Morgunblaðið - 29.06.2009, Qupperneq 19

Minningar 19
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 29. JÚNÍ 2009
sem ég hef nokkurn tímann kynnst.
Ég mun aldrei gleyma því sem
við gerðum saman. Þú varst mér
mikil fyrirmynd og hvattir mig allt-
af til að gera hluti sem ég hélt ég
gæti ekki gert, og t.d. fór ég í fyrsta
skipti í sánubað á Laugarvatni þar
sem ég hugsaði að ef Muggi frændi
gæti farið í þennan hita þá ætti ég
að geta það líka.
Þótt þú hafir verið móðurbróðir
minn þá leið mér oft eins og þú vær-
ir stóri bróðir minn enda var ekkert
sem þú gerðir ekki fyrir mig eða
alla aðra í kringum þig og baðst
aldrei um neitt í staðinn. Ég vona
og trúi að þér líði vel þar sem þú ert
núna, enda ef einhver á skilið frið þá
ert það þú, Muggur minn. En jafn-
vel þótt þú sért fallinn frá þá muntu
alltaf eiga stóran þátt í því hvernig
ég er í dag og ég mun alltaf eiga
frábærar minningar um alla þá frá-
bæru hluti sem við gerðum saman.
Guðmundur Halldór Atlason
(Muggur yngri).
Elsku Muggur.
Ég trúi ekki að uppáhaldsfrændi
minn sé farinn.
Ég man svo vel eftir því þegar þú
tókst mig með þér í bíltúr í flotta
sportbílnum þínum til ömmu Sifjar
þegar hún var í endurhæfingu í
Hveragerði. Við stoppuðum í sjoppu
og fengum okkur kók í dós og litla
piknik-dós, eins og þú varst svo oft
með þegar þú komst í heimsókn
heim.
Ég man líka vel eftir þegar ég var
í Vestmanneyjum ’97 og þú flaugst
til Eyja til að heimsækja mig og
varst með mér í heilan dag að skoða
allt á eyjunni, svo flaugstu til
Reykjavíkur aftur um kvöldið. Það
var svo skemmtilegur dagur, ég
mun aldrei gleyma honum.
Manstu fyrir ekki svo löngu þeg-
ar við vorum að borða saman og Atli
frændi kíkti í heimsókn til þín í nýj-
um frakka sem líktist frekar kven-
mannskápu? Við gerðum nú frekar
mikið grín að honum og „kápunni“
hehe, honum fannst það sko ekki
jafn fyndið og okkur, enda sáum við
hann ekki aftur í henni.
Það eru svo margar minningar
sem við eigum saman, allar útileg-
urnar, sumarbústaðaferðirnar,
kvöldin sem þú komst heim þegar
þú varst búinn að vinna og við sát-
um knúsandi hvort annað í sófanum
og sofnuðum yfir sjónvarpinu.
Ég gæti talið endalaust upp, enda
varstu og munt alltaf vera númer 1
hjá mér.
Ég sakna þín strax en ég veit að
þú ert hér hjá mér. Ég elska þig,
Muggur besti frændi.
Þín frænka,
Silvía Sif Birgisdóttir Johnsen.
Þrátt fyrir veikindi þín er skrýtið
að kveðja þig nú, kæri vinur. Þú
sem varst alltaf svo hress og heil-
brigður. Við urðum strax miklir vin-
ir þegar við kynntumst í Versló. Þú
hefur verið einn af mínum traust-
ustu vinum allar götur síðan. Það
vakti fljótlega athygli mína hve vel
þú hugsaðir um yngri systkini þín,
Atla og Dóru. Þú hafðir ekki alltaf
tíma til að vera með okkur félögun-
um því þú varst að fara með þau í
sund eða eitthvað álíka. Það vantaði
svo sem ekkert upp á að við ættum
tíma saman á þessum árum. Þetta
voru skemmtilegustu árin og alltaf
eitthvað um að vera. Hámarkinu var
þó náð í útskriftarferðinni til Spán-
ar 1978. Þar kom ég ekki að tómum
kofunum hjá þér hvað reynslu af ut-
anlandsferðum snerti. Þú varst bú-
inn að sigla víða um heim með skip-
um Eimskipa. Ég var að fara í mína
fyrstu utanlandsferð. Á þessum ár-
um tókst með okkur vinátta sem
aldrei féll skuggi á. Það var sama
hvort þú varst að vinna á Íslandi, í
Evrópu eða annarri heimsálfu. Við
hittumst í London þegar þú bjóst í
Ipswich. Þú varst búinn að kynnast
borginni vel og kenndir mér á hana.
