-
inni og svo fótboltinn á Framnes-
vegsvellinum sem þá var. Svo voru
það mjúku stundirnar, þá vorum við
stilltir strákar, fórum í heimsókn til
Helgu ömmu á Vesturgötunni þar
sem alltaf var til staðar alls kyns
heimabakkelsi fyrir svanga stráka.
Við vorum oft hjá þeirri góðu konu
og átti hún ríkan þátt í uppeldi okk-
ar á þessum árum. Úlfar, eða Bói,
eins og hann var oftast kallaður, hóf
ungur trésmíðanám hjá Þorsteini
Einarssyni afa sínum. Strax eftir að
náminu lauk hófst Bói handa. Við
bræður byggðum saman parhús í
Lyngbrekku í Kópavogi. Í öðru hús-
inu bjó ég og mín fjölskylda um
tíma en í hinum helmingnum stofn-
aði Bói trésmíðaverkstæði. Síðar
flutti hann verkstæðið í iðnaðarhús-
næði í Auðbrekku í Kópavogi og rak
það fram á hinsta dag.
Ung að árum kom Gyða Hansen
inn í líf Bóa, þau giftust, fjölskyldan
stækkaði og börnin urðu þrjú. Þau
hjón byggðu fallegt einbýlishús við
Skriðustekk og bjuggu þar lengstan
hluta hjúskapar síns. Síðan komu
barnabörnin tvö sem voru yndi og
augasteinar afa síns.
Bói var Vesturbæingur og KR-
ingur í húð og hár. Á yngri árum
æfði hann fótbolta í KR, stundaði
skíði í skíðadeild KR og síðar stund-
aði hann lengi badminton vikulega í
hádeginu í KR-heimilinu. Í KR
eignaðist Bói sína góðu æskufélaga
og sumir þeirra urðu hans bestu
vinir í gegnum lífið. Ég minnist
góðra stunda, heimsókna og veislu-
halda, ferðalaga sem við Dagný
kona mín fórum með Bóa og Gyðu
um landið, ég minnist veiðitúra,
ferða til sólarlanda. Þetta voru
ánægjulegar stundir. Síðan kom
sumarbústaðurinn í Skorradal sem
Bói smíðaði að mestu með eigin
höndum. Bói og fjölskyldan undu
sér vel í Skorradalnum og dvöldu
þau þar löngum. Gaman var að
koma þangað í heimsókn og njóta
gestrisni þeirra.
Bói var gegnheill og góður dreng-
ur, dugnaðarmaður til allra verka
og hlífði sér hvergi meðan heilsan
leyfði. Bói átti gott og ánægjulegt
dagsverk sem var unnið af heið-
arleika og tillitssemi fyir öllum í
kring um hann. Fjölskyldulífið hjá
Bóa og Gyðu einkenndist alla tíð af
kærleik og umhyggju og uppskáru
þau góða og samheldna fjölskyldu. Í
veikindum sínum naut Bói góðrar
umönnunar Gyðu og barnanna, sem
gerði honum kleift að vera í faðmi
fjölskyldunnar til hinstu stundar.
Hann hafði góðan hug vina og
vandamanna.
Kæri bróðir, þessar fátæklegu
línur eru kveðja til þín og um leið
samhryggjumst við Dagný og fjöl-
skylda okkar Gyðu og fjölskyldu og
biðjum góðan guð að styrkja þau í
sorginni.
Ragnar Þ. Guðmundsson.
Ég vil minnast hér lítillega bróð-
ur míns Úlfars, sem ávallt var kall-
aður Bói.
Góðvild var eitt af einkennum
hans. Móðir okkar minntist þess oft
að þegar hann lauk trésmíðanámi
og hóf að starfa á eigin vegum,
keypti Bói, fyrir nokkurn hluta af
sínum fyrstu tekjum sem sjálfstætt
starfandi, og færði móður sinni gjöf
af því tilefni.
Þá minnist ég þess þegar ég fékk
fyrst bílpróf á sínum tíma, og
nokkrir mánuðir liðu þar til ég eign-
aðist minn fyrsta bíl, að í millitíðinni
var lítið mál að fá lánaðan glænýjan
Bronkóinn hans til að skreppa ann-
að slagið á rúntinn niður í miðbæ
með mína vini.
Ég vil þakka Bóa fyrir marg-
víslega samveru í gegnum tíðina,
skíðaferðir, veiðiferðir, óteljandi
heimboð að heimili þeirra hjóna að
Skriðustekk 20 og einnig upp í sum-
arhúsið, sem þau byggðu á bakka
Skorradalsvatns. Einnig vil ég
þakka fyrir auðfengin afnot af inn-
réttingaverkstæði hans í Kópavogi,
sem gerði mér kleift að smíða allar
innréttingar í mitt eigið íbúðarhús
ásamt margvíslegri annarri smíða-
vinnu í gegnum árin.
