Morgunblaðið - 29.06.2009, Qupperneq 18

18 Minningar
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 29. JÚNÍ 2009
✝ Guðmundur Hall-dór Atlason fædd-
ist í Reykjavík 2. jan-
úar 1958. Hann lést á
hjúkrunarheimilinu
Skógarbæ 18. júní
síðastliðinn. For-
eldrar hans voru Sif
Áslaug Johnsen hús-
móðir, f. 25. ágúst
1926, d. 12. maí 2006
og Atli Helgason
skipstjóri, f. 7. júlí
1926, d. 18. sept-
ember 2001. Systkini
Guðmundar eru: 1)
Lárus Johnsen Atlason, f. 22. sept-
ember 1951, maki Nanna Guðrún
Zoëga, f. 1951. Börn þeirra Una
Marsibil, Atli Sveinn, Kristinn Ingi,
Lárus Helgi, Sigurjón Örn og Guð-
jón Hrafn. 2) Atli Helgi Atlason, f.
25. maí 1965, sambýliskona Ingi-
björg Gréta Gísladóttir, f. 1966.
Börn hennar: Mario Ingi og Jó-
hanna Alba og 3) Dóra Elín Atla-
dóttir Johnsen, f. 10.janúar 1968,
maki Birgir Bárðarson, f. 1965.
Börn þeirra: Guðmundur Halldór,
Silvía Sif og Ísabel Dóra.
Guðmundur ólst upp í Holtagerði
í Kópavogi og gekk ætíð undir
hann hóf störf hjá flugfélaginu Atl-
anta. Guðmundur starfaði nær
óslitið hjá flugfélaginu Atlanta frá
árinu 1990-2005 með einu hléi,
þegar hann tók sér í leyfi í rúmt ár
til að sinna stöðu flugrekstr-
arstjóra hjá MD Airlines í Kópa-
vogi.
Guðmundur sinnti ýmsum störf-
um innan veggja flugfélagsins Atl-
anta, meðal annars í flugrekstr-
ardeild, sem starfsmannastjóri,
stöðvarstjóri og loks sem flug-
umsjónarmaður. Hann ferðaðist
mikið á vegum vinnu sinnar og
dvaldi oft langdvölum á framandi
slóðum, meðal annars í Indónesíu
og Túnis. Guðmundur var við störf
á skrifstofu Atlanta er hann veikt-
ist og fékk heilablóðfall í janúar
2005. Hann dvaldi fyrst á Reykja-
lundi en fluttist þaðan á hjúkr-
unarheimilið Skógarbæ þar sem
hann lést þann 18. júní síðastliðinn.
Guðmundur var unnandi ís-
lenskrar náttúru og mikill útivist-
armaður. Hann naut þess að vera í
kyrrð og ró og renna fyrir fisk
þegar færi gafst. Guðmundur ferð-
aðist mikið innanlands sem utan og
hafði gaman af að fræðast um þá
staði sem hann heimsótti. Hann var
fjölfróður um landið og óþrjótandi
uppspretta fróðleiks um alla hluti
er vöktu áhuga hans.
Útför Guðmundar Halldórs fer
fram frá Háteigskirkju í dag, 29.
júní, kl. 15.
nafninu Muggur með-
al vina og fjölskyldu.
Hann gekk í Kárs-
nesskóla, Þingholts-
skóla og Verzl-
unarskóla Íslands.
Hann lagði einnig
tímabundið stund á
lögfræði við Háskóla
Íslands. Árið 1991 fór
hann í Sheffield
School of Aeronau-
tics í Ft. Lauderdale í
Flórída og lauk þar
námi í flugumsjón.
