Morgunblaðið - 30.04.2010, Blaðsíða 25

níu að kveldi til vildirðu alltaf
fylgja okkur þau tíu skref að
strætóskýlinu svo við kæmum heil
á húfi heim. Við vorum heppin að
hafa þig sem afa og munum minn-
ast allra góðu stundanna sem við
áttum saman þessi 16 ár. Við mun-
um alltaf elska þig og aldrei
gleyma þér.
Þín 16 ára barnabörn,
Viktoría Ósk, Sigurður
Arnar og Sóley Rut.
Einu gleymi ég aldrei. Þegar ég
var lítill putti, varla orðinn 10 ára,
og stóð með afa við bakka Þing-
vallavatns fyrir neðan bústaðinn.
Eftir dágóða stund og litla veiði
tók ég eftir því að hann hvíslaði
stöðugt eitthvað í kjöltuna á sér á
meðan hann dró hægt inn. Þegar
ég loks innti hann eftir því hvað í
ósköpunum hann væri nú að gera
sagðist hann vera að dáleiða
fiskana til að bíta á. Mér fannst
þetta kjánalegt, en ég prófaði engu
að síður. Enn þann dag í dag kem-
ur það ekki fyrir að ég standi út í
vatni án þess að fara með nokkrar
dáleiðsluvísur.
Það fyrsta sem mér dettur í hug
þegar ég hugsa um afa er hversu
yndislegur eiginmaður hann var
ömmu. Eins og lífið getur verið
flókið og leiðinlegt þá var ömmu
og afa einfaldlega ætlað að vera
saman, þau fullkomnuðu hvort
annað. En þá verður missirinn
meiri, ásamt ömmu syrgir nú
myndarlegur hópur fólks og barna
sem nutu þeirra forréttinda að fá
að kynnast honum. Það verður erf-
itt að komast yfir sorgina en það
mun hafast. Ekkert mun hins veg-
ar fylla í tómarúmið sem nú hefur
myndast, nema kannski góðar
minningar. Sem betur fer er nóg
af þeim.
Jón Magnús Guðmundsson.
Elsku afi.
Það er svo óraunverulegt að
reyna að kveðja þig, elsku afi
minn, og varla hægt í örfáum orð-
um. En þú hefur verið kallaður á
annan stað, allt of snemma.
Ég á margar fallegar minningar
um afa sem ég mun varðveita í
hjarta mínu um ókomna tíð. Afi
var besti afi sem hægt er að
ímynda sér, sannkallað gull af
manni. Það hefur alltaf verið svo
notalegt að koma til ömmu og afa í
Erluhraun, sumarbústaðinn á
Þingvöllum og Erluás. Alltaf tók
afi á móti öllum brosandi með opn-
um örmum því honum þótti af-
skaplega vænt um allt sitt fólk og
var hvorki að leyna því né hversu
stoltur hann var af okkur öllum.
Það er margt sem ég hef lært af
afa gegnum tíðina en eitt það mik-
ilvægasta er það sem hann hefur
ómeðvitað með hugarfari sínu og
viðhorfum kennt mér um lífið
sjálft, gildi þess og hvað sé mik-
ilvægast.
Ég man að kona sem ég var eitt
sinn að vinna með og þekkti til
ömmu og afa sagðist hafa séð þau í
Leifsstöð. Líklegast á leið í eina af
sínum ófáu ferðum annað hvort til
Benidorm eða Kanarí. Hún sagðist
hafa séð þau koma saman upp
rúllustigann. Afi hélt utan um
ömmu skælbrosandi og sagði:
„Jæja, Dista mín, þá erum við á
leiðinni til útlanda“ og skellti svo á
hana rembingskossi. Ég sé þetta
augnablik alveg fyrir mér því það
lýsir afa svo vel. Alltaf svo jákvæð-
ur, góðhjartaður, brosmildur og al-
veg jafn ástfanginn af ömmu og
fyrir 50 árum.
