Nýtt kvennablað - 01.02.1954, Blaðsíða 9

Nýtt kvennablað - 01.02.1954, Blaðsíða 9
GUÐRÚN SIGURDARDÓTTIR Skrauthólum (MINNING) „— En mér finnst þaS stœrra aS stríSa og brjóta í stórhrí&um œjinnar mannrauna ís." Flestum okkar verður gangan full erfið, þó að við sjáum fram á veginn og njótum þeirra dásemda og búum við þau skilyrði, er sjónin veitir, og teldum okkur án þess dæmd úr leik á vettvangi lífsins. Við skiljum naumast það þrek og þá þjálfun, sem til þess þarf að verða fær um að vinna blindur, nyt- samt starf, jafnvel þótt, það sé einhæft, og nái ekki lengra en að öðlast leikni í nokkrum handtökum. Ef við heyrum sagt frá húsfreyju í næstu sýslu, eða öðrum landsfjórðungi, sem stendur í stöðu sinni og vinnur blind öll þau störf, sem okkur hinum finnast ærið vandasöm og umsvifamikil — ja, þá hristum við höfuðið og höldum, að sögumaður fari með ýkjur, eða þetta sé eitthvað málum blandað. En sé nú þetta grann- kona okkar, á næsta bæ, og við sjáum hana meS eigin augum við störf sín, oft og mörgum sinnum, getum við ekki rekið sjálf okkur úr vitni, því sjón er sögu ríkari. Ein slík kona hefur nú lokiS dagsverkinu, á miðjum aldri að vísu, en skáldið segir, aS langlífi sé ekki há tala æfiára heldur „alefling andans og athöfn þörf." Konan, sem þessar línur eru helgaðar er GuSrún Sig- urSardóttir, kona Tryggva Stefánssonar, bónda á Skrauthólum á Kjalarnesi. Hún lést á heimili þeirra hjóna á síSastliSnu sumri 47 ára aS aldri. GuSrún var eyfirzk aS ætt, en alin upp á Flugu- mýri í SkagafirSi. Ung giftist hún eftirlifandi manni sínum, Tryggva Stefánssyni og stofnuSu þau heimili norSur þar. En eftir fárra ára sambúS missti GuSrún heilsuna og varS þá aS hverfa hingað suSur á land til lækninga frá 5 börnum sínum kornungum. Ekki þarf aS fjölyröa um þá þungu raun, er hún varð þannig að láta öðrum eftir móðurhlutverkið. Ekki fékk hún bót meina sinna, en missti sjónina á báSum augum. Eftir nokkurra ára sjúkrahúss- og heilsuhælis vist vann GuSrún aS blindra iSn um skeiS, og hlaut hún þar verSlaun fyrir frábæra handavinnu. Svo eftir um 8 ára aSskilnaS sameinaSist fjölskyldan á ný. Keyptu þau hjón Skrauthóla á Kjalarnesi og bjuggu þar síSan, eða um 18 ára skeið. Þar varð þeim tveggja barna auðið, sem hún fékk að annast frá fæð- ingu og bættist henni þannig að nokkru, að hún várð að hverfa frá hinum börnunum ungum. GuSrún var mikil atgervis kona til sálar og líkama, ásjáleg og vel vitiborin, stórbrotin í lund. Mikil skap- NÝTT KVENNABLAÐ festu kona og viljasterk, trygg og vinföst. En eins og mörgum verSur, sem hafa þunga reynzlu aS baki, blandaði hún ekki geði við marga, en var hlý í við- móti, glaðleg, stillt og æðrulaus. Hún var gædd þeirri göfugu stórmennsku, sem til þess þarf aS bera kross- inn eins og ekkert sé. SjálfsmeSaumkun var henni fjarri skapi, og ekki fannst henni þörf á aS sér væri vorkennt. AS vera blindur taldi hún ekki meira en hvað annað, sem hverjurh einum mætir í lífinu. Hún lét ekki hlut sinn fyrir örlögunum, en fann lífi sínu gildi í því, aS vera hlutgeng á vettvangi lífsins, þrátt fyrir þaS, aS hún var svift því nauSsynlegasta, sem til þess þarf, að flestra áliti. Guðrún gekk alblind að öllum sínum húsmóður- störfum, vissi um hvern hlut á heimili sínu og hafði allt í röð og reglu. Stóð gestum fyrir beina, og gekk um hús sitt svo örugg, að margur, sem ekki vissi, veitti því ekki athygli að henni væri nokkurs vant. Hún ann- aðist börn sín nýfædd, og ef hún hafði tíma afgangs vann hún að burstagerð eSa annarri handavinnu, því að henni £611 aldrei verk úr hendi. Um sláttinn eða annan útiannatíma var hún oft ein við húsverkin mikið af deginum, við annað var ekki komandi, hversu óljúft, sem manni hennar og börnum var að sjá hana leggja á sig meiri vinnu en holVvai hennar líkamlegu heilsu, því að þau hjón bjuggu góðu búi og var maður hennar meir en fús að veita henni þá aSstoS, sem hún þarfnaSist, en hann skyldi, aS henni var þaS nauSsyn að finna og vita sig fullgilda í stöðu sinni. ÞaS veitti henni hamingju aS standa viS hliS manns síns og bera sinn skerf af hita og þunga dagsins. GuSrún var svo eSlileg í tali og háttum, og gerSi sér glögga grein fyrir öllu því er til hennar kasta kom og tilheyrSi stétt hennar og stöSu, aS manni fannst sem henni gæfist óvenjuleg sálarsýn, er lýsti upp líf hennar og starfssviS, og henni tókst aS samhæfa hug og hönd þessu innra ljósi, meS þeim árangri, aS hún var jafn- oki þeirra, sem hafa fulla sjón. Þannig byggSi hún líf sitt upp aS nýju og öSlaðist hugarró og mikla starfs- gleði. Og hún átti einnig láni að fagna, þrátt fyrir sitt mikla mótlæti. Hver er sinnar gæfu smiður, segir spakmæliS, og þó þar virSist fullmikiS sagt, fljótt á litiS, „á lániS marg- ar laundyr", og liggur ekki alltaf í augum uppi. Guð- rún átti manndóm til þess aS standast í stórhríSum æv- innar. Hún átti mannvænleg og artarsöm börn, og hún átti ágætan mann, sem reyndist henni eins og bezt mátti verSa. Þrátt fyrir hugrekki og sálarþrek mun hún hafa átt margar þungbærar stundir, sem hann einn vissi um og var fær um aS létta henni. Hann fluttíst til SuSurlands, henni samhliSa og var henni ávallt ná-

x

Nýtt kvennablað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Nýtt kvennablað
https://timarit.is/publication/767

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.