Morgunblaðið - 12.01.2009, Side 27

Minningar 27
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 12. JANÚAR 2009
✝
Eiginkona mín, móðir okkar, tengdamóðir, amma
og langamma,
MUNDA KRISTBJÖRG GUÐMUNDSDÓTTIR,
Sunnuvegi 7,
Reykjavík,
verður jarðsungin frá Langholtskirkju þriðjudaginn
13. janúar kl. 13.00.
Helgi Ólafsson,
Guðmundur Óli Helgason,
Guðrún Lára Helgadóttir, Christer Allanson,
Þórólfur Örn Helgason,
Hulda Hrönn M. Helgadóttir,
Kjartan Orri Helgason, Guðlaug Erla Halldórsdóttir,
barnabörn og barnabarnabörn.
✝
Ástkær faðir okkar, tengdafaðir, afi og langafi,
ÓLAFUR MAREL ÓLAFSSON
útgerðarmaður,
Brekkuvegi 7,
Seyðisfirði,
sem andaðist sunnudaginn 4. janúar, verður
jarðsunginn frá Seyðisfjarðarkirkju miðvikudaginn
14. janúar kl. 14.00.
Fyrir hönd aðstandenda,
Theodóra Ólafsdóttir, Adolf Guðmundsson,
María Vigdís Ólafsdóttir,
Hrönn Ólafsdóttir, Guðjón Harðarson,
barnabörn og barnabarnabörn.
✝
Ástkær eiginkona, móðir, tengdamóðir, amma og
langamma,
KRISTBJÖRG JAKOBSDÓTTIR,
Sunnuvegi 9,
Hafnarfirði,
verður jarðsungin frá Hafnarfjarðarkirkju
miðvikudaginn 14. janúar kl. 15.00.
Jón Finnsson,
Kristín Jónsdóttir, Ásbjörn Snorrason,
Kristbjörg Tinna, Jón,
Tindur Orri, Ylfa Hrönn,
Styrmir Ási Kaiser.
ljúka einu samtalinu og hún sagði
mér að hún væri svo ánægð að ég
skyldi hafa hringt. Hún sagði að það
lengdi lífið hjá henni og hún myndi
lifa lengi á þessu. Það er varla hægt
að fá hlýlegri orð frá ömmu sinni.
Hún sagði einnig í gamansömum tón
að heilinn í sér væri voðalega frískur
en útlimirnir virkuðu ekki lengur en
sem betur fer væri nú töluverð seigla
í henni. Henni fannst alveg óþarfi að
verða svona gömul. Það er einmitt
þessi gamansama hlið sem mér þótti
svo vænt um hjá henni. Hún sagði að
allir væru svo góðir við hana og að
allir hugsuðu svo vel um hana.
Amma var mikil listakona og hún
málaði mikið á meðan heilsan leyfði.
Hún gaf mér mynd sem hún málaði
af Þingvöllum, en henni þótti hún svo
falleg sjálfri að hún fékk hana lánaða
hjá mér til að hafa á Hrafnistu. Hún
hló mikið þegar hún minnti mig á það
þegar ég kom í heimsókn. Ég kem til
með að hengja myndina upp á góðum
stað heima hjá mér, til minningar um
hana.
Þegar við systkinin vorum yngri
heimsóttum við ömmu oft inn á Dal-
brautina og mér er svo minnisstætt
hversu fallegt heimili hún átti. Allt í
röð og reglu. Þar að auki bauð hún
okkur alltaf upp á kökur og kók.
Heimilið hennar á Kleppsveginum
var ekki síðra, enda hafði hún mörg
af sínum fallegu málverkum á veggj-
unum, sem prýddu heimilið.
Í gegnum tíðina ferðaðist hún
mikið og fór hún einmitt sína síðustu
ferð utan í heimsókn til okkar í Sví-
þjóð. Þar héldum við upp á 80 ára af-
mælið hennar með því að fara saman
út að borða.
Amma sagði mér oft frá því þegar
hún passaði mig pínulítinn. Henni
var mjög minnisstætt eitt skipti þar
sem hún brá sér frá og allt í einu
heyrði hún einhvern rosalegan hvell.
