Morgunblaðið - 30.04.2010, Page 26

26 Minningar
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 30. APRÍL 2010
✝ Páll Skúlasonfæddist á Ólafs-
firði 16. júní 1967.
Hann lést laugardag-
inn 24. apríl síðstlið-
inn.
Foreldrar hans
eru Skúli Pálsson, f.
18.6. 1944, og Guð-
rún Hlíf Ludviks-
dóttir, f. 25.2.1946.
Systkini Páls eru a)
Anna Júlía Skúla-
dóttir, f. 11.7. 1966,
maki Ólafur Ingi
Jónsson, f. 5.3. 1960.
Börn þeirra eru Hjörtur Rós-
mann, Jóhann Skúli og Álfheiður
Inga. b) Birgir Skúlason, f. 29.11.
1968, maki Anna Guðrún Jóns-
dóttir, f. 8.4. 1966. Barn þeirra er
Tindra Gná en fyrir
átti Birgir dótturina
Sögu Hlíf og Anna
synina Þórarin Frey
og Gunnar Þór. Börn
Páls eru a) Sóley
Anna, f. 8.7. 1986,
maki Ólafur Björns-
son, f. 22.12. 1981.
Dóttir þeirra er
Sylvía Rán, f. 4.2.
2006. b) Ísar Daði, f.
10.9. 2000, barns-
móðir Hanna Sigríð-
ur Stefánsdóttir, c)
Adrían Óli, f. 8.8.
2008, barnsmóðir Sigríður Sæland
Óladóttir.
Útför Páls fer fram frá Bú-
staðakirkju í dag, 30. apríl 2010
og hefst athöfnin kl.13
Elsku pabbi minn.
Ég á svo erfitt með að hugsa til
þess að ég sjái þig aldrei aftur.
Samband okkar var einstakt. Það
leið ekki sá dagur að þú segðir mér
ekki að þú elskaðir mig og knúsaðir
mig eins og við værum að sjást í síð-
asta skipti. Það fór heldur aldrei á
milli mála að ég var dóttir þín og
var ég alltaf svo stolt af því.
Þrátt fyrir sjúkdóminn þá hefð-
irðu ekki getað reynst mér betur.
Betri pabba og afa dóttur minnar
hefði ég ekki getað hugsað mér. Þú
reyndist mér alltaf svo vel. Ef mig
vantaði ráðleggingar þá leitaði ég til
þín og þú varst alltaf tilbúinn að
taka mínar áhyggjur á þig og segja
mér að þetta myndi reddast. Þú
varst svo litrík persóna, það var
aldrei neitt venjulegt í kringum þig,
þér tókst alltaf að gera ósköp venju-
legan dag að einhverju miklu meira
og skemmtilegra með þinni einstöku
gleði og húmor fyrir lífinu. Þú varst
líka svo handlaginn, bæði með verk-
færin og í eldhúsinu og svo var tón-
listin þér svo mikið.
Seinustu mánuði sem þú hefur
verið hjá okkur hefurðu eytt fleiri
kvöldum í að leyfa okkur Óla mínum
að hlusta á uppáhaldslögin þín og
segja okkur sögurnar á bakvið þau.
Það var svo gott að hafa þig á
heimilinu, þú varst alltaf tilbúinn að
hjálpa með allt. En nú er allt svo
tómlegt. Nú átt þú eftir að vaka yfir
okkur systkinunum og litlu afastelp-
unni þinni.
Ég veit þú ert kominn á betri stað
núna og þarft ekki lengur að leita að
rónni sem þú þráðir.
Ég mun geyma þig og allar ynd-
islegu minningarnar okkar saman í
hjarta mér.
Ég elska þig.
Þín,
Sóley Anna.
Elsku pabbi minn
Þú varst mér alltaf góður þótt ég
þyrfti að þræta við þig og rífast
stundum út af heimalærdómnum.
Þótt þú sért farin burtu þá átt þú
alltaf stað í hjartanu mínu. Síðast
þegar ég sá þig þá náðir þú í mig í
skólann og við fórum á rúntinn og
vorum að brasa. Ég hélt með Man-
chester United eins og þú. Var ekki
lengur Liverpool-maður. Þú varst
glaður yfir því. Stundum pöntuðum
við Dominos og horfðum saman á
leik.
Takk fyrir mig, pabbi minn. Ég
elska þig.
Ísar Daði Pálsson.