Ég kveð þig, elsku afi minn, með
söknuði en veit þó að þér líður bet-
ur núna og að þú munt fylgjast
með okkur og gæta okkar allra.
Alltaf.
Þín,
Sóley.
Elsku Addi.
Það voru þungbærar fréttir að
heyra af fráfalli þínu á föstudaginn
var. Þrátt fyrir veikindi þá von-
aðist ég alltaf til að þitt jákvæða
viðhorf myndi skila þér í gegnum
þessa erfiðleika. Það átti ekki að
verða og í stað þess að undanfarn-
ir dagar séu fullir af gleði og til-
hlökkun með skírn á þínu þriðja
barnabarnabarni, henni Eres Ósk,
fyrsta barni mínu og Laufeyjar,
næstkomandi sunnudag þá hafa
dagarnir fyllst af mikilli sorg og
söknuði. Það tekur okkur hjónin
ákaflega sárt að þú náðir ekki að
vera með okkur við skírnina þar
sem þú undir þér svo vel í veislum
og við að vera innan um fjölskyld-
una þína.
Ég mun alltaf líta upp til þín.
Viðhorf þitt til lífsins, hvernig þú
komst fram við hana Distu þína og
hve stoltur þú varst af fjölskyld-
unni sem þú byggðir upp eru hlut-
ir sem ég mun reyna að tileinka
mér í eigin hjónabandi og við upp-
eldið á börnum mínum. Sárt tekur
það mig líka að hún Eres Ósk litla
náði ekki að kynnast þér í eigin
persónu, en hún mun fá að heyra
margar sögur af honum langafa
sínum. Án þín væru hvorki dóttir
mín, hún Eres Ósk, né Laufey
Birna, eiginkona mín, hér og fyrir
það er ég ákaflega þakklátur.
Blessuð sé minning þín.
Benedikt.
Elsku bróðir, ég kveð þig með
sárum söknuði, kallið kom of fljótt.
En lífið hefur sinn gang. Lífið var
þér bæði gjöfult og erfitt. Þú
þroskaðist fljótt, þurftir snemma
að bera mikla ábyrgð þegar pabbi
dó og mamma varð ein með okkur
3 systkinin. Samt varstu lítill grall-
ari, glettinn og stríðinn. Á vissu
tímabili kunni ég ekki að meta
þessa góðlátlegu stríðni þína sem í
dag er mér ljúf endurminning. Þú
eignaðist yndislega eiginkonu og
stóran samstilltan afkomendahóp
sem var þér afar kær.
Addi minn, þú varst alltaf léttur
í lund, þrátt fyrir að á hápunkti
ævi þinnar, þegar börnin voru
uppkomin, misstir þú næstum því
alveg sjónina og þyrftir að heyja
harða baráttu við mikil og erfið
veikindi.
Margs er að minnast,
margt er hér að þakka.
Guði sé lof fyrir liðna tíð.
Margs er að minnast,
margs er að sakna.
Guð þerri tregatárin stríð.
Far þú í friði,
friður Guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
Gekkst þú með Guði,
Guð þér nú fylgi,
hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt.
(V. Briem)
Þín systir,
Svana.
Í dag kveðjum við elskulegan
frænda okkar, hann Sigurð Arnar
Svanberg, eða Adda eins og hann
var alltaf kallaður. Addi frændi og
mamma (Svana) voru yngst í fimm
systkina hópi, en eldri þrjú systk-
inin dóu ung. Addi og Dista konan
hans áttu fallegt heimili að Erlu-
hrauni 2b sem þau byggðu sjálf
með miklum dugnaði og ólu þar
upp börnin sín sex. Við eigum
virkilega góðar minningar frá
Erluhrauninu, þar var alltaf mikið
fjör og vel tekið á móti okkur.
Addi var mjög stoltur af fjöl-
skyldunni sinni og alltaf jafn skot-
inn í henni Distu. Það var ynd-
islegt að sjá hvað þau voru náin.