Það var líka gott að heimsækja þig
til Dalvíkur. Þú varst svo lífsglaður
og mikill snillingur í að sjá spaugi-
legu hliðar tilverunnar. Tækifærum
fækkaði til að hittast á vissu árabili
eins og gengur. Við töluðum þó allt-
af reglulega saman.
Það var mikið og óvænt áfall þeg-
ar ég frétti af veikindum þínum.
Muggi orðinn bundinn við hjólastól.
Einhverra hluta vegna leið nokkur
tími þar til ég kom að heimsækja
þig reglulega á Skógarbæ. Þegar ég
loks kom til þín var mjög gott að
hitta þig, þrátt fyrir að þú segðir
mér að lífslöngunin hefði nánast
horfið þegar þú fékkst úrskurðinn á
Reykjalundi að þú fengir ekki frek-
ari bata. Þegar vonin var farin hvarf
eldmóðurinn. Þegar ég bauð þér að
keyra þig eitthvað eða bara skoða
umhverfið á góðviðrisdögum þá
vildir þú það ekki. Þrátt fyrir það
var alltaf gott að koma við hjá þér í
Skógarbæ. Ég kom oft við þegar ég
átti leið framhjá. Ég var búinn að
koma mjög reglulega til þín sl. tvö
ár og það voru góðar stundir. Þú
hafðir mjög gaman af að rifja upp
árin í Versló. Það vakti oft furðu
mína hvað þú mundir eftir ótrúleg-
ustu hlutum. Húsafellsferðirnar
með skólafélögunum voru þér hug-
leiknar o.s.frv. Undanfarna mánuði
var fjármálakreppan ofarlega á
baugi. Ég furðaði mig á hve vel þú
fylgdist með.
Það var svo hinn 18. júní sl. að ég
kom að heimsækja þig og kom að
þér eins og þú værir sofandi. Við
nánari athugun kom í ljós að þú
varst dáinn. Þú varst farinn í annan
og betri heim. Ég sá á svip þínum
að þú hafðir fengið hægt og rólegt
andlát. Það var friður yfir þér og þú
laus við verkina sem hrjáðu þig svo
lengi. Ég fann til léttis fyrir þína
hönd en sakna góðs vinar sem ég
mun alltaf minnast með hlýhug. Það
var líka gott að hitta starfsfólk
Skógarbæjar sem sagði mér að þín
yrði sárt saknað. Þú værir yndisleg-
ur maður. Opinn einstaklingur og
mikill húmoristi. Systkinum þínum
og öðrum aðstandendum sendi ég
samúðarkveðjur.
Garðar Gunnlaugsson.
1. júní 1976 kynntist ég fyrst hon-
um Mugga, nýráðinn fimmtán ára
sem vikapiltur og Muggur sem há-
seti á fraktarann Skeiðsfoss sem lá
við bryggju í slippnum á Akureyri
og þekkti ekki muninn á lúðu og
skötu. Muggi var þá nýútskrifaður
úr Versló og ég á leiðinni í Versló.
Hann reyndist mér frá fyrsta degi
sem eldri bróðir næstu fimm sumrin
og í síðasta túrnum okkar saman
var Muggur orðinn bátsmaður og
ég orðinn háseti. Enginn um borð
dró þessa ráðstöfun í efa að Muggur
tæki að sér svo ábyrgðarmikið starf
sem bátsmaður, þó ungur væri. Síð-
asti túrinn okkar saman var einnig
sá skemmtilegasti og spannaði heila
tvo mánuði. Ferðin sú lá alla leiðina
til Grikklands og Túnis með tilheyr-
andi stoppum við málningarvinnu í
slippum um Miðjarðarhafið og öðr-
um vafasömum stoppum t.d. í Ceuta
í Gíbraltarsundi þar sem afdrifarík-
ur kostur var tekinn um borð, sem
átti eftir að draga dilk á eftir sér.
Muggur var alltaf spes – með
þeim fyrirvara, þá var hann alltaf
flottur og orginal. Muggi burstaði
ekki tennurnar með tannkremi.
Hann notaði kassettutæki og hlust-
aði á Elton John í heddfónum, sem
engum datt í hug þá, í þessum pínu-
litlu káetum og gargandi vélardyn.