„Hæ, pungurinn minn“ voru þau
orð sem þú lést alltaf falla þegar við
hittumst eða þegar þú hringdir í
mig og var það eitt og sér nóg til að
draga fram á mér bros, sama hvern-
ig á stóð. Betri föður og betri afa er
erfitt að finna, þó að sjúkdómur
þinn hafi gert það að verkum að við
sáum oft minna af þér en við vildum.
Ég veit fyrir víst að nú ert þú að
dreifa gleði og segja sögur á góðum
stað ásamt öðrum föllnum snilling-
um, að sjálfsögðu eru sögurnar vel
kryddaðar því ef einhver kunni að
gera góða sögu betri, þá varst það
þú.
Þennan örlagaríka dag missti ég
ekki bara tengdapabba minn, ég
missti einn minn besta vin og verður
þín sárt saknað. Ég þakka fyrir all-
ar þær stundir sem við áttum saman
og þá gleði sem þú færðir mér og
minni fjölskyldu.
Svo ég endi þetta á þínum orðum,
en nú frá mér til þín, ég elska þig
kúturinn minn.
Ólafur tengdasonur.
Ég sat í sófanum á Vogi. Nýkom-
in inn í mína fyrstu meðferð og gjó-
aði laumulega augunum á myndar-
lega manninn með
tannkremstúpuna sem ráfaði hring
eftir hring milli hæða án þess að
átta sig á því sjálfur. Ekki grunaði
mig þá að ég ætti eftir að verða ást-
angin af þér, deila með þér áratug í
sambúð og upplifa hæstu hæðir og
dimmustu dalina. Þannig var lífið
með þér, elsku vinur. Aldrei logn-
molla. Það er enginn feluleikur að
sjúkdómurinn dró okkur saman í
byrjun og stíaði okkur í sundur að
lokum. Hann eirir engum.
Það er ekki auðvelt að lýsa í fáum
orðum manni eins og þér, Páll. Þeir
sem fengu að kynnast þér á lífsleið-
inni sitja eftir ríkari á svo margan
hátt. Maður með einstakan húmor
sem tókst að hrífa aðra með þér í
gleði og skemmtilegum frásögnum
sem þú kryddaðir af þinni einstöku
lagni og hlóst svo manna mest sjálf-
ur. Þú varðveittir barnið í sjálfum
þér og gleðina og þér var nokk sama
um álit annarra á þér. Þær eru
óteljandi minningarnar úr lífi okkar
saman. Tjaldútilegur, matargerð,
Afríkudvölin, fjölskylduheimsóknir,
neyslan, skytteríið, fæðing sonar
okkar, fyrsta íbúðin sem við gerðum
upp, AA-fundirnir, brandararnir,
kertaljósasamræður, rifrildin þegar
hvorugt vildi láta undan, hundurinn
okkar Tinni, sumarbústaðaferðirn-
ar… ég gæti haldið endalaust
áfram.
Það sem einkenndi þig var hjálp-
semi, kraftur, einlægni og verksvit.
Þú varst ekki alltaf að bera tilfinn-
ingar þínar á torg en sýndir þeim
mun meira í verki væntumþykju og
ást þína. Þú elskaðir börnin þín skil-
yrðislaust og það var ekkert sem þú
hefðir ekki gert fyrir þau. Ekki
neitt. Þegar Ísar okkar fæddist fann
ég hvað föðurhlutverkið var þér í
blóð borið. Ég var blaut á bak við
eyrun en þú hafðir reynsluna eftir
hana Sóleyju þína og þeir voru ekki
fáir morgnarnir sem þið feðgar
dunduðuð ykkur með Tinna við eitt-
hvert bras. Þegar við fórum til Afr-
íku reyndi mikið á samstöðu okkar.
Sú reynsla sem við öðluðumst þar
tengdi okkur óútskýranlegum bönd-
um. Einnig þegar Ísar var greindur
einhverfur. Við öðluðumst æðruleysi
þá og hétum því í sameiningu að
gera allt sem í okkar valdi stæði til
að gera honum lífið gott.