Guðmundur fór
ungur á sjó, vann fyrst sem vika-
drengur og síðar háseti á milli-
landaskipum Eimskips hjá föður
sínum. Eftir að námi lauk starfaði
hann hjá Hafskip bæði á Íslandi og
í Englandi. Fyrst sem for-
stöðumaður tjónadeildar Hafskips í
Reykjavík en siðan sem aðstoð-
armaður framkvæmdastjóra í Ips-
wich. Eftir heimkomu frá Bret-
landi réð hann sig til
Sölumiðstöðvar hraðfrystihúsanna
þar sem hann sinnti sölu og út-
flutningi. Guðmundi bauðst síðan
að taka að sér starf bæjarritara hjá
Dalvíkurbæ og sinnti hann því uns
Hann var ekki gamall, hann bróð-
ir minn, þegar hann kom mér og
mömmu í dulítið uppnám. Hann
Muggur bróðir var nefnilega ótrú-
lega duglegur „dundari“ og þeir
hæfileikar hans komu fljótt í ljós. Í
raun í fyrsta skiptið sem hann virt-
ist týndur, hreinlega týndist. Hann
hafði verið inni í stofu að leika sér á
gólfinu vestur á Hjarðarhaga, trú-
lega ársgamall, en þegar næst var
litið á drenginn var hann horfinn.
Það var eins og hann hefði gufað
upp! Leitað var í öllum herbergjum,
hlaupið fram á gang en stráksa var
bara hvergi að finna. Það var ekki
fyrr en eftir mikla leit að sá stutti
fannst á bak við stofustólinn og var
bara að „dunda sér“ eins og hann
átti eftir að gera svo margoft.
Mugga líkaði nefnilega fátt betra
en að vera aleinn og í friði og ró frá
skarkala heimsins, að gera eitthvað
það sem hann hafði mætur á, svo
sem að veiða silung eða bara skoða
náttúruna í allri sinni dýrð. Á seinni
árum eignaðist Muggi forláta Súkku
jeppling sem hann fór á ótrúlegustu
leiðir, já og það yfirleitt einbíla. Bíll-
inn og Muggur voru nánast eitt
þegar hann fór í fjallaferðir og
margar lýsingar þar um voru lyg-
inni líkastar, því fáum hefði dottið í
hug að fara á ekki stærri bíl en
Súkkunni slíkar svaðilfarir nema
Mugga mínum, sem var þess fullviss
að „þeir tveir“ gætu komist nánast
allt það sem hugurinn girntist, svo
fremi að farið væri hægt og af
fyllstu varúð og yfirvegun. Sem bet-
ur fer bilaði bíllinn aldrei og allt
gekk upp. Þið ykkar sem þekktuð
Mugga bróður vitið að hann drakk
ekki, aldrei, kaffi. Það hélt ég líka,
en komst að því einu sinni þegar við
hittumst austur á Vopnafirði að svo
var ekki. Hann einn á ferð rétt eins
og vanalega og ég á ferð ásamt eig-
inkonu og vinum. Okkur var boðið á
bæ þar í sveit vegna vinskapar sam-
ferðahjóna okkar. Hjónin sem buðu
okkur til bæjar og þar bjuggu voru
hvort öðru fróðara um ættfræði, og
fljótlega kom í ljós þegar við gerð-
um grein fyrir ætterni okkar
bræðra (ættaðir frá Leiðarhöfn) að
ekki var komið að tómum kofunum
hvað sögur um forfeður okkar varð-
aði. Það fór því svo að þegar húsfrú-
in bauð upp á kaffi, sá ég Mugga
bróður sporðrenna tveim bollum af
bikasvörtu kaffi um leið og hann
hámaði í sig lýsingar húsráðanda af
ættmennum okkur þar um slóðir.
Svo mjög hafði Muggur gaman af
þessum lýsingum að hann hreinlega
svelgdi í sig kaffið um leið og hann
drakk í sig söguna!
Ég hef hvorki fyrr né síðan séð
hann bróður minn drekka kaffi
nema ef vera kynni eðalkaffi ættað
frá Írlandi. Það þurfti sterk bein til
að komast í gegnum það sem á hann
var lagt síðustu árin, og á engra
færi nema sannrar hetju sem hann
sannarlega var. Og jafnvel sannar
hetjur eiga sínar óskir og nú hefur
hann fengið ósk sína uppfyllta. Megi
Guðs friður fylgja honum hér eftir
sem hingað til. Þinn bróðir
Lárus (Lassi).