Í seinni tíð ferðuðust þau mikið
og heimsóttu gjarnan mömmu og
pabba okkar á Spán og áttu góðar
stundir saman.Við erum sérstak-
lega heppin að hafa fengið að
kynnast manni eins og Adda.
Hann var einstakur. Alltaf kátur
og hress og sendi frá sér góða
strauma.
Elsku Addi frændi. Við erum
þess fullviss að stór og myndarleg-
ur hópur af ástvinum tekur á móti
þér og miklir fagnaðarfundir. Þín
mun verða sárt saknað, kæri
frændi. Við sendum Distu, börn-
um, barnabörnum, barnabarna-
börnum og tengdabörnum okkar
dýpstu samúðarkveðjur.
Guðvarður, Hildur,
Heimir og Eygló.
Minningar 25
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 30. APRÍL 2010
✝ Ingibjörg Har-aldsdóttir, Hraun-
búðum í Vest-
mannaeyjum, fæddist
í Stakkholti í Vest-
mannaeyjum 2. júlí
árið 1925. Hún lést á
heimili sínu 20. apríl
síðastliðinn. For-
eldrar hennar voru
Jónína Ingibjörg
Gísladóttir f. 2.5.
1905, d. 24.11. 1970
og Haraldur Ólafsson,
f. 25.9. 1900, d. 5.11.
1963. Systkini Ingi-
bjargar eru: 1) Brynhildur f. 11.7.
1920, d. 16.4. 2008. 2) Óskar, f. 12.7.
1920. 3) Jóna, f. 18.7. 1928, d. 18.12.
1992. 4) Hrefna, f. 28.10. 1934. 5)
Haukur, f. 14.5. 1933. 6) Sigurður, f.
19.8. 1941. 6) Þórir, f. 12.10. 1947.
Þau voru samfeðra. 7) Engilbert, f.
16.5. 1930. 8) Hanna f. 28.9. 1931, d.
24.3. 1992. 9) Elín, f.
19.12. 1941. Þau voru
sammæðra. For-
eldrar Ingibjargar
slitu samvistum. Har-
aldur faðir hennar bjó
lengst af á Dalvík og
stundaði sjómennsku.
Seinni maður Jónínu,
móður Ingibjargar,
var Halldór Magn-
ússon frá Grund-
arbrekku í Vest-
mannaeyjum.
Ingibjörg ólst að
mestu upp í Eyjum
hjá móður sinni og fósturföður.
Hún giftist Þórði Stefánssyni, f.
17. 6. 1924, skipstjóra og útgerð-
armanni, 17. nóvember árið 1945.
Þau byggðu sér íbúðarhús að Fax-
astíg 2 og bjuggu þar nánast allan
sinn búskap. Síðustu æviár sín áttu
þau heimili hjá Hrönn dóttur sinni.
Skömmu eftir að Þórður lést flutti
Ingibjörg á Hraunbúðir, heimili
aldraðra í Eyjum. Ingibjörg og
Þórður eignuðust 2 dætur, Hrönn,
f. 29.4. 1946, gift Óla Þór Alfreðs-
syni, f. 10.3. 1944. Börn þeirra eru:
1) Ylfa f. 6.9. 1969, 2) Njörður, f.
27.5. 1972, kvæntur Eircu Do
Carmo. Börn þeirra eru Daníel og
Bríet Líf. Yngri dóttir Ingibjargar
og Þórðar er Hanna, f. 18.8. 1947,
gift Gísla Valtýssyni, f. 27.2. 1946.
Börn þeirra eru: 1) Óskírð, f. 12.1.
1966, d. 13.1. 1966. 2) Erla, f. 2.8.
1969. Börn hennar eru Gígja og
Birta Óskarsdætur. 3) Hrund, f.
13.6. 1974, gift Guðmundi Óla
Sveinssyni. Börn þeirra eru Gísli
Snær, Nökkvi og Sindri. 4) Þóra, f.
17.6. 1979, gift Júlíusi G. Ingasyni.