Við fórum hvort í sína áttina fyrir
tæpum 4 árum síðan eftir 11 ára
sambúð og við tók erfitt tímabil en
okkur auðnaðist að verða aftur góð-
ir vinir og samtaka foreldrar. Þú
varst orðinn heimagangur hér og
alltaf boðinn og búinn til að aðstoða
okkur Ísar með hvað sem var. Við
sátum oft saman yfir kaffi og hlóg-
um. Þú varst stoltur af mér og sagð-
ir mér frá því. Sagðir að þér liði líka
vel. Okkur þótti mjög vænt hvoru
um annað og það er falleg gjöf að
eiga í hjartanu nú þegar komið er að
leiðarlokum. Þú varst ekkert að fara
frá okkur. Nei, langt í frá. Ætlaðir
að koma á laugardeginum og setja
upp hillur í geymslunni hjá mér, því
þér fannst hún skammarlega illa
nýtt. En slysin gera ekki boð á und-
an sér. Bakkus tekur allt en gefur
ekkert.
Ég vil að lokum þakka þér, elsku
Palli minn, fyrir litríkt ævintýri, ást-
ina og allt sem þú kenndir mér. Ég
passa vel upp á son okkar. Guð gefi
þér frið nú.
Þín hjartans vinkona,
Hanna.
Ég á engin orð
sem lýsa minni sorg.
Við vorum eitt
því fær ekkert breytt.
Þú elskað mig hefur
en að eilífu sefur.
Hvað geri ég nú
raunin er sú
ég get ekki kvatt
þetta er ekki satt
Ég bíð þess enn
þú komir nú senn
og vekir mig af þessari martröð.
Ég elska þig af öllu hjarta og
söknuðurinn virðist óyfirstíganleg-
ur.
Minning um yndislegan mann
mun ávallt lifa.
Hvíl í friði, ástin mín.
Þín,
Sigríður.
Elsku afi minn.
Ég fæ aldrei að hitta þig aftur og
finnst mér það svo sárt, því við vor-
um svo góðir vinir.
Ég mun aldrei gleyma hversu
góður þú varst við mig og hvað mér
fannst alltaf gaman að leika við þig.
Núna ert þú uppi á himnum og
passar mig. Þótt ég sjái þig ekki
ætla ég samt að halda áfram að
bjóða þér góða nótt og segja þér að
ég elski þig, því ég veit þú heyrir í
mér og segir það til baka, þó ég
heyri það ekki.
Takk fyrir okkar stundir saman,
elsku afi Palli.
Sylvía Rán.
Elsku Palli
Það var árið 1995, við Hanna
systir leigðum saman og þið að
skjótast hvort í öðru. Mér leist ekk-
ert á þig í fyrstu, íslenska lopa-
peysuútgáfan af Antonio Banderas,
hávær og þóttist alltaf hafa rétt fyr-
ir þér. Það breyttist fljótt, þú hélst
reyndar áfram að vera hávær en
mér fór að þykja vænt um þig. Ég
varð fljótt þriðja hjólið undir vagni í
sambandi ykkar, alltaf í heimsókn
og við að rífast um Liverpool og
United. Þá varstu hávær og þóttist
alltaf hafa rétt fyrir þér. Biggi bróð-
ir þinn varð minn bandamaður í fót-
boltadeilunni enda þurfti tvo til að
hafa í við þig. Þú varst stórtækur í
öllu sem þú tókst þér fyrir hendur,
það dugði ekki minna en 3 kg af
karamellum yfir vídeóglápi og
stuttu fyrir hver jól eldaðirðu þér
alltaf „smá“ hamborgarhrygg til að
hafa í fanginu og narta í sem forskot
á sæluna. Þið pössuðuð vel saman;
þú borðaðir allt kjötið á meðan
Hanna systir borðaði grænmetið.
Þú varst afburða handlaginn og
ekkert verk til sem þú treystir þér
ekki í, hvort sem var á sjó eða við
smíðar. Þegar ég keypti mér íbúð
og vantaði hjálp þá komstu, þú varst
alltaf boðinn og búinn og eyddir
fleiri vikum í að endurgera hana.
Það var gott að eiga þær stundir
með þér í rólegheitum að spjalla.
Einnig varstu mömmu og pabba
heitnum ótrúlega hjálpsamur og var
aðdáunarverð þolinmæði þín gagn-
vart öllum verkefnunum sem við
fjölskyldan hlóðum á þig.
Þegar ykkur fæddist svo hann Ís-
ar Daði þá varð ég stoltasta frænka
í öllum heiminum og bókstaflega
hékk yfir ykkur öllum stundum,
nánast flutti inn. Sumir hefðu viljað
smá svigrúm en þér var alveg sama.
Fannst bara fínt að ég og guðsonur
okkar Bigga bróður þíns gætum átt
gæðastundir saman. Þú meira að
segja samþykktir að hann yrði vígð-
ur inn í Liverpool, trúna okkar
Bigga.