Hann bjó alltaf um rúmið sitt, braut
saman fötin sín og las Dale Carne-
gie. Muggur fór aldrei yfir strikið
og var alltaf niðri á jörðinni.
Þó var hann alltaf tilbúinn, í síð-
ustu höfn hvers túrs, að fara á dýr-
asta veitingastað bæjarins með okk-
ur guttunum til þess eins að panta
nautasteik með frönskum og kok-
teilsósu (sem skipti miklu máli)
ásamt tvöföldum vodka í kók og
bananasplitt í eftirrétt. Ef erfitt
reyndist að fá einhvern þessara
rétta var kokkurinn kallaður til og
því bara reddað … frábærir tímar
sakleysis og gleði.
Leiðir okkar lágu sín í hvora átt-
ina eftir sjósóknina og við hittumst
alltof sjaldan í kjölfarið, en þegar
við hittumst þá skynjaði ég að
Muggur fylgdist með því, sem mað-
ur stóð í hverju sinni, hvort sem um
nýja fjölskyldumeðlimi var að ræða
eða aðrar breytingar á högum
manns.
Ég bar alltaf virðingu fyrir
Mugga, hann var alltaf réttsýnn og
heiðarlegur og setti sig aldrei ofar
okkur strákunum þó oft hafi hann
haft ástæðu til, og ég kveð Mugga
með miklum söknuði. Hefði viljað
hafa heimsótt Mugga oftar í veik-
indum hans og finnst líf hans hafa
verið alltof stutt. Þó veit enginn ævi
sína fyrr en öll er. Muggi, ég veit að
þú stendur þig, því ég veit að þú
verður alltaf orginal og stendur alls
staðar upp úr – flottur.
Helgi.
Muggur, frændi minn og vinur, er
nú fallinn frá langt um aldur fram.
Hann er í dag til moldar borinn og
kvaddur af vinum og vandamönn-
um. Fréttin var sár og kom á óvart,
en þó ekki að öllu leyti þar sem
hann hafði átt við heilsubrest að
stríða um tíma. Fyrir rúmum fjór-
um árum síðan fékk Muggur heila-
blóðfall og var hætt kominn en náði
sér þó furðuvel á strik þrátt fyrir að
vera að miklu leyti hreyfihamlaður
eftir það. Búseta hans undanfarin
þrjú ár var á hjúkrunarheimilinu
Skógarbæ í Breiðholti þar sem að-
búnaður var góður og vel hugsað
um hann. Honum leið þó sjálfum
ekki vel, held ég. Fyrir mann á hans
aldri og í blóma lífsins var áfallið
mikið og hann var bitur, eðlilega.
Þrátt fyrir að andlát hans fylli að-
standendur og samferðarmenn
söknuði þá held ég þó að það megi
segja með nokkurri vissu að það
hafi verið honum líkn.
Eftir að Muggur missti heilsuna,
eins og hann orðaði það sjálfur, þá
leit ég stundum til hans eitthvert
kvöld vikunnar til að spjalla. Ég
hafði ekki neina sérstaka reglu á því
og oft leið töluverður tími á milli.
Yfirleitt var það þó þannig að mér
varð hugsað til hans á þann veg að
nú væri kominn tími og þá fór ég.
Það brást ekki að í hvert sinn sem
ég kom þá sagðist hann hafa vitað
með fullri vissu að ég kæmi þann
daginn eða um kvöldið. Hann hefði
fengið hugboð um það. Þó að áfallið
hafði leikið líkama frænda míns
grátt þá var hugur hans skýr og
gaman var að sitja hjá honum og
ræða um gamla tíma. Hann hafði
skemmtilegan frásagnarmáta og
engum gat leiðst í návist hans. Við
ræddum mikið um hversu gott fólk
við ættum að og oftar en ekki var
staldrað við ömmu Dúný og afa
Guðmund í Miðtúni 4. Hversu
freistandi það væri að fá að hverfa
aftur um tíma, upplifa nærveru
þeirra á ný og allt yrði aftur eins og
það var. Við vorum þó sammála um
að það væri ósanngjarnt gagnvart
nýju kynslóðunum í stórfjölskyld-
unni og betra væri bara að ylja sér
áfram við góðar minningar. Lífið
þyrfti að halda áfram og lúta sínum
lögmálum. Mugg var tíðrætt um
systkini sín og fjölskyldur þeirra
sem sinntu honum vel, einnig um
aðra fjölskyldumeðlimi, vini og sam-
starfsmenn sem á einn eða annan
hátt tengdust honum.
