Nýtt kvennablað - 01.01.1946, Blaðsíða 9

Nýtt kvennablað - 01.01.1946, Blaðsíða 9
NÝTT KVENNABLAÐ Gu&laug Benediktsdóttii: VORHRET Enn í dag býr ætt Gríms gamla á Ytra-Hóli. Enginn nútímamaður veit um atvikin, sem að því lágu, að einkasonur hans tók þar við bús- forráðum. Grímur var talinn gæflyndur maður með af- brigðum, og höfðu menn það mjög á orði, hve ráðhollur hann reyndist þeim er til hans leituðu. En heima fyrir var það kona hans, sem öllu réði. Aðeins eitt var þar undanskilið, sem menn vissu fyrir víst, að húsbóndinn vildi einn um ráða. Það voru sauðkindur hans. Umhirðu þeirra taldi hann algjörlega í sínum verkahring og standa fyrir utan starfssvið konu sinnar. Eitt sinn átti Grímur að hafa sagt, er hús- freyja vildi taka fram fyrir hendur hans við- víkjandi fénu: „Beitarhúsum mínum ræð ég, en ekki þú, kona góð." Lengi á eftir höfðu menn þetta að orðtaki, ef eitthvað þótti fram úr hófi keyra, Son áttu þau hjón einan barna. Hann hét Þórður. Hann var nær þrítugur að aldri, þegar atvik það skeði, er sagan ræðir um. Hann var gæflyndur sem faðir hans. Móðir hans yildi hon- um einnig í öllu ráða, en hann átti það til, að fara sínu fram, var þá fastur fyrir og lét sig hvergi fyrir móður sinni, ef í það fór. Þetta varð til að rjúfa heimilisfriðinn. Einka- sonurinn sýndi of mikið sjálfræði. Ekki nema það þó, að láta sér detta það í hug í alvöru, að ganga að eiga aðra vinnukonu foreldra sinna. Móðirin trúði því ekki í fyrstu, að þetta gæti komið til mála. En nú sat Þórður við sitt, Hildi eða enga. Hvernig sem mamma hans reyndi með illu eða góðu, árangurinn varð sá sami, og þegar hún vildi taka að sér f jármennsk- una fyrir bónda sinn. Þegar hún færði þetta vandamál í tal við Grím, kom alltaf sama svarið: „Sama hefði mér verið, væna mín, hvaða störfum þú hefðir gengt, ég hefði átt þig samt." Þótt svar hans væri einf alt, þá gat hún ekki al- mennilega átt við hann. Það leyndi sér heldur ekki, að hann fylgdi Þórði að málum. En í vor skyldi Hildur af hennar heimili fara. Vinnukon- ur sínar hafði sú rausnarkona alltaf ráðið, og eins skyldi það vera í þetta sinn. Tíminn leið óðfluga. Það kom Hildi ekki á óvart, þegar húsmóðirin tjáði henni, að hún yrði af heimilinu að fara um vorið. Þetta var sá boð- skapur, sem engum þýddi neitt að hafa á móti, hvaða afleiðingar, sem það kynni að hafa. En þrátt fyrir urg mannanna barna, var veðr- áttan óvenju mild og blíð. Grænu stráin þutu út úr húsveggjunum, og hlaðvarparnir urðu litlu síðbúnari með litskrúðið. Snjóinn tók upp úr hverri laut, og nú seint í apríl, var svo komið, að það var fátt í ríki náttúrunnar, sem minnti á veturinn. Einhver bóndinn hefði ekki verið að halda ánum sínum við hús og hey, sem hefði haft aðra eins beit og töðugresishólana í Ytra-Hóls landi. Hún hafði það fyrir satt húsfreyjan, að þeir væru orðnir mikið grænir sunnan í móti. Vetrar- áburðurinn var farinn að brenna grassvörðinn, og það var algjörlega á valdi húsmóðurinnar, að láta færa hann til, og að því verki lét hún líka hiklaust ganga. En Grími fannst það nærri broslegt að treysta þessari einmuna veðurblíðu. Einhvern tíma í gamla daga hefði mátt búast við frosti og norð- anbyl ofan í allt saman. Og það var sú hugsun, sem hélt honum frá þvi að sleppa ánum. Annars fannst öllum, nema þá Grími, að mál væri kom- ið, að ærnar fengju frelsið, þegar grænkan bar orðið af hinum föla lit jarðar. Dagarnir liðu hver af öðrum, yndislegir og sólríkir, og seiddu fram á ný, hina blundandi fegurð gróandans. Grímur stóðst ekki mátið og sleppti ánum, en áhyggjulaus var hann ekki út af fénaði sínum. Þó voru þær áhyggjur hé- gómi á móti þeim hugraunum, er á hann sóttu vegna þess, að Hildur átti að f ara. Hildur hafði leitað til hans, út úr vandræðum sínum. En konan hans hafði alltaf ráðið, og svo varð það enn að vera, þótt gaman hefði það

x

Nýtt kvennablað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Nýtt kvennablað
https://timarit.is/publication/767

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.