Hún sagði að hún hefði orðið skít-
hrædd, hljóp til baka og létti mikið
þegar hún uppgvötaði að ég hafði
bara hent niður spilabunka á gólfið.
Hún hélt að ég hefði dottið á höfuðið
eða eitthvað álíka. Hún gleymdi
þessu aldrei.
Núna veit ég að amma hefur feng-
ið þá hvíld sem hún þurfti á að halda.
Ég kem alltaf til með að minnast
þeirrar hlýju og velvildar sem hún
sýndi í garð barna minna og að hún
lét mig alltaf vita að sér þætti svo
vænt um okkur. Okkur þótti líka
voðalega vænt um ömmu.
Haukur Skarphéðinn
Ingason, Svíþjóð.
Ljúfar minningar um einstaka
konu koma auðveldlega upp í hugann
þegar við systkinin setjumst niður
og minnumst þín, elsku amma. Þú
sem með þinni einstöku glaðværð og
kæti settir svip þinn á allt sem þú
gerðir og hvar sem þú komst. Svo
sannarlega hrókur alls fagnaðar
enda mikil félagsvera sem helst
máttir ekki af neinni gleði missa.
Með bros á vör minnumst við sam-
eiginlegra æskuminninga um ótrú-
lega kakóið þitt sem þú reyndar
sagðir okkur síðar að væri ósköp ein-
falt í gerð en enginn hefur fyrr né
síðar getað leikið eftir. Fransk-
brauðið frá bakaranum á neðri hæð-
inni sem hann skutlaði upp á svalir í
morgunsárið og var borðað ristað
með kakóinu.
Meistaraverkin þín í kjólasaum
þar sem þú gerðir hvert listaverkið á
fætur öðru. Við vorum alvön að tipla
á tánum á eldhúsgólfinu til að forðast
títuprjónana þegar þú sast við
sauma og töfraðir fram þvílík meist-
arastykki. Það var sama hver fór í
kjólana þína, allar urðu þær drottn-
ingar. En þú varst ekki bara kjóla-
meistari heldur líka listmálari. Síðar
breyttir þú einfaldlega eldhúshurð-
inni á Dalbrautinni í trönur og mál-
aðir fjölda listaverka þar sem næmi
þitt fyrir fegurð náttúrunnar naut
sín svo sannarlega.
Svo var það sjónvarpið í svefnher-
berginu en slíkt var ekki alvanalegt á
heimilum fyrir rúmum 30 árum. En
sá lúxus að kúra í rúminu á Dal-
brautinni og horfa á sjónvarpið. Að
líta til baka yfir æskuárin og rifja
upp þessar minningar yljar okkur
meira en orð fá lýst.
Þegar við urðum eldri var alltaf
gott að eiga þig að. Hvergi var betra
að geyma leyndarmál en hjá þér. Þú
kunnir sannarlega að fara með svo
vandmeðfarna hluti. Öll sögðum við
þér eitt og annað sem þú geymdir
vel og vandlega um leið og þú gafst
okkur góð ráð en á því sviðinu varstu
einskær snillingur. Oft sagðir þú
okkur ljóslifandi sögur frá æsku
þinni og lífshlaupi. Sumt var sveipað
gleði og annað raunum en eftir
stendur í okkar huga hversu ómet-
anlegt það er að hafa fengið að deila
þessu með þér.
Við og fjölskyldur okkar nutum
þess að eiga einstakt jóladagskvöld
með þér örfáum dögum fyrir andlát-
ið. Þrátt fyrir lasburða líkamann
hafðir þú ekki tapað húmornum og
engu gleymt í þeim efnum. Þú naust
þess að láta okkur gantast í þér og
gantaðist óspart á móti enda þeim
eiginleika gædd að taka sjálfa þig
ekki of hátíðlega. Að hafa kynnst þér
svo vel er okkur ótrúlega dýrmætt.
Þú varst okkur meira en bara amma,
þú varst líka einstakur vinur sem við
nú kveðjum með söknuði en um leið
gleði og þakklæti fyrir allt sem þú
gafst okkur.Guð geymi þig, elsku
amma, og blessi minningu þína.
Örn Steinar, Þórhallur
og Svanhildur.
Hún amma Jóhanna okkar, fal-
lega og fína, er látin rúmlega 97 ára.