Eftir meira en áratug kom svo að
leiðarlokum í ykkar sambúð en þið
náðuð aftur góðum samskiptum og
áttuð síðustu misserin í sátt sem
vinir og foreldrar Ísars Daða. Börn-
in þín, þau Sóley Anna, Ísar Daði og
Adrian Óli, áttu hug þinn allan. Þú
varst eins góður faðir og nokkur
getur verið í aðstæðum sem eru erf-
iðar.
Sjúkdómur þinn hlífði þér ekki og
að lokum varst þú undir í barátt-
unni.
Ég minnist þín sem grallara, allt-
af með augun opin fyrir nýjum æv-
intýrum og ég trúi að þú fáir að
upplifa þau fleiri á næsta áfanga-
stað. Vonandi ertu núna á Old Traf-
ford að gera þig kláran fyrir loka-
sprettinn í deildinni, í fyrsta sinn
þarftu að halda með Liverpool um
helgina til að redda ykkur titlinum
og ég hugsa til þín í því hlutverki
með lúmskt bros á vör.
Farðu í friði elsku Palli minn og
hafðu þökk fyrir allt.
Megi allar góðir vættir vaka yfir
sálu þinni alltaf.
Elsku Skúli, Guffa, Sóley Anna,
Biggi, Anna Júlía, Hanna, Ísar, fjöl-
skyldur og aðstandendur.
Okkar innilegustu samúðarkveðj-
ur.
Inga H. Stefánsdóttir
og fjölskylda.
Enginn flýr sín örlög var það
fyrsta sem kom í hugann þegar
fregnin um andlát Palla barst. Ótal
minningar streyma fram, minningar
um gleði en líka um sorg. Það gekk
á ýmsu hjá honum Palla, hann lifði
lífinu hratt og teygaði bikarinn í
botn.
Minningar um lítinn snáða, við-
kvæman og fallegan, glæsilegan
ungan mann, eiginmann, föður og
afa ylja manni. Minningar frá ætt-
armótunum á Mýrum þar sem Palli
lék alltaf stórt hlutverk sem
skemmtikraftur, leikfélagi barnanna
og yfirkokkur. Hann eldaði heims-
ins besta mat og sósurnar hreint
lostæti. Hans verður saknað.
Börnin hans og afastelpan voru
yndi hans og eftirlæti, þau sakna nú
pabba og afa. Ástríkir foreldrar og
kærleiksrík systkini sakna sonar og
bróður. Frændsystkinin öll sakna
skemmtilega og hjálpsama frænd-
ans.
Innilegar samúðarkveðjur til ást-
vina allra.
Forlög koma ofan að
örlög kringum sveima
Álögin úr ugga stað
ólög vakna heima.
(Persíus rímur frá 17. öld.)
Birgitta frænka.
Elsku fallegi frændi minn.
Það varð allt grátt og guggið þeg-
ar ég fékk þessar sorgarfréttir að
þú værir farinn frá okkur. Að heyra
elskandi föður þinn og bróður minn
segja þessi orð, að þú værir dáinn;
það þyrmdi yfir mig og minning-
arnar um þig hrönnuðust upp.
Man þig svo vel lítinn dreng-
hnokka, hversu stoltur pabbi var af
nafna sínum. Fallegu augun þín og
krullurnar í hárinu, yndislegur, fal-
legur og vel af guði gerður. Sumrin
á Dalvík, naut þess að brasa með
þig og systkini þín. Margar voru
ferðirnar upp í hólana og á leikvöll-
inn. Ég öðlaðist mikinn þroska og
ábyrgðartilfinningu sem ávallt hefur
nýst mér vel. Man svo vel hvernig
foreldrar þínir launuðu mér, þegar
fallega rauða og hvíta Raleigh-reið-
hjólið birtist, rosalega var ég stolt
og ánægð, gleymi því aldrei. Árin
liðu og á Ólafsfirði passaði ég þig og
systkini þín þegar foreldrarnir fóru
í bíó og annað slíkt. Man stundirnar
okkar þegar systkinin voru sofnuð
og þú sast í efri kojunni í herberg-
inu ykkar bræðra, undir súð í
Kirkjuveginum og þú sagðir mér
sögur. Frásagnargleði og húmor
sem var einstakur. Árin liðu og
skólagangan og unglingsárin komu.
Prakkarastrik og skemmtilegheit,
fullorðinsárin og stoltur faðir.
Seinni árin hefur alltaf verið til-
hlökkun