Góð kímnigáfa einkenndi Bóa alla
tíð sem gaf samverunni með honum
oft sérstakt gildi. Tilvera þessa
heims er eins og hún er, eftir
skemmri eða lengri ævi hefur dauð-
inn ávallt lokaorðið, en góður Guð
varðveiti Úlfar og leiði inn í sitt
dýrðarríki á efsta degi.
Pétur Ingi.
Fyrir rúmum 40 árum kynntist
systir mín, Gyða, ungum manni.
Felldu þau hugi saman og varð
hann fljótlega eiginmaður hennar.
Úlfar hét hann og reyndist hjóna-
band þeirra Gyðu ákaflega farsælt
frá fyrstu tíð. Úlfar, sem var lærður
húsasmiður, hafði um þetta leyti
keypt og komið sér upp trésmiðju í
Kópavogi. Þar fór fram alls kyns
trésmíðavinna en mest var þó fram-
leitt af eldhúsinnréttingum, hurðum
og skápum og mörg önnur verkefni
voru þarna af hendi leyst svo sem
vænta mátti. Þarna vann Úlfar alla
tíð, síðustu áratugina ásamt vini
sínum Guðjóni Inga Sigurðssyni en
síðastliðið sumar leyfðu kraftar
hans og heilsa ekki meira.
Gyða, sem er lærð hárgreiðslu-
kona, og Úlfar voru starfsöm hjón
en fyrstu árin leigðu þau litlar íbúð-
ir, fyrst í Hlíðunum og síðan í Foss-
vogi. Á þessum árum fæddust tvö
börn, þau Anna Kristín og Guð-
mundur Örn. Jafnframt hófu þau
byggingu einbýlishúss við Skrið-
ustekk hér í borg þar sem yngsta
dóttirin Alda Gyða kom í heiminn.
Öruggara og hlýrra skjól geta börn
varla fengið en heimili þeirra Gyðu
og Úlfars. Úlfar var mjög vandaður
til orðs og æðis og brást ekki þeim
sem treystu honum. Hann var
fæddur og uppalinn í Vesturbænum
hjá foreldrum sínum, þeim Öldu
Pétursdóttur og Guðmundi Þor-
steinssyni, ásamt þremur systkin-
um, þeim Ragnari, Helgu og Pétri.
Ekki fór hjá því að fótboltaleikir
leiddu hann í raðir KR-inga og æfði
hann og lék með yngri flokkunum í
liði með mörgum þeim snjöllu
knattspyrnumönnum sem endur-
reistu veldi KR-inga í lok sjötta og
upphafi sjöunda áratugarins. Úlfar
sagði: „Já, þeir voru góðir þessir
strákar!“ Flestir hefðu eflaust notað
tækifærið og sagt: „Við vorum góðir
á þessum árum!“ Þeir félagarnir
unnu öll mót og reyndar allt sem
keppt var að og traust vinátta hefur
síðan bundið félagana saman allt til
æviloka Úlfars.
Fjölskyldan undi sér vel í Skrið-
ustekk og lagði mikla rækt við
garðinn og viðhald og endurbætur
hússins en það reyndist þeim hjón-
unum ekki nóg og fyrir áratug
keyptu þau land í Skorradal og
reistu sér fallegan og vandaðan
sumarbústað niðri við vatnið þar
sem þau nutu dvalar jafnt að sumri
sem vetri. Þau áttu lítinn vatnabát
sem þau notuðu nokkuð og ekki var
laust við að Úlfar væri hreykinn er
hann dró 6-7 punda urriða úr vatn-
inu eitt sinn en Úlfar hafði á yngri
árum nokkuð stundað lax- og sil-
ungsveiði með góðum félögum þó að
hann yrði aldrei veiðidellunni að
bráð. Martin, faðir minn og tengda-
faðir hans, óskaði þess að vera með
Úlfari í veiðiferðum sakir prúð-
mennsku hans og glaðlyndis. Úlfar
missti systur sína Helgu fyrir
nokkrum árum en hún lést eftir erf-
ið veikindi frá uppkomnum syni.
Ekki átti fyrir Úlfari að liggja að
geta fylgst með barnabörnum sín-
um vaxa úr grasi. Hann greindist
fyrir sex árum með krabbamein
sem hann barðist gegn af miklu
æðruleysi en genginn er nú góður
drengur þar eð hann lést á heimili
sínu hinn 2. janúar síðastliðinn.