Nú er hann Muggur bróðir minn
allur og ennþá er sú þunga stað-
reynd að síast inn. Fréttin af láti
hans síðdegis fimmtudaginn 18. júní
kom eins og þruma úr heiðskíru
lofti. Ég hafði heimsótt Mugga í
Skógarbæ deginum áður, 17. júní,
og stoppaði stutt við enda á leiðinni
í Laugardalshöll á minn fyrsta
landsleik í handbolta. Honum þótti
það athyglisvert enda hef ég ekki
verið þekktur fyrir áhuga á bolta-
íþróttum. Ekki óraði mig fyrir að
þetta væri í síðasta skipti sem ég
sæi bróður minn á lífi. En svona
getur tilveran verið óútreiknanleg.
Muggi var einstaklega góður
bróðir. Hann var ávallt til staðar og
ósjaldan leitaði maður til hans þeg-
ar maður þurfti hjálpar við og var
tvístígandi í hinu eða þessu. Hann
var ekki bara bróðir minn heldur
minn besti félagi og sá sem þekkti
mig hvað best.
Á æskuárunum í Holtagerðinu
hafði Muggi alltaf auga með okkur
yngri systkinunum. Meira að segja
þegar hann fékk bílpróf, þá fannst
honum til að mynda ekkert tiltöku-
mál að taka litla bróður með á rúnt-
inn með félögunum sem var auðvit-
að spennandi lífsreynsla fyrir tíu
ára peyjann. Svona var hann Muggi
minn, leyfði manni alltaf að vera
með. Sama var upp á teningnum
þegar ég varð þeirrar gæfu aðnjót-
andi að vinna með honum á Ms.
Skeiðsfossi, sumarið 1980. Þrátt fyr-
ir aldursmuninn var ég enn og aftur
tekinn með í hópinn og lærði ým-
islegt um lífsins gagn og nauðsynj-
ar. Samverustundum okkar fækkaði
þegar ég fór í nám í Bandaríkj-
unum. Fyrstu árin hittumst við þeg-
ar ég kom heim í sumar- og jólafrí-
um en eftir að námi lauk og ég
fluttist til Miami á Flórída þá fækk-
aði ferðum mínum heim. Muggur
var þó alltaf duglegur að heimsækja
mig enda hafði hann ekkert á móti
því að ferðast. Það var til að mynda
orðinn fastur liður að keyra niður
Florida Keys alla leið til Key West.
Þar fannst honum gott að vera.
Hann heimsótti mig í vinnuna í Kar-
íbahafið og til Írlands sem hann
hafði sterkar taugar til. Haustið
2004 ferðuðumst við bræður vítt og
breitt um Suður-England, skoðuð-
um borgir og bæi enda hafði Mugg-
ur afskaplega gaman af að fræðast
um þá staði sem hann heimsótti.
Þetta reyndist bæði hans og okkar
síðasta ferðalag saman því Muggur
varð fyrir því áfalli að fá heilablóð-
fall snemma árs 2005. Þá breyttist
tilveran eins og við þekktum hana.
Muggur, maraþonhlauparinn, sem
naut þess að ferðast um óbyggðir
Íslands, sem naut þess að ferðast í
útlöndum var nú verulega líkamlega
fatlaður og bundinn við hjólastól.
Hann þurfti að læra allt upp á nýtt.
Læra að anda, hreyfa hendurnar og
tala, hann þurfti að læra að takast á
við nýja veröld. Þrátt fyrir mótbyr-
inn hélt hann ætíð húmornum sem
einkenndi hann og gat ávallt komið
auga hið kómíska í tilverunni. Það
er með aðdáun sem ég lít til baka á
bróður minn, þessa hetju, sem
þurfti að takast á við hlutskipti sem
engum skyldi maður ætla, en það
gerði hann með æðruleysi og ein-
stöku raunsæi. Nú er þessari
þrautagöngu lokið og eftir stendur
minning og söknuður um góðan
dreng, vin og bróður.
