Nýtt kvennablað - 01.02.1954, Blaðsíða 13

Nýtt kvennablað - 01.02.1954, Blaðsíða 13
ekki of góð ævin hennar hjá mér, þó hún sé óbarin. Eg hef h'tið gert að því, það er ekki svo heflað allt, sem maður lætur út úr sér í nærveru barnanna, að það sé réttlátt að taka mjög hart á þeim. En þetta var nú samt nokkuð mikið, sem þú sagðir, Sigga mín." Sigga var þotin út áður en móðir hennar hafði lokið ræðunni. Hún flýtti sér að finna Bínu til að segja henni frá því, hvað sagt var um Andrés kennara. Bína var alveg fokreið yfir að nokkur skyldi fara með ann- að eins og þetta. „Ef ég hefði heyrt það, skyldi ég svei mér hafa sagt henni til syndanna, þó hún sé montin og merkileg," sagði Bína. ,,Þú ert alltaf svo meinlaus." Jóna stóð stutt við hjá systur sinni eftir að Sigga fór út. Það hafði víst orðið fátt um kveðjur hjá beim, en Signý bað Siggu að láta aldrei svona orðhragð heyrast til sín við gesti. Sigga gegndi því ensru en von- aði bara að Jóna hefði „fornermast" svo mikið. að hún kæmi ekki aftur með allt sitt slúður, Það liðu líka margir dagar, sem enginn leit inn í Biarnabæ nema krakkarnir frá Móunum og Þorbjörg í Nausti einstaka sinnum. — Jói var alltaf með hitaslæðing og dasrarnir voru frámunalega lengi að verða að vikum svo að vorið færi að koma, þá yrði hægt að fara út með drenginn, svo að hann hresstist. Hann var orðinn magur og sí- volandi. Helzt þagði hann hjá Siggu, en hennar tími var takmarkaður. Samt var bað alltaf bað fvrsta. sem hún gerði, þegar hún kom heim úr skólanum að taka hann, þegar hann rétti máttlitlar hendurnar móti henni og bablaði eitthvað, sem hún sagði að væri nafnið hennar. „Aumingja Jói minn. Hefur hann verið óvær í dag?" spurði hún vanalega. Svarið var líka alltaf eins og mæðuleg stuna: ,,Hann hefur alltaf verið eitt- hvað að vola, vesalingurinn." Svo var það einn dadnn að Sigfa hevrði að einhver var kominn inn í eldhúsið. Kannski hað lifnaði há svo- lítið yfir aumingia mömmu, hugsaði hún. Hún var alltaf svo þrevtt og döpur. Hún hlustaði og þekkti rödd Jónu frænku. „Þura gamla í Bót sagði mér i a;ær. að Tói litli væri alltaf lasinn," bvriaði hún, kafrióð. „Eg get svona ímyndað mér hvernig ævin þín muni vera, þar sem Sigga er bundin við bennan skólalærdóm. sem eneiinn hefur nokkurt gagn af —¦ þó ég viti bað ekki. Það er sagrt að hún standi sig svo vel, stelpan". „Það er gott að heyra," sagði Sisrnv. ..Það væri nú líka annaðbvort, þar sem hún situr allt kvöldið niður í Bakkahúð hjá stráknum honum Bensa. Hann kvað vera bráðskvnsam- ur, strákræksnið. En það segir Gréta nágrannakonan þín, að heldur skuli sínir krakkar verða hundheiðnir en hún líði þeim að koma inn fyrir dyrastafinn í Bakkabúð." „Hvað er nú að heyra", greip Signý fram í vaðal- inn hjá systur sinni. „Eg véit ekki betur en Kjartan sé dagsdaglega við hliðina á Bensa, bæði utan dyra og innan, enda er hann víst ekki lakari leikbróðir en hver annar. Og ég er sannarlega þakklát, Hallfríði fyrir að bjóða Siggu að lesa með honum. Það hefði líklega orðið lítið um lærdóminn hennar hérna heima, þó að náttúrlega ætli algerlega að eyðileggja mig að vera með drenginn." „Eins og hún þurfi að sitja allt kvöldið yfir bók- unum. Það er bara eins og það er vant, bölvað mein- leysið úr þér. Þú lætur drepa þig og kúga, án þess að bera hönd fyrir höfuð þér. Ég vildi að þú hefðir skaps- munina mína. Mér finnst það svo sem sjálfsagt, að þú hangir ekki saman við Jónas lengur en til vorsins. Hann er þér ekki svo vorkunnlátur. Sjálfsagt gæti hann eitt- hvað létt undir með þér með krakkaangann, en hann hefur alltaf verið staur við þig og verður það líklega hér eftir, ef þú drífur þig ekki i burtu frá því öllu saman. Þér hefði liðið betur, ef þú hefðir látið að að orðum mínum fyrr." Sigga heyrði, að mamma hennar var farin að gráta. Svona var Jóna alltaf leiðinleg. Alltaf þurfti hún að koma einhverju leiðinlegu af stað, hugsaði hún, sár- gröm. Hún heyrði móður sína kjökra: „Hvernig held- urðu færi, ef ég ryki í burtu frá öllum krökkunum? Hvað h^ldurðu að vrði um Jóa litla?" „Hann gæti líklega farið í vinnumennsku og haft hann með sér. Hinum krökkunum er hægt að koma fyrir í sveit. Það yrði heldur frjálslegra fyrir þig að vera laus og liðug, Nýja mín." „Það er vandalaust að tala um þetta og ráðgera, en talsvert erfiðara að koma því í framkvæmd." „Ég skyldi nú sýna þér það, ef ég væri í þínum sporum, hvort mér yrði míkið fyrir því," easrði Jóna. „Ég gæti meir aS segja vel ímyndað mér, að híin Þor- björg í Nausti vildi taka hann. Hún hefur nú alltaf verið almennileg við bia;. Við siáum nú til." Jóna var botin út áður en Signý gæti stöðvað hana. Sigga var farin að brvnna músum inni í baðslofunni. Hún skildi það allt í einu, hvers vea;na mamma hennar var alltaf þreytt og döpur. allt ððruvísi en hinar kon- urnar þar í nágrenninu. Hún var of breklaus til að hugsa ein um Jóa litla og nú ætlaði Jóna að revna að hafa hana til að fara burt frá pabba. skilia hann ein- an eftir. Enein manneskia var eins leiðínlea; og hún. Það leið ekki á löns-u, þar til Jóna var komin aftur. „Hvað varstu eiginlega að þjóta, manneskja?" sagði Signý óþolinmóð. „Mér datt það nú svpna rétt í hug. að þessi góða vinkona þín, Þorbjörg vildi kannski létta ögn undir NÝTT KVENNABLAÐ 11

x

Nýtt kvennablað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Nýtt kvennablað
https://timarit.is/publication/767

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.