Nýtt kvennablað - 01.02.1954, Blaðsíða 8

Nýtt kvennablað - 01.02.1954, Blaðsíða 8
Minningaroro um Þóru Sigurbjörnsdótlur Dæm svo mildan dauða, Drottinn, þínu barni, — eins og léttu laufi lyfti blær frá hjarni, — eins og lítill lækur ljúki sínu hjali þar sem lygn í leyni liggur marinn svali. M.J. Þóra Sigurbjönsdóttir var fædd að Oddhóli á Rangárvöllum, 5. sept. 1881. FaSir hennar var Sigur- björn GuSleifsson, grasalæknir og móSir: Anna Jóns- dóttir, velgefin hagleikskona. Ekki varS af hjónabandi þeirra í millum og ólst Þóra upp meS móSur sinni. Þessi ár voru sem alkunnugt er, harSinda- og erfiS- leikaár og oft reyndi á þrek og dug móSurinnar, sem vann fyrir litlu dótturinni í vinnumennsku á ýmsum stöSum. Þóra varS enda snemma aS fara aS vinna öll algengustu sveitastörf, utan bæjar og innan, og þrátt fyrir kærleiksríka umhyggju móSurinnar, sem oft tók á sig aukasnúning hennar vegna, mun hún samt ekki hafa getaS komiS í veg fyrir aS litlu stúlkunni væri ofboðiS með vinnu. Ekki er mér grunlaust um, að heilsuleysi það, sem alla ævi ásótti Þóru, hafi að einhverju leyti átt rót sína að rekja til erfiðleika æskuáranna. Tvítug aS aldri fluttist Þóra lil Ólafsvíkur, til föður síns, og 12. nóv. 1907 giftist hún eftirlifandi manni sínum, Hans Jenssyni, Sigurðssonar frá Rifi á Snæfellsnesi. Byrj- uðu þau búskap þar, en fluttu síSar aS Ytri-Tungu í Breiðuvík og bjuggu þar til ársins 1931, fluttust þá hingaS til Hellissands. I Tungu kynntist ég Þóru fyrst sem 18 ára gömul telpa, er mér var lofað þangað í heimsókn, vikutíma. Aldrei mun ég gleyma viðtökunum hjá húsmóðurinni í Tungu, eftir erfiSa ferS. Hún stóð í dyrunum með útbreiddan faðminn og vafði mig aS sér, en síSdegis- sólin hellti gullnum geislum yfir litla bæinn. — Þóra hafði þegar unnið hjarta mitt. — Ekki veit ég hvort það stendur í sambandi viS þessa fyrstu samfundi að þegar ég hugsa til Þóru kemur mér ávallt sólskín í hug. En þrjátíu ára viðkynning fær nú samt ekki varpað skugga á þessa staðreynd. Þóra var í sannleika barn hinnar íslenzku náttúru. Hún var óvanalega nákvæm við allar skepnur og bar gott skin- bragð á líðan þeirra og meSferS alla, enda vandist hún þeim frá fyrstu bersnku, og hafSi skepnur undir hönd- um allt sitt líf. Hún mun hafa tekiS í arf frá föður sínum áhuga fyrir íslenzku jurtalífi, og var bæði fróð- legt og skemmtilegt að hafa hana að leiðsögukonu um Búðahraun, sem er örskammt frá Tungu, en þar er jurtagróður fjölbreyttur mjög. Minnist ég þess með þakklæti, er ég naut þar fylgdar hennar, oftar en einu sinni, og hversu hún ljómaði af gleSi, þegar hún fann sjaldgæfa jurt til aS sýna mér. Otskýrði hún þá'oft um leið ættérni jurtarinnar og eiginleika. —Það voru yndislegar stundir. Enn er þó ótalinn sá þátturinn í eðlisfari Þóru. sem einna minnisstæðastur mun öllum, sem henni kynntust, en það var hin óviðjafnanlega gestrisni hennar, er hún sýndi hverjum, sem að garði bar. Það virtist vera henn- ar mesta yndi að miðla öðrum af því, sem hún hafði handa á milli, og undraSist ég oft hvaS hún lagSi á sig fyrir gesti sína, þrátt fyrir sívaxandi heilsuleysi. I sambandi við þetta hafa mér oft dottið í hug orð He- breabréfsins: „GleymiS ekki gestrisninni, því vegna hennar hafa sumir sér óafvitandi hýst engla." Já, hafi nokkur kona, sem ég hef þekkt, hýst engla sér óafvit- andi sökum gestrisni sinnar, þá hlýtur hún Þóra- aS hafa gert þaS. Af hennar fundi kom ég jafnan svo, að mér fannst ég hafa þegið dýrar gjafir. Þau hjónin Hans og Þóra eignuðust 7 börn. Af þeim eru nú 6 á lífi. Einn uppkominn son misstu þau eftir að þau fluttu hingað til Hellissands. Eftir því sem árin liðu fór heilsan heldur þ'verrandi, þó haldiS væri áfram aS starfa meSan kraftar entust. Síðasta veturinn var Þóra alveg við rúmið, en í barns- legu trúartrausti var baráttan húS viS. sívaxandi veik- indi. Þóra andaðist að heimili sínu, hjá elskuSum eiginmanni 3. febr. 1953 SíSustu bænarandvörpin voru heyrð. — Eins og þegar blíSur blærinn lyftir mjúklega visn- uðu laufblaði frá skauti jarðar og ber þaS með sér út í óendanlegan geiminn, þannig yfirgaf önd hennar þreyttan líkamann, hljóðlega og þjáningalaust. Drott- inn hafSi dæmt barni sínu mildan dauða. í þakklátum huga mínum býr sú fullvissa, að nú muni bjart um Þóru. RitaS í jan. 1954. — Jóhanna Vigfúsdóttir. • Frægur sérfræðingur, í því hversu litirnir orka misjafnlega á sálarlíf manna, segir að í tilliti til þessa eigi svefnherbergi karlmannsins að vera með ljósbláum lit, en svefnherbergi kon- unnar Ijósgrænt. „Ekki er nú kyn þó að kjaraldið leki," þó hjónaskilnaðirnir séu tíðir, þegar annar parturinn hlýtur alltaf að búa við sér óhagstæðan lit! NÝTT KVENNABLAÐ

x

Nýtt kvennablað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Nýtt kvennablað
https://timarit.is/publication/767

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.