Þrátt fyrir háan aldur var mjög erf-
itt að fá þessar fréttir því hún var
svo stór þáttur í okkar fjölskyldulífi
og í svo langan tíma. Eins og einn
góðvinur sagði við andlátsfregnina,
þá er það bara þannig að öll góð
partí verða að taka enda, það er ekki
endalaust hægt að halda áfram.
Hún amma Jóhanna var þessi
týpa sem allir tóku eftir og höfðu þá
á orði hve glæsileg hún væri. Henni
sjálfri þótti það ekki leiðinlegt enda
var hún hér áður fyrr alltaf kölluð
„Hanna fína“. Í seinni tíð kölluðum
við hana drottningarmóðurina, alltaf
óaðfinnanlega klædd með sitt silf-
urgráa fallega lagða hár.
Hún var kjólameistari, listmálari
og lífskúnstner. Heimilið hennar á
Dalbraut var ekki stórt en alveg ein-
staklega fallegt. Manni leið alltaf
eins og maður mætti varla anda því
þar var svo mikið af fallegum hlutum
og allt alltaf svo fínt. Þótt við krakk-
arnir upplifðum heimsóknir til henn-
ar þannig var hún sjálf ósköp róleg
gagnvart okkur og við gátum alveg
verið eins og við vildum. Stelpurnar
máttu leika sér tímunum saman í
skartgripaskríninu hennar við að
skoða og máta allt fína gullið hennar
óáreittar. Það hversu slök hún var
sýndi sig kannski einnig í því að þeg-
ar hún saumaði og málaði þá var eld-
húsið hennar vinnustofa og allt var
út um allt.
Hún var manneskja sem alltaf
þurfti að vera að framkvæma eða að
ferðast. Hún endurnýjaði gamalt
rykfallið bílpróf þegar hún var kom-
in á sjötugsaldur og keyrði eftir það í
ein tuttugu ár. Að sitja með henni í
bíl var sérlega skemmtilegt því hún
keyrði litla Fíatinn sinn alltaf frekar
hratt og hafði músíkina hátt stillta.
Hún tók upp á því að læra að mála á
svipuðum tíma og gerði það alveg
sérstaklega vel, hvort sem voru
landslagsmyndir eða aðrar myndir.
Það fengu allir fjölskyldumeðlimir
mynd að gjöf frá henni og þykir okk-
ur alveg sérstaklega vænt um þær.
Þessi glæsilega kona var líka al-
veg einstaklega hlý við barnabörnin
og barnabarnabörnin, vildi alltaf
knúsa okkur og kyssa þegar við
heilsuðumst og kvöddumst. Hún
vildi vita allt um okkur og fylgdist
vel með öllum hópnum í gegnum ár-
in.
Það var sárt að sjá þessa glæsi-
legu konu sem alltaf var á fullu verða
ellinni og gigtinni að bráð og vita
hvað þau höft sem henni fylgdu fóru
illa í hana. Hún var alltaf mikill
gleðigjafi og húmoristi, og sem betur
fer yfirgaf húmorinn hana aldrei. Oft
sagði hún við mann: Veistu að þessi
kona þarna í speglinum sem ég sé á
hverjum degi, ég þekki hana ekki.
Lengi vel var amma mjög líf-
hrædd og var ekki tilbúin að fara
þótt aldurinn væri orðinn hár. Síð-
asta árið mátti þó alveg finna að sátt-
in var að hellast yfir hana, það var að
koma að henni. Hún náði að lifa jólin
og fara í eitt jólaboð hjá Sverri
frænda en stuttu síðar kom kallið.
Við kveðjum ömmu Jóhönnu með
ljúfsárum söknuði og vonum að henni
líði vel á nýjum stað.
Guðmundur, Ásgeir, Linda
og fjölskyldur.
Kristur Jesú afmáði dauðann, en leiddi í ljós
líf og óforgengileika með fagnaðarerindinu.