Börn þeirra eru Arnar og Andri-
.Ingibjörg starfaði lengi við fanga-
línufyrirtæki þeirra hjóna og síðan
við föndurkennslu á Hraunbúðum.
Útför Ingibjargar fer fram frá
Aðventkirkjunni í Vestmannaeyjum
föstud. 30. apríl 2010 og hefst at-
höfnin kl. 13.
Andlát tengdamóður minnar, Ingu
Haraldsdóttur, hafði sinn aðdrag-
anda, allir vissu að hverju stefndi.
Þrátt fyrir það var andlátsstundin
erfið, þrungin trega og söknuði. En
hún Inga hafði lokið sinni lífsgöngu
og var sátt við guð sinn og menn. Eft-
ir að eiginmaður hennar, Þórður Stef-
ánsson, lést árið 2007 var eins og lífs-
neisti hennar væri kominn að því að
slokkna. Þórður, eða Doddi eins og
hann var alltaf kallaður, hafði veikst
árið 1956, varð eftir þau veikindi bæði
blindur og lamaður. Það kom þá í hlut
Ingu að vera hans stoð og stytta og
það hlutverk rækti hún af mikilli alúð
og væntumþykju, svo eftir var tekið.
Hún bókstaflega fórnaði sínu lífi fyrir
Dodda sinn.
Ég kom inn í fjölskyldu hennar fyr-
ir nærri 46 árum, sem verðandi
tengdasonur. Ég kom af heimili þar
sem trúrækni var ekki mikil. Heimili
verðandi tengdafjölskyldu minnar
var hinsvegar afar trúrækið og þar
var Inga í aðalhlutverki. Þótt mér
væri vel tekið á heimilinu, hafði verð-
andi tengdamóðir mín orð á því að
hún kysi frekar að tengdasonur sinn
væri aðventisti. Ekki varð ég við
þeirri ósk en vonandi hef ég bætt
henni það með öðrum hætti.
Biblían var hennar bók, þar var ég
hinsvegar sem álfur út úr hól. Fljót-
lega lagði ég það á mig að lesa þessa
merku bók og kom eitt sinn hróðugur
í heimsókn til Ingu – tilkynnti að nú
hefði ég lesið Biblíuna. Ég fann að ég
hafði vaxið í áliti hjá Ingu við þennan
lestur. Hún tók að vitna í einhverja
kafla Biblíunnar en ég fylgdi Ingu
ekki eftir, hafði ekki hugmynd um
hvar hún bar niður – en verð svona
eftir á að viðurkenna, að ég sveikst
um lesturinn, fannst Biblían ekki
spennandi og hafði lesið hana á
hundavaði. Eftir þetta reyndi ég að
eyða talinu, ef Inga bryddaði uppá því
umræðuefni að hann Gísli hefði nú
lesið Biblíuna. Ég bið hana fyrirgefn-
ingar á þessari ósannsögli, þótt seint
sé.
Inga gekk í söfnuð aðventista í
Eyjum á unglingsaldri og var í þeim
söfnuði allt til æviloka. Fyrir Ingu var
tvennt sem var henni allt, Guð og
Doddi, eiginmaður hennar. Honum
kynntist hún ung, enda var hann líka í
Aðventsöfnuðinum í Eyjum. Þá ung-
ur sjómaður og seinna skipstjóri og
útgerðarmaður. Veikindi hans settu
hinsvegar allt líf fjölskyldunnar úr
skorðum. En öll él birtir upp um síðir.
Doddi setti á stofn lítið fyrirtæki sem
vann fangalínur fyrir bátaflotann, úr
úrgangs-þorskanetum. Við þetta fyr-
irtæki unnu þau hjónin þar til Elli
kerling setti mark sitt á þau. Þar að
auki voru að koma ný efni til sögunn-
ar, sem gerðu framleiðslu þeirra
hjóna úrelta. Þau hættu því rekstri
þessa fyrirtækis. Inga fór að vinna
sem föndurleiðbeinandi á Hraunbúð-
um en Doddi fór að starfa í Kerta-
gerðinni Heimaey. Síðustu árin
bjuggu þau hjónin hjá Hrönn dóttur
sinni en eftirlétu Erlu barnabarni
sínu að búa í húsinu að Faxastíg 2,
sem þau byggðu og bjuggu í nánast
allan sinn búskap.
