Nýtt kvennablað - 01.02.1954, Blaðsíða 12

Nýtt kvennablað - 01.02.1954, Blaðsíða 12
Gufirún frá Lundi: ÖLDUFÖLL FRAMHALDSSAGAJV Um kvöldið kom Hallfríður upp í Bjarnabæ og bauð aS Sigga kæmi ofan eftir og læsi þar undir skólann. Það væri kyrrlátara þar. Jónas þakkaði henni kærlega fyrir, en Signý lét enga velþóknun í ljósi. Hún sagðist bara ekki sjá, hvernig hún gæti misst hana allt kvöld- ið. En Sigga flýtti sér út með bækurnar undir hend- inni. Eftir það þurfti hún ekki að kvíða því, að hún þyrfti að lesa upp. En synir Grétu í Móunum sögðu móður sinni, að þeir sæju Siggu aldrei á kvöldin, þeg- ar þeir væru að ólátast. Hún gerði sér því eitthvað til erindis ofan eftir eitt kvöldið. Það stóð heima, Jónas sat með Jóa litla og Signý með prjóna og strákaþvagan á gólfinu, en Sigga sást hvergi. „Hvar er Sigga eigin- lega? Þarf hún ekkert að lesa undir skólann? spurði hún forvitin. „Jú, það er nú einmitt það, sem hún þarf," svaraði Jónas. „Þess vegna verður hún að vera annars staðar. Þú getur þó líklega sagt þér það sjálf, aS hún geti ekki lært í þessu argaþrasi." „Nú, það á að verða öðruvísi uppfræðslan á henni eða mínum krökkum. Þau verða að láta sér það nægja að hjálpa sér sjálf. Ég læt ekki strákana láta svona eins og varga í kring um þau," sagði Gréta. „Er það Þorbjörg í Nausti, sem er aS hjálpa henni?" bætti hún viS, háðslega. „Þau hafa víst ekkert slæmt næSi til aS lesa heíma, þegar þú ert búin aS reka strákana hingaS, svo að þeir trufli þau ekki," sagði Jónas. „Ég get ekki verið aS ýta þeim út, þeir eru komnir aftur eftir nokkrar mín- útur sem eðlilegt er. Ekki geta þessi 'skinn legiS úti eins og hundarnir. ÞaS er þá þægilegast, aS Sigga sé annars staðar." Gréta bálreiddist. „Sendi ég þá hingaS? Svona get- ur þú verið andstyggilegur í orðum. Slíkt og þvílíkt hef ég nú sjaldan heyrt. Komið þiS heim með mér, strákar mínir. ÞaS skal ekki verða næsta dag, sem þiS komiS hingaS," þusaði hún og tók húfur sona sinna og tróS þeim ofan á kollana á þeim, ýtti þeim svo út úr dyrunum á undan sér og kvaddi engan. Jónas glotti eins og vanalega, þegar hann gat komiS nágrannakonn sinni í uppám. 1 tvo daga sáust ekki Grétu-synir í Bjarnabæ, en þriSja kvöldiS var gengiS hægt um og baSstofuhurðin opnuð hægt og hljóðlega. Þarna stóðu þá snáðarnir litlu, helbláir af kulda og horfðu vonaraugum inn í 10 hlýja baðstofuna. Tryggvi rak upp ánægjugól, þegar hann sá þá, og bauð þeim inn án þess að spyrja um leyfi. „Leyfði mamma ykkar þaS, aS þiS kæmuð hing- að?" spurði Jónas, glettinn. „Hún sagði okkur bara aS vera úti meðan Bína og Kjartan eru aS lesa, en þaS er svo kalt, að við erum alveg að sálast úr kulda," sagði Simbi, sem var einarðlegri. „Dustið þið þá af ykkur snj'óinn og komið þið inn í ylinn," sagði Signý, góð- látlega. Þeir létu ekki segja sér það nema einu sinni. Svo var sami siðurinn tekinn upp og áður, komið ofan í Bjarnabæ á hverju kvöldi, en Gréta leit ekki inn í margar vikur. Sigga var ánægS að öllu leyti, því aS nú stóS hún sig vel og fór mikiÖ fram í Iestrinum. Það var þá helzt Jóna frænka, sem var henni til leiðinda. Hún var sí og æ að koma út á Tangann með einhverja söguna, helzt um það fólk, sem Siggu var vel viS eins og Þorbjörgu í Nausti, Bensa, eSa kennarann. Sá var nú víst ekki allur, þar sem hann var séSur, sá náungi. Vinnukonan í prófastshúsinu áleit það að minnsta kosti. Hún seg- ir, að hann fari fram í sveit vanalega á laugardags- kvöldin, þegar hann sé búinn aS kenna og komi ekki heim fyrr en búiS sé að borða á sunnudagskvöld- in til þess að losna við að sitja við kvöldborðið, en fari beint upp á herbergið sitt. Hún er fullviss um það, að hann sé fullur. Finnur þefinn á herberginu hans, þegar hún tekur þar til. „Ég gæti nú trúað því, að blessaður prófasturinn væri nú ekki neitt sérlega ánægður yfir aS láta svoleiSis mann kenna drengjun- um sínum, þessi einstaki bindindismaður. En hann passar að láta hann ekki verða varan við yfirsjón sína." „Þetta er víst mesta prúðmenni, þessi maður," var 'það eina, sem Signý sagði. „Já, hann er víst álitinn það af flestum, en hann hefur áreiðanlega tvennt til. Og það veit ég er satt, að hann hefur suma krakkana útundan, eins og Ragnar Björns. Hann lætur hann hafa upp, þó hann kunni reiprennandi. „ÞaS hefur hann líka gert viS Siggu mína, og þaS meira aS segja tvisvar, en ég ætla að tala við hann, ef hann gerir það í þriðja sinn." Þá gat Sigga ekki stillt sig um að grípa inn í samtalið: „Þetta er nú bara eins og hver önnur haugalýgi". Hún skammaðist sín fyrir orðbragðið og sótroðnaði, enda fékk hún ofan í gjöfina hjá frænku sinni. „Þú ert svo sem ekkert smáfeimin með það, sem þú lætur út úr þér stúlka. Þú hefur nú líka góðan kenn- ara, þar sem Bensi er þessi orðhákur. En ef þú værir dóttir mín, skyldi ég kaghýða þig, þó þú sért orðin þetta stór, og það vona ég þú gerir Nýja mín." Signý saug bara upp í nefið og sagði: „Það er víst NÝTT KVENNABLAÐ

x

Nýtt kvennablað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Nýtt kvennablað
https://timarit.is/publication/767

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.