Við biðjum þess að forsjónin veiti
Gyðu og börnum þeirra styrk til að
takast á við hinn mikla missi og
mildi harm þeirra.
Jón Kr. Hansen.
Kveðja frá KR
Sumarið 1951 var æfingasvæði
KR við Kaplaskjólsveg vígt og flutt-
ust þá knattspyrnuæfingar félags-
ins af Melunum þangað. Næsta vor
fóru þjálfarar 4. flokks á opin svæði
í Vesturbænum til að kanna hvort
einhverjir efnilegir hefðu misst af
fagnaðarerindinu. Á Framnesvegs-
velli hittu þeir fyrir 12 ára dreng,
sem vildi gerast félagi og hefja æf-
ingar. Drengurinn, Úlfar Guð-
mundsson, átti langt að sækja því
að hann átti heima við Stórholt en
var fyrir tilviljun í heimsókn hjá afa
og ömmu við Holtsgötu en þangað
fluttist fjölskyldan nokkru síðar.
Úlfar fell vel inn í hópinn og lék
með jafnöldrum sínum næstu árin
og 1956 lék hann með árgangi sín-
um 1940 sem skipaði A-lið 3. flokks
og bar liðið sigur úr býtum í öllum 3
mótum sumarsins með fullu húsi
stiga, 100%. Nokkrum árum síðar
komu þessir piltar saman og ákváðu
að hittast á hverju ári og hefur svo
verið í nærri hálfa öld undir forystu
Gunnars Felixsonar. Er frá leið
bættust makar í hópinn og einu
skipti hvort komið var saman á
Sögu, Flúðum, Klaustri. Akureyri
eða í London, ávallt voru Úlfar og
Gyða með í för, sjálfum sér og öðr-
um til skemmtunar og ánægju.
Á táningsaldri stundaði Úlfar
skíðaíþróttina af krafti með KR og
var þá sendur í hópi ungra KR-inga
í æfingabúðir í Erzgebirge, fjall-
lendi í Austur-Þýzkalandi við landa-
mæri Tékkó-Slóvakíu. Það var
löngu fyrir upphaf Alpa-ferðanna.
Úlfar hóf ungur nám í trésmíði og
stofnaði eigið verkstæði, sem hann
rak fram undir það síðasta. Hann
var þekktur fyrir vandaða vinnu og
því eftirsóttur og ávallt með næg
verkefni. Faglegt handbragð hans
má sjá í bikaraskápum í Þórólfs-
stofu og í anddyri KR-heimilisins.
Árgangur 1940 var samheldinn
og miklir félagar og hafa margir
liðsmenn verið virkir í stjórn deilda
félagsins svo og aðalstjórn um langt
skeið og þannig viljað greiða til
baka það sem þeir nutu á unga
aldri.
Hálfri öld eftir fund okkar á
Framnesvegsvellinum greindist
Úlfar með krabbamein, sem hann
hefir síðustu sex árin barizt gegn
með dyggri umönnun Gyðu en varð
að lúta í lægra haldi á öðrum degi
hins nýja árs. Genginn er góður vin-
ur og félagi og Knattspyrnufélag
Reykjavíkur þakkar áratuga starf
og samfylgd og sendir Gyðu og fjöl-
skyldu samúðarkveðjur.
Sigurgeir Guðmannsson.
Látinn er vinur minn Úlfar Guð-
mundsson, Bói, eftir langa baráttu
við krabbamein.
Þegar ég lít yfir farinn veg okkar
félaganna koma í huga minn glefsur
frá fyrri tímum. Kynni okkar hófust
í KR upp úr miðri síðustu öld.
Knattspyrnan leiddi okkur saman
hjá þjálfurunum Sigurgeiri Guð-
mannssyni og Atla Helgasyni.
Sá hópur stráka sem var fæddur
1940-1941 varð strax mjög samheld-
inn og hefur vinátta sem þar mynd-
aðist haldið fram á þennan dag.
Flestum frístundum okkar eydd-
um við á Framnesvegsvellinum og í
KR-heimilinu í fótbolta. Þannig liðu
okkar æskuár í gegnum flokka fé-
lagsins og upp í meistaraflokk. Bói
náði þar nokkrum leikjum. Þetta
var skemmtilegur og áhyggjulaus
tími þar sem við vorum að gera það
sem okkur þótti mest gaman. Síðan
tóku tímar að breytast. Hann fór að
læra trésmíði og stofnaði verkstæði
fyrir innréttingar og rak það til
æviloka. Mjög gott orð fór af hand-
lagni Bóa, enda var hann frábær
smiður og vandvirkur. Ég giftist
konu minni Björk og hann Gyðu
sinni nokkrum árum seinna. Urðum
við báðir meðal frumbyggja í neðsta
hluta Breiðholts í Stekkjahverfinu.