Þessi orð úr 2. Tímóteusarbréfi
voru mér gefin af Guði, þar sem ég
sat að morgni hinn 30. desember sl.
og hugsaði til ömmu minnar Jóhönnu
og bað Guð að taka frá henni allar
þrautir og umvefja hana kærleika
sínum. Ég vissi ekki þá að á sama
tíma var hún að skilja við þennan
heim. Hálfri klukkustundu síðar
hringdi pabbi í mig og sagði „Hanna
mín, hún mamma er dáin.“ Það virð-
ist ekki skipta máli hve langan tíma
við fáum með ástvinum okkar, við er-
um aldrei tilbúin að kveðja, en nú
hefur hún amma gengið inn um hinar
síðustu dyr sem frelsarinn Jesús
Kristur hefur látið standa opnar fyrir
sál hennar.
Jóhanna amma var ekki bara
amma mín, hún var líka vinkona mín
alla tíð. Hún setti sig inn í allar að-
stæður og ræddi hlutina án fordóma
og í fullum trúnaði. Er hægt að fara
fram á meira? Nei, það er mikil náð
og Guðs gjöf inn í líf okkar allra ást-
vina hennar að hafa fengið að eiga
hana svona lengi og er ég þakklát
fyrir það hve nánar við vorum allt til
síðasta dags.
Þegar ég var lítil stelpa í Sand-
gerði gisti ég oft hjá ömmu og á ung-
lingsárum mínum tók amma upp á
því að endurnýja bílprófið sitt og
kaupa sér bíl. Ég gleymi því ekki hve
stolt ég var að rúnta með henni um
borgina.
Það var yndislegt að vakna hjá
henni og finna ilminn af kakóinu,
heyra dynkinn þegar bakarinn á
neðri hæðinni henti nýbökuðu brauð-
inu á svalirnar og vita af ömmu í eld-
húsinu. Það lék um hana glaðværð og
alltaf var hún tilbúin að gera með
mér það sem mig langaði, í það og
það skiptið. En á hverjum degi átti
hún alveg heilaga stund eftir hádeg-
ið, þá varð hún að leggja sig í klukku-
tíma. Ég mátti gera hvað sem ég vildi
á meðan, nema það að ég mátti alls
ekki trufla hana. Hún sagði að allar
konur ættu að fá sér lúr í klukkutíma
á dag svo þær litu vel út og ég er ekki
frá því að þetta hafi virkað, því hún
amma mín leit alltaf vel út. Hún var
mikil dama, eins og hún hefði sjálf
sagt. Hún fór aldrei út fyrir dyr öðru-
vísi en vel til höfð, klæddist fínum
fötum og bar alltaf hatt á höfði.
Amma þurfti alltaf að fylgjast vel
með öllum sínum nánustu og spurði
oft margra spurninga. Eins og hún
sagði sjálf, þá var hún alls ekki for-
vitin, heldur mjög fróðleiksfús. Að
því gátum við oft hlegið.
„Ef Guð lofar“ voru orð sem ég
heyrði oft frá ömmu. Við áttum það
sameiginlegt, að trúa á Guð og
kenndi hún mér margar bænir og
miðlaði af kærleika sínum, sem gef-
inn var af Guði. Það er yndislegt að
eiga þá trúarvissu að Jesú Kristur
sonur Guðs hafi komið í þennan heim
til að frelsa mennina og gefa þeim ei-
líft líf. Já, hún amma var orðin þreytt
og vissi hvert hún var að fara. Við
megum treysta því, að það er einka-
vinur við dyrnar í hverri þraut, sem
segir við hin þreyttu og lúnu: „Komið
til mín, þér sem erfiði hafið og þung-
ar byrðar og ég mun veita yður
hvíld.“ – „ég lifi og þér munuð lifa“.
Góðum Guði þakka ég fyrir allan
tímann sem við amma vorum sam-
ferða og fel hana náð hans og kær-
leika um alla eilífð.
Jóhanna Sólrún.
Mér brá þegar pabbi hringdi í mig
og sagði mér að amma Jóhanna væri
dáin. Það er kannski svolítið skrýtið
að segja það, en ég átti bara ekki von
á þessu, þrátt fyrir að hún væri á 98.
aldursári. Ég hélt einhvern veginn að
hún yrði eilíf, en auðvitað kemur að
þessu hjá okkur öllum fyrr eða síðar.
Fyrst eftir að ég fékk fréttirnar varð
ég sorgmæddur og fann fyrir sökn-
uði. Síðan fann ég hvað ég var þakk-
látur, því það eru ekki allir svo
heppnir að eiga ömmu sem lifði í
næstum heila öld.
