Nýtt kvennablað - 01.02.1946, Blaðsíða 4

Nýtt kvennablað - 01.02.1946, Blaðsíða 4
gætti þá um leið að vinnubrögðum fólksins, leit yfir og sagði fyrir verkum, sagði fyrir um verklag, og leiðbeindi með vinnuna eftir því sem henni þótti ástæða til. Þyrfti hún að finna að eða umvanda við einhvern sérstaklega, var venja hennar að gjöra það í einrúmi, með því móti bar tilsögn hennar eða aðfinning meiri árangur og stjórn hennar á heimilisstörfunum kom eins og af sjálfu sér. í rauninni var nokkuð föst stjórn á heimilinu. Stjórn, sem var þannig að enginn vissi af Iienni, það var því ekki furða þó þau væru hjúasæl, enda sagði prófastur, að þau hefðu aldrei þurft að fala vinnukonur, þær buðust þeim og oft fleiri en þau gátu tekið. Mikill þáttur í deglegu h'fi á Stóra Núpi voru gestakomur, fyrst og fremst innansveitar fólk, því þarna var miðstöð fyrir sveitina. Prófastur- inn oddviti og höfuðráðamaður, og þau hjón sótt til ráða um flest er máli skifti í sveitinni. Embættað var heima annan hvorn sunnudag. Lítið um messuföll. Oftast margt fólk. Flest allir komu inn eftir messu. Bændur í Þinghúsið, sem var í enda íbúðarhússins, en konur í bað- stofu. Allir fengu kaffi., gott molakaffi. Kom það sér vel, einkum á vetrum er kalt var í kirkj- unni. Hún var ekki hituð upp, það datt engum í hug, það var ekki venja að hita upp húsin og þá ekki fremur kirkjurnar í þá daga. Fólkið hafði gaman af að rabba saman. Það var góð viðbót við sjálfa kirkjuferðina. í öðru lagi var mikill straumur ferðamanna, bæði innlendra og útlendra. Á þeim árum voru prestssetrin helstu gistingastaðir fyrir ferða- menn, og þar sem slíkur höfðingsbragur var á öllum móttökum eins og á Stóra-Núpi, þá var ekki furða þó oft bæri gest að garði. Líka átti skáldfrægð prófastsins nokkurn þátt í því. Mest reyndi þetta á húsmóðurina, og mikið gat ég dást að því hvað frú Ólöf var útsjónarsöm, bæði hagsýn og ráðagóð í matartilbúning, það var ekki alltaf svo mikið iyrir hendi. Ekki varð hlaupið í búðina, þarna er langt til aðdrátta, og lítið var að hafa í nágrenninu, þó eitthvað vantaði, hún varð að treysta á sjálfa sig. Vera við öllu búin, hafa til einhvern fljóttilreiddan mat, og hreint í mörg rúm. Hún sauð allmikið kjöt niður í dósir á haustin, þetta var þá ný- lunda. Hjálpaði það mikið á sumrin. Frú Ólöf var sérstaklega smekknæm og list- gefin kona, orðlögð að gáfum og skarpleik. Hvað hún kunni af tungumálum vissi ég ekki, nema hún las norðurlanda málin og ensku, og latínu kunni hún eitthvað. Hún var snillingur 2 í nintartilbúningi, og harmyrðakona svo að af bar. Hvað eða h'var hún hafði menntast í æsku vissi ég ekki. Mest mun hún hafa lært heima í foreldrahúsum. Frú Sigríður, móðir hennar, var ágætiskona, gáfuð og prýðilega að sér. Nú var hún komin til dóttur sinnar að Stóra-Núpi. Hún var alltaf að spinna, allt árið, oftast þráð. Hún var stórfróð og minnug, glaðleg og' skemmtileg. Virtist mér þær mæðgur í mörgu líkar í hugsun og dagfari. Því miður mun fátt eitt vera til af handbragði frú Ólafar. Sjálf hélt hún því ekki á lofti er hún gjörði, og þá var eins og jafnan að sam- tíðin metur ekki það sem gjört er vel svo sem vera bæri. Til dæmis hafði hún saumað stólset- ur, á stólana í stofunni, með krossspori í stramma, prýðilega fallegar. Hún tók þær strax í notkun, og eru þær nú slitnar. Það sem ég sá hjá henni og sem mér er helzt minnisstætt, sem listaverk, er einkum tvennt: Annað skautbúningar, sem voru sérstaklega l'allegir. Efnið var atlassilki með ísaumuðum rósum, sem hún hafði teiknað, ekki íburðar- miklar en mjög smekklegar, saumaðar með kontórsting í 7 litum hver rós. Á sama hátt var slörið ídregið með samskonar munstri og var í kyrtlinum. Ég vissi um 4 slíka búninga, sem hún hafði gjört, eða sagt fyrir um saum á. Mun ,skautbúningur frú Ólafar sjálfrar, nú vera í eigu Stefaníu Ólafsdóttur kennslukonu frá Hraungerði. Hitt var púðaborð, sem hún teiknaði á íslenzk blóm og saumaði með „kúnstbróderingu". Blóm- in voru: fjalldalafífill, blágresi, gullmura, burkni, engjarós og gleym-mér- ei. Hún sýndi mér þetta púðaborð, þá nýlega saumað. Var ég mikið undrandi yfir hvað blómin voru eðlileg. alveg eins og lifandi á jörðinni. Þetta var saum- að með siffurgarni, sundurröktu, og silki, í fjöldá lita, sem þurfti til þess að fá blómin eins og þau eru á jörðinni. Kvaðst hún ætla að senda frú Leith þetta púðaborð. En frú Leith var ensk hel'ðarkona, sem ferðaðist hér um land, var vel kunnug þeim Núpshjónum. Mun prófastur hal'a snúið á ensku nokkru af sálmum sínum íyrir hana. — Fleiru man ég ekki sérstaklega eftir, sem ég sá hjá henni. En hún hafði þó margt saumað. Hún hafði tekið stúlkur til kennslu. Kenndi einkum hannyrðir og dönsku. Um jólin var kveikt á jólatré, sem að öllu leyti var búið til heima. Fótur og leggur úr tré, vafið beijalyngi, allavega skreytt, með marg- litum blöðuin og fallegum pokum og körfum, NÝTT KVENNABLAD

x

Nýtt kvennablað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Nýtt kvennablað
https://timarit.is/publication/767

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.