Hvíl í friði, elsku Muggur minn.
Atli Helgi.
Í dag kveð ég Mugga bróður
minn sem var minn besti vinur,
besti bróðir, leiðbeinandi og náinn
fjölskyldumeðlimur.
Frá því ég var ung að aldri var
Muggur alltaf stór hluti af minni til-
veru, hann hikaði ekki við að taka
mig með sér í bíltúr út um allt,
hvort sem farið var á rúntinn niður
á Reykjavíkurhöfn og nágrenni eða
út fyrir bæinn að skoða sveitina og
þá var jafnvel rennt fyrir fisk en
alltaf endaði ferðin á stoppi við Bæj-
arins beztu áður en heim var haldið.
Þegar ég varð eldri fór Muggur
með mér upp í Bláfjöll eftir skóla og
þá jafnvel nokkrum sinnum í viku
og áttum við góðar stundir í fjallinu
enda mikið fyrir útiveruna. Muggur
hefur alla tíð verið mér innan hand-
ar og var það því ekki spurning að
skíra son minn í höfuðið á honum
þegar hann kom í heiminn og alveg
ómeðvitað var hann einnig kallaður
Muggur. Þegar ég byrjaði að búa
breyttist samband okkar Mugga í
enn nánari vináttu og var hann
mjög tíður gestur á heimili mínu og
var frekar tilkynnt um að hann væri
ekki í mat en að hann ætlaði að
koma í heimsókn. Við hjónin fórum í
ófáar utanlandsferðir með honum til
Írlands þar sem keyrt var um land-
ið og hinir ýmsu staðir kannaðir.
Mér er sérstaklega minnisstæð ein
af þessum ferðum þar sem við
ákváðum að bóka ekki hótel fyr-
irfram heldur byrja á því að keyra
upp í sveit og finna gistingu, fluginu
seinkaði mikið og enga gistingu að
fá svo við ákváðum að koma okkur
fyrir í bílnum úti í sveit. Við sváfum
eins og steinar og um morguninn
þegar birti af degi sáum við að við
höfðum lagt bílnum við fallegan
sveitakirkjugarð og gátum við ekki
annað en hlegið mikið að þessu og
var þessi atburður oft rifjaður upp á
góðum stundum. Muggur var mikill
náttúruunnandi og fór oft með okk-
ur fjölskyldunni í útilegu og var þá
kanóinn tekinn með og hann settur
á flot á hinum ýmsum vötnum og
ám og þau könnuð til hins ýtrasta.
Muggur var ekki bara til staðar fyr-
ir mig heldur var hann alltaf til
staðar fyrir börnin mín og voru þau
mjög hænd að honum enda alin upp
með hann sér við hlið og gátu þau
alltaf leitað til hans hvort sem það
var vegna lærdóms eða bara til að
spjalla. Eftir áfallið breyttist tilver-
an hjá okkur öllum og við tók erfið
barátta hjá Mugga. Eftir langa dvöl
á Landspítalanum fluttist hann á
Reykjalund þar sem endurhæfing
tók við. Þegar Muggur hafði náð
nokkrum bata fórum við í ökuferðir
um sveitina og hafði hann mikla
ánægju af þessu litla frelsi sem
hann hafði öðlast aftur og ekki
fannst litlu frænku hans leiðinlegt
að hlusta á allan þann fróðleik sem
hann sagði henni um hvern hól sem
við keyrðum framhjá. Þegar Mugg-
ur flutti á Skógarbæ voru heim-
sókninar tíðar hjá okkur öllum enda
alltaf gott að hitta og tala við
Mugga og eftir hverja heimsókn fór
maður enn fróðari heim en maður
var þegar maður kom. Það er með
sorg í hjarta og tár í augum sem ég
kveð þig, elsku Muggur minn, en ég
veit jafnframt að þér líður betur
núna og að þú fylgist vel með okkur.