Amma í Reykjó, eins og við systk-
inin kölluðum hana oft, var með lífs-
glaðari manneskjum sem ég hef
kynnst um ævina. Það var ævinlega
gaman að koma til hennar og eins að
fá hana í heimsókn. Hún hafði yndi af
því að segja manni sögur og brand-
ara. Ekki síður naut hún þess að
hlusta þegar aðrir voru að segja frá.
Hún var alltaf svo glöð og kát, hlát-
urmild og með einstaklega góða
nærveru. Hún var mikil félagsvera,
af lífi og sál. Ég á hlýjar minningar
frá æskuárum mínum þegar amma
var að koma til okkar fjölskyldunnar
á Vallargötuna í Sandgerði.
Amma var oft hjá okkur um jólin,
en sá háttur var hafður á að hún
skiptist á að vera hjá börnunum sín-
um. Ég man að ég saknaði ömmu
alltaf þegar frændsystkini mín fengu
að hafa hana hjá sér á jólunum. Eftir
að ég fór að búa, gifti mig og eign-
aðist börn höfum við fjölskyldan á
Bollagörðum oft verið svo lánsöm að
fá ömmu í heimsókn, meira að segja
á jólunum. Jólin 2006 var amma hjá
okkur fjölskyldunni, ásamt mömmu
og pabba, og var það ákaflega
ánægjuleg stund sem við áttum sam-
an. Amma vildi alltaf fylgjast vel
með öllu og spurði mann spjörunum
úr. Þá vildi hún oft fá að leggja á ráð-
in, kom með ábendingar sem stund-
um fólust í dæmisögum eða jafnvel
ljóðum sem maður átti að lesa eitt-
hvað út úr. Hún státaði sig oft af því
hvað hún myndi vel sum ljóðin og
einna montnust var hún af því að
kunna faðirvorið á latínu. Hún náði
líka að fanga huga margra með öll-
um fallegu myndunum sem hún mál-
aði og er ég svo lánsamur að eiga
myndir eftir hana sem prýða heimili
mitt.
Ég man hvað ég var glaður þegar
ég kynnti hana ömmu fyrir henni
Örnu minni, því hún varð alveg him-
inlifandi yfir lánseminni. Þær urðu
góðar vinkonur. Börnin okkar, þau
Ísold, Nökkvi og Ísak, voru afar
hænd að ömmu og þótti þeim alltaf
gaman að hitta hana. Sjötti fjöl-
skyldumeðlimurinn, hann Goði,
komst þó ekki á vinsældalistann hjá
ömmu, því hunda mátti hún helst
ekki sjá án þess að nærstaddir sæju
undir iljarnar á henni.
Við fjölskyldan á Bollagörðum
kveðjum ömmu Jóhönnu með sökn-
uði, en jafnframt þakklæti fyrir allar
stundirnar sem við áttum saman og
góðar minningar. Guð geymi elsku
ömmu.
Guðjón.
Þær eru margar minningarnar
sem koma í hugann og söknuðurinn
verður mikill þegar ástvinur fellur
frá. Amma Jóhanna var orðin öldruð
og því gat maður verið búinn undir
það að hennar tími gæti komið á
hverri stundu. Þrátt fyrir það var
maður ekki eins undirbúinn og mað-
ur hélt, tómarúmið í hjartanu er
mikið. Þegar ég var að alast upp í
Sandgerði var alltaf svo spennandi
að fara til Reykjavíkur og heim-
sækja ömmu Jóhönnu. Hún var orð-
in 69 ára þegar ég fæddist 1980 og
þegar ég var orðinn 5 ára fór ég að
fara til hennar stundum um helgar
til þess að hafa félagsskap af henni
og hún af mér. Það hélt áfram þar til
ég var orðinn 12 til 13 ára og farinn
að nálgast unglingsárin. Við náðum
ótrúlega vel saman, hún var alltaf
svo viljug að gera margt með mér.
Hún þvældist stundum með mér í
strætó sem ég hafði mjög gaman af
og einu sinni vorum við svo lengi að
ég varð bílveikur. Hún vildi aldrei
keyra sjálf með mig í bílnum sínum
af ótta við að eitthvað gæti komið
SJÁ SÍÐU 28