Það er góður dagur í dag,
ákveðnum lífskafla er lokið og veik-
indi eru að baki. Örlög frænda míns
voru grimm en hann tók þeim með
miklu jafnaðargeði og af raunsæi.
Hann hefur nú fengið hvíld. Með
þessum fátæklegu kveðjuorðum vil
ég segja í lokin að það voru forrétt-
indi að hafa Mugg að samferðar-
manni og minning hans mun lifa.
Stefán Örn Guðjónsson.
Okkur langar til að minnast
Muggs, bekkjarfélaga okkar úr
Versló.
Það er skarð komið í hópinn. En
minningar okkar um allt sem bekk-
urinn brallaði saman geymum við.
Það voru miklir erfiðleikar sem
Muggur þurfti að ganga í gegnum
síðustu árin og ekki auðvelt fyrir
hann að taka þátt þegar hópurinn
hittist. En hann var með okkur í
anda og við með hugann hjá honum.
Eftir útskriftina úr Versló hittumst
við ekki eins oft og áður. Nám,
vinna, fjölskylda og annað kallaði á
athyglina. En við vitum að tengsl
eins og þessi rofna aldrei og hefur
bekkurinn alltaf hist reglulega. Síð-
an þegar við ákváðum haustið 2007
að nú skyldum við fagna 30 ára
stúdentsafmælinu vorið 2008 saman
og undirbúningur hófst þá urðu
heimsóknirnar til Muggs fleiri og
við áttum mjög ánægjulegar stundir
saman þegar við rifjuðum upp gaml-
ar minningar frá námsárunum, Það
var ótrúlegt hvað Muggur mundi
allt í smáatriðum.
Rifjaðar voru upp ferðir bekkjar-
ins upp í Húsafell, útskriftarferðin
til Costa del Sol, svo eitthvað sé
nefnt. Við höfðum gaman af því að
rifja þetta upp og hlógum oft mikið.
Við skemmtum okkur við að skoða
gamlar myndir og við höfðum jafn-
vel hugsað okkur að nú þyrftum við
bara að fara að skrifa þetta niður.
En lífið er ekki alltaf eins og við bú-
umst við og nú verða heimsóknirnar
til Muggs ekki fleiri en við vitum að
hugur okkar allra hefur verið hjá
honum og hann hefur fengið góðar
hugsanir frá svo ótalmörgum.
Við viljum þakka fyrir samfylgd-
ina og sendum okkar innilegustu
samúðarkveðjur til allra aðstand-
enda Muggs. Blessuð sé minning
hans.
Ég sendi þér kæra kveðju
nú komin er lífs þíns nótt,
þig umvefji blessun og bænir
ég bið að þú sofir rótt.
Þó svíði nú sorg mitt hjarta
þá sælt er að vita af því,
þú laus ert úr veikinda viðjum
þín veröld er björt á ný.
Ég þakka þau ár sem ég átti
þá auðnu að hafa þig hér,
og það er svo margs að minnast
svo margt sem um hug minn fer,
þó þú sért horfinn úr heimi
ég hitti þig ekki um hríð,
þín minning er ljós sem lifir
og lýsir um ókomna tíð.
(Þórunn Sigurðardóttir.)
Fh. bekkjarfélaga í 6-Z í Versló
1978,
Bjarndís og Guðrún.
Mig langar að minnast látins fé-
laga með fáeinum orðum, þó mörg
orð þurfi til að lýsa þessum sérstaka
persónuleika og góða vini.
Guðmundur Halldór Atlason, eða
Muggur eins og hann alltaf var
nefndur, hefur verið vinur minn í 35
ár. Við Muggur kynntust í Versl-
unarskóla Íslands haustið 1974 þeg-
ar við hófum þar báðir nám. Árin í
Versló gleymast seint og átti Mugg-
ur sinn þátt í að gera þau enn eftir-
minnilegri fyrir mig. Muggur var
einn af fáum félögum úr Versló sem
ég hélt ætíð sambandi við þó leiðir
okkar hafi legið í mjög ólíkar áttir.