Takk fyrir allar dásamlegu sam-
verustundirnar sem við áttum sam-
an.
Þín systir
Dóra Elín.
Það er gott að kynnast góðu fólki
en enn betra að tengjast því. Í þeim
eðalflokki var Muggur. Þegar við
Atli Helgi bróðir hans rugluðum
saman reytum okkar var ég mjög
fljótlega kynnt fyrir Mugga, hann
var fjölskylduprófsteinninn og var
svo elskulegur að hleypa mér í
gegn. Ég þurfti að læra að hlusta
upp á nýtt sem var hið minnsta mál
miðað við hvað hann hafði þurft að
læra upp á nýtt eftir áfallið. En ég
heyrði líka vel upplýstan mann,
náttúruunnanda og húmorista. Mér
þótti vænt um þær stundir sem við
ræddum saman í Skógarbæ, þótti
vænt um sögurnar sem hann sagði
mér af bróður sínum, þótti vænt um
skotin sem hann lét fljúga um menn
og málefni og þótti vænt um hnyttn-
ar athugasemdirnar sem oft fylgdu
þá í kjölfarið. Mér þótti einfaldlega
vænt um að kynnast honum og vera
í samskiptum við hann.
Þegar við Atli fórum í frí var
hann nálægur þó hann væri fjarri.
Oft var ég leidd á staði sem þeir
bræður höfðu farið á og mér sagðar
sögur af ferðalögum þeirra. Þá var
hringt til Mugga, aðstæðum lýst og
þeir bræður rifjuðu upp gamla tíma.
Það er gott að vera í góðu sambandi
við sína nánustu og það var gaman
að sjá, heyra og finna hve nánir þeir
bræður, Atli og Muggur, voru. Hve
þeir sóttu hvor í annan, aðstoðuðu
hvor annan og virtu. Hve fallegt og
sterkt bræðrasamband þeirra var.
Muggur mun áfram að vera ná-
lægur þó hann verði fjarri. Við
hringjum kannski ekki í hann eða
sendum honum sms en hann mun
fylgja okkur um ókomna tíð, hér,
þar og alls staðar.
Kærleikskveðja
Ingibjörg Gréta Gísladóttir.
Það er ekki hægt að kveðja þig,
kæri vinur og mágur, án þessa að
fella tár en líka að brosa út í annað
þegar maður hugsar til alls þess
sem við höfum gert saman í gegnum
tíðina. Mín fyrstu kynni voru: þú
nýkominn heim eftir að hafa unnið
fyrir Hafskip í Ipswich, ungur mað-
ur með yfirvararskegg. Rólegur og
yfirvegaður, tókst alltaf mat á að-
stæðum og bentir á lausnir. Mugg-
ur, þú varst maðurinn sem kenndir
mér að þekkja og viðurkenna að öll
mál, góð eða slæm, hafa margar
hliðar og margar lausnir. Þrátt fyrir
það hve ólíkir við vorum oft á tíðum
þá náðum við ótrúlega vel saman,
við vógum hvor annan upp þegar við
átti og ég held að með góðri sam-
visku höfum við alltaf staðið vörð
hvor um annan, skoðanir okkar á
trú voru glettilega líkar og einnig á
mörgum öðrum hlutum, við ýttum
hvor öðrum til að framkvæma hluti
eins og t.d. að ganga á Helgafellið
ekki einu sinni heldur tvisvar, fara á
upp á topp á Keili eða ganga
Reykjanesgönguna. Allt sem tengd-
ist útivist varst þú manna fróðastur
. Þminn kæri vinur varðveiti ég ætíð
hjá mér.