Ég þakka Ingu tengdamóður löng
kynni, sem leiddu til þess að ég eign-
aðist yndislega eiginkonu. Ég get af
fullri einlægni sagt að enginn veit
hvað átt hefur fyrr en misst hefur.
Gísli Valtýsson.
Um miðja síðustu öld skutust
menn ekki milli landshluta að gamni
sínu. Það var ekki fyrr en ég, Dalvík-
ingurinn, var farinn að nálgast tíu ára
aldurinn að ég sá Ingu systur fyrst,
hálfsysturina frá Vestmannaeyjum.
Þá kom fjölskyldan, Inga, Doddi og
brosandi dæturnar tvær, í heimsókn.
Þetta var engin venjuleg fjölskylda,
því að þá var Doddi orðinn verulega
veikur og leitaði sér lækninga um
haustið til Danmerkur. Þar urðu þau
mistök sem lömuðu hann að hálfu,
blinduðu hann og sviptu hann heyrn
að hluta til. Þó gætti aldrei biturðar
og lífið virtist dásamlegt. Hvernig er
þetta hægt?
Eftir þessa fyrstu heimsókn
styrktust fjölskylduböndin ár frá ári
og heimsóknum fjölgaði á báða bóga.
Inga og Doddi voru mjög trúuð sem
vafalítið hefur komið þeim í gegnum
erfiðleikana ásamt góðri nærfjöl-
skyldu. Að mínu mati var Inga systir
gegnheil kona í þeirra orða fyllstu
merkingu. Hún gantaðist ekki með
trúmál í mín eyru og hefur ef til vill
haft áhyggjur af yngsta bróður sín-
um í þeim efnum. En eitt er ég viss
um, að ef himnaríki er til þá er þar
bæði fámennt og tilbreytingarlaust
ef Ingu systur hefur ekki verið tekið
þar með rauða dreglinum og söng.
Hrönn, Hanna og ykkar fólk, við
systkinin, makar, börn og barnabörn
sendum samúðarkveðjur til ykkar
allra og minnumst góðrar konu með
þakklæti.
Þórir Haraldsson.
Fallin er frá Ingibjörg Haralds-
dóttir, eða Inga hans Dodda, eins og
hún var gjarnan nefnd í mínum upp-
vexti. Ég var ekki hár í loftinu, þegar
ég kynntist henni fyrst, þótt langt
væri á milli okkar; ég til heimilis á
sveitabæ í Mýrdalnum en hún búsett
í Vestmannaeyjum, þar sem hún
hafði búið honum Dodda, föðurbróð-
ur mínum, dætrum sínum, þeim
Hrönn og Hönnu og svo líka honum
Stebba afa mínum yndislegt heimili á
Faxastíg 2A. En uppi á lofti í því
sama húsi bjó líka hann Elli frændi,
föðurbróðir minn, sem síðar átti eftir
að verða stjúpfaðir minn. Fyrstu
minningarnar eru um ákaflega hóg-
væra konu, en þó létta í lund, þrátt
fyrir allt það mótlæti sem hún mætti í
lífinu, en eiginmaður hennar missti
sjónina í blóma lífsins og varð þá að
hætta sem skipstjóri. Honum var hún
stoð og stytta allt hans líf, svo og hon-
um afa mínum sem líka stríddi við
veikindi á efri árum. Aldrei minnist
ég þess að hafa heyrt hana mæla
styggðaryrði af vörum né sýta sitt
hlutskipti í lífinu. Það átti því aldrei
eftir að falla skuggi á þessar fyrstu
minningar um Ingu og ég fullyrði, að
samneyti við hana hafi haft mann-
bætandi áhrif á mig. Eftir að mamma
fluttist til Eyja, varð ég tíður gestur á
Faxastígnum og alltaf var viðmótið
þar jafn þægilegt. Þegar mamma
varð ekkja í annað sinn, stóðu Inga
og dætur hennar við bakið á henni
með ráðum og dáð og fæ ég það seint
fullþakkað. Ég á þess því miður ekki
kost að fylgja henni Ingu til grafar og
verð því að láta þessi fátæklegu orð
duga sem kveðjuorð. Dætrum henn-
ar, tengdasonum, afkomendum og
venslafólki bið ég guðs blessunar og
votta þeim mína dýpstu samúð.