Var þá orðið mjög stutt á milli okk-
ar og oft skipst á heimsóknum. Oft
var hlegið að svörum hans og
glettni sem var einstök en aldrei á
kostnað annarra. Ég heyrði hann
aldrei leggja illt til nokkurs manns,
heldur gerði hann oft góðlátlegt
grín að sjálfum sér.
Eftir að hafa byggt húsið í Breið-
holtinu tók hann nokkrum árum
seinna til við að reisa fjölskyldu
sinni glæsilegan sumarbústað við
Skorradalsvatn sem hefur verið
honum og fjölskyldu hans drauma-
staður til margra ára. Í síðustu
heimsókn minni til Bóa rétt fyrir
jólin sá ég hvert stefndi. Þrátt fyrir
veikindi hans áttum við vinirnir
góðan tíma saman og rifjuðum upp
skemmtilegar stundir úr lífshlaup-
inu. Þannig vil ég muna Bóa, með
góðlátlegt grín á vörum.
Gyðu, börnum, tengdadóttur og
barnabörnum sendum við hjónin
innilegar samúðarkveðjur.
Blessuð sé minning vinar okkar
Bóa.
Kristinn og Björk.
Eftir því sem árin líða skynjar
maður æ betur mikilvægi æskuár-
anna fyrir lífshlaup manns og hve
dýrmætt það er að hnýta vináttu-
bönd á þeim árum, vináttubönd,
sem maður getur treyst og búið að
alla ævi. Þannig var vinátta okkar
Úlfars, eða Bóa eins og hann var
alltaf kallaður, traust og varanleg.
Á kveðjustund reikar hugur minn
til baka tæp sextíu ár þegar líf okk-
ar strákanna í Vesturbænum sner-
ist um fótbolta og Framnesvegsvöll-
urinn var aðalvöllurinn. Þar var
aragrúi stráka sem léku sér í fót-
bolta frá morgni til kvölds og einn
þeirra var krullinhærður og sterk-
byggður strákur sem var kallaður
Bói. Af Framnesvegsvellinum lá
leið okkar að sjálfsögðu í KR þar
sem Bói lék með öllum yngri flokk-
um félagsins og að lokum nokkra
leiki í meistaraflokki þess. Sérstak-
lega eftirminnilegt var árið 1956
þegar Bói lék með 3. flokki KR sem
vann alla leiki sumarsins undir
stjórn þjálfaranna Sigurgeirs Guð-
mannssonar og Atla Helgasonar.
Þetta lið hefur alla tíð síðan haldið
hópinn undir nafninu KR-56 og hist
árlega og verður Bóa þar nú sárt
saknað.
Að loknum unglingsárunum
breyttist takturinn og lífsbaráttan
og fjölskyldulífið tók við. Bói setti
ungur á stofn trésmíðaverkstæði og
rak það með sóma allt til æviloka
enda vandfundinn jafn samvisku-
samur og vandvirkur smiður á hans
sviði. En mikilvægast var þó þegar
Bói kynntist stelpu af Njarðargöt-
unni og Gyða kom til sögunnar. Eft-
ir það átti Gyða og fjölskyldan hug
hans allan en það breytti samt ekki
sambandi okkar félaga hans heldur
hafði vinahópurinn bara stækkað.
Bói var einstaklega heilsteyptur
maður með sterka réttlætiskennd.
Hann var í raun alvörugefinn og yf-
irvegaður en fyrir mér var hann
fyrst og fremst skemmtilegur félagi
og vinur. Við Hilda eigum óteljandi
minningar um spaugileg atvik frá
samverustundum okkar með Bóa og
Gyðu bæði úr daglega lífinu og í
ferðalögum okkar hér heima og er-
lendis.
Ég sá Bóa síðast rétt fyrir jól
þegar við Kristinn Jónsson heim-
sóttum hann. Bói var hress og kátur
við komu okkar þótt ljóst væri að
leiðarlok væru að nálgast. Hann
gerði að gamni sínu eins og hans
var vandi og kvaddi okkur að heim-
sókn lokinni, brosandi og bjartur yf-
irlitum eins og hann ávallt var, og
þannig munum við minnast hans.
Elsku Gyða, við Hilda vottum þér
og fjölskyldu þinni innilega samúð.
Minningin um góðan dreng mun lifa
með okkur.
Gunnar Felixson.
Úlfar Guðmundsson
Elsku Bói, gamli trausti vinur.
Góða ferð heim.
Þín
Sigríður Björnsdóttir.
HINSTA KVEÐJA