Þegar nafni þinn átti við sín veik-
indi í æsku og enginn virtist skilja
hvað gekk á, þá varst þú sá sem að
öðrum ólöstuðum varst okkar stoð
og stytta. Hvort sem það var þín
vernd yfir nafna þínum eða okkar
fjölskyldu sem gerði þig að okkar
heimilismeðlimi nær óslitið frá því
við Dóra fórum að búa veit ég ekki,
en hitt veit ég að í mínum huga
varst þú ekki bara mágur, trún-
aðarvinur og bróðir heldur líka eins
og elsti sonurinn í fjölskyldunni
okkar.
Það er ótrúlegt þegar maður fer
yfir svona langa sögu, tæplega 25
ár, hvað margt skemmtilegt stendur
uppúr hjá okkur. Ég man t.d. allar
ferðirnar sem við fórum til Írlands,
keyrðum um sveitir Írlands og
kynntumst menningunni á írsku
pöbbunum. Að veiða var nokkuð
sem við gerðum mikið af og sagan
úr Stóru-Laxá í Hreppum var okkur
alltaf í fersku minni, búnir að berja
ána allan daginn og ekki orðið svo
mikið sem varir þegar sáum einn
vænan stökkva, veiðihjólið hjá þér
stóð á sér og ég henti út og búmm,
einn 17 punda kominn á, viðureign
sem stóð í rúmlega klukkustund,
þetta var einn af þessum atburðum
sem standa uppúr kannski vegna
þess að ég fékk aldrei að gleyma því
af þinni hálfu hver hefði raunveru-
lega átt að fá fiskinn.
En lífið er ekki bara leikur og þar
tókust á gleði og sorg, þú einn eða
með okkur, ekki deili ég um það
hvort sorgin hafi verið meiri þín eða
okkar þegar þú veiktist en hitt veit
ég að veikindi þín höfðu mikil áhrif
á allt okkar líf. Einskis óskaði ég
heitar en heyra þig segja að þér liði
betur og þú fyndir að þú værir allur
að koma til en því miður þá urðu
okkar samræður oft frekar í hina
áttina.
Muggur, það er alveg klárt að ég
á eftir að sakna vinar míns, trún-
aðarvinar, mágs og fjölskyldumeð-
lims meir en margan grunar.
Guð geymi og gæti þín eins ná-
lægt sér eins og þú gættir okkar.
Þinn vinur og mágur,
Birgir Bárðarson.
Nú er ég að kveðja Mugga
frænda minn sem er dáinn. Hann er
farinn upp til Guðs og englanna og
er núna hjá ömmu Sif og afa Atla.
Muggi frændi var alltaf góður við
mig og mundi alltaf eftir afmælinu
mínu. Nú er ég búin að læra að
hjóla á hjólinu mínu sem Muggi
frændi gaf mér og ég veit að hann
getur séð hve dugleg ég er að hjóla.
Ég heimsótti Mugga oft í Skógarbæ
og ég gat alltaf talað við hann. En
núna er hann dáinn og ég get ekki
oftar talað við hann.
Vertu yfir og allt um kring
með eilífri blessun þinni,
sitji Guðs englar saman í hring
sænginni yfir minni.
(Sigurður Jónsson frá Presthólum)
Bless, elsku Muggi frændi minn,
ég veit að englarnir passa þig vel.
Þín frænka,
Ísabel Dóra.
Þegar ég fékk hringinguna um að
þú værir fallinn frá, fékk ég hrika-
lega sárt fyrir hjartað, ég trúði ekki
því sem ég var að heyra.
Þú varst alla mína ævi sá fjöl-
skyldumeðlimur sem ég gat alltaf
treyst á að myndi hjálpa mér, hvort
sem það var varðandi skóla eða
stelpur. Ég leit alltaf upp til þín frá
því ég man eftir mér enda er ég
hrikalega stolltur að hafa verið
skírður alnafni í höfuðið á hjálpsam-
asta og óeigingjarnasta einstaklingi
Guðmundur Halldór
Atlason