Ingi S. Ingason.
Eftir áratuga kynni og vinsemd,
sem aldrei bar skugga á, er mér ljúft
að minnast hennar Ingibjargar Har-
aldsdóttur – Ingu – eins og hún var
jafnan kölluð.
Allt frá æsku bærðist hún og var
virk innan Aðventkirkjunnar í Vest-
mannaeyjum – í ungmennafélaginu,
sönglífinu, Systrafélaginu Alfa og
veitti því forstöðu um tíma með dugn-
aði. Sem sannur mannvinur lét hún
sér annt um hag allra innan kirkju
sinnar og utan.
Hún hafði mikið yndi af söng, var
með tæra, blæfagra sópranrödd og
söng í kirkjukórnum og kvennakór,
sem ég starfrækti þar um tíma . . .
alltaf fús til hjálpar, ef syngja skyldi.
Inga var hvers manns hugljúfi,
prúð í öllum samskiptum. Samtímis
einbeitt, ákveðin og traust, já
„sterk“, svo fíngerð og nett sem hún
var. Styrkur hennar kom ekki hvað
sízt í ljós þegar maðurinn hennar, sá
kraftmikli sjósóknari, missti sjónina í
blóma lífsins. Í því mikla áfalli og öll
árin sem fylgdu stóð Inga honum við
hlið, bar hann uppi og leiddi hann
blindan. Aldrei var nokkurn bilbug á
henni að finna né kvörtun.
Hún var mikil húsmóðir og stýrði
fallegu heimili. Ótaldar eru veizlurn-
ar sem við hjónin sátum á heimili
þeirra þar sem hún „dekraði“ við
„sérvizku“ mína af miklu örlæti og
skilningi. Það voru glaðar stundir.
En þannig var hún í öllu, sem hún
fékkst við, óspör á sjálfa sig. En nú er
hún gengin. Kveður í trúarvissunni
um endurfundi samkvæmt fyrir-
heiti Guðs. Ég kveð hana með djúpri
virðingu og þakklæti. Blessuð veri
minning hennar.
Kæra Hrönn, Hanna og allir aðrir
ástvinir. Meðtakið hlýjustu samúð
frá okkur,
Sólveig og Jón
Hjörleifur Jónsson.
Með fáeinum orðum langar okkur
að minnast Ingu heitinnar. Við
kynntumst henni og Dodda þegar við
bjuggum í Eyjum stuttu eftir gos.
Þeim var mikið í mun að okkur ungu
hjónunum liði sem best og munum
við ætíð minnast umhyggju þeirra og
gestrisni með þakklæti. Við áttum
margar ánægjustundir á heimili
þeirra og var fróðlegt að kynnast lífs-
hlaupi þeirra hjóna sem hafði mótast
mikið af sjúkdómi Dodda sem blind-
aði hann ungan. Inga var einstök
kona sem við erum þakklát fyrir að
hafa kynnst. Hennar verður sárt
saknað af svo mörgum. Guð blessi
minningu hennar.
Við sendum Hrönn og Hönnu, fjöl-
skyldum þeirra og öðrum ástvinum
innilegar samúðarkveðjur.
Einar Valgeir
og Karen Elizabeth.
Ingibjörg Haraldsdóttir