Muggur fór snemma að starfa í
flutningum, fyrst skipaútgerð og
síðan flugfélögum. Af þessum sök-
um var hann oft fjarverandi á með-
an ég hélt mig mest á Reykjavík-
ursvæðinu. Við hittumst því oft ekki
í langan tíma og erfiðara var um
fjar- og tölvusamskipti á þessum ár-
um, en alltaf endurnýjuðust kynnin,
þegar Muggur birtist aftur í höf-
uðstaðnum. Ég mun minnast Muggs
sem sérlundaða félagans sem ég
ferðaðist með um ár og skurði á
Englandi fyrir áfall hans. Þannig at-
vikaðist að við leigðum okkur sam-
an, þrír vinir úr Versló, stóran
fljótabát, ásamt tveimur öðrum fé-
lögum og ferðuðumst saman í þó
nokkurn tíma milli smábæja, kráa,
skemmti- og veitingastaða. Bátur-
inn var reyndar svo veglegur að við
þurftum mann með skipstjórnar-
réttindi til að fá hann leigðan. Sig-
urður Ingi, annar skólafélagi og
góður vinur úr Versló, sá um þá
hlið. Ég átti í verulegum erfiðleik-
um með að komast með í ferðina
vegna anna, en sá svo sannarlega
ekki eftir að hafa farið. Þetta var
síðasta og jafnframt skemmtileg-
asta samfellda samvera okkar félag-
anna fyrir andlát Muggs og end-
urnýjaðist vináttan eftirminnilega í
þessari ferð. Við lentum í alls kyns
ævintýrum og alltaf var húmorinn
skammt undan og ferðin því í alla
staði vel heppnuð. Enn á ný átti
Muggur stóran þátt í að gera ferð-
ina eftirminnilega, með köldum
húmornum og nákvæmninni.
Ég minnist einnig með þakklæti
samverustundanna eftir að Muggur
varð að mestu rúmfastur. Jafnvel þó
samtölin væru oft erfið fyrir báða,
áttaði ég mig á hvað það var sem
ætíð laðaði mig að þessum góða vini.
Að baki lá þessi hlýja vinátta sem
alltaf einkenndi Mugg í mínum
huga. Ég þakka þér, Muggur, kær-
lega fyrir að hafa verið vinur minn í
öll þessi ár. Þú hefur fyrir bragðið
gert mig að betri manni. Orðin sem
þú endaðir á þegar þú skrifaðir í
Verslunarskólabókina mína forðum
hafa því ræst að einhverju leyti í
mínu tilfelli fyrir þína tilstilli, en þú
skrifaðir m.a.; „Batnandi er best að
lifa (fyrir báða)“. Ég vil enda á þess-
um orðum þínum, ásamt meðfylgj-
andi kvæði:
Ég þakka okkar löng og liðin kynni,
sem lifa, þó maðurinn sé dáinn.
Og ég mun alltaf bera mér í minni,
þá mynd sem nú er liðin út í bláinn.
Und lífsins oki lengur enginn stynur,
sem leystur er frá sinnar æviþraut-
um.
Svo bið ég Guð að vera hjá þér, vinur,
og vernda þig á nýjum ævibrautum.
(Þórarinn Hjálmarsson.)
Ég færi fjölskyldu og vinum
Muggs mínar innilegustu samúðar-
kveðjur. Blessuð sé minning þín.
Þinn vinur,
Hilmar Bergmann.
✝
Elskuleg eiginkona, móðir, tengdamóðir, dóttir,
tengdadóttir, amma og systir.
HELGA BJARNADÓTTIR,
Hárgreiðslumeistari
Óttuhæð 9,
Garðabæ,
Lést á heimili sínu, miðvikudaginn 24.júní sl.
Jarðaförin fer fram frá Vídalínskirkju fimmtudag-
inn 2. júlí kl. 15:00.
Eggert V. Þorkelsson
Bjarni Gíslason Erla Þorvaldsdóttir
Sigríður M. Einarsdóttir Einar Rögnvaldsson
Einar Geir Einarsson
Bjarni Þ. Einarsson Guðlaug Jóhannsdóttir
Erla Rut Eggertsdóttir
Gísli V. Eggertsson Kristín Backman
Gunnar Örn Eggertsson
Hulda M. Eggertsdóttir Rajan Sedhai
Sunneva Eggertsdóttir Hjalti Unnsteinsson
Barnabörn og systkini
ÍSLENSKAR
LÍKKISTUR
Góð þjónusta - Gott verð
Starmýri 2, 108 Reykjavík
553 3032
Opið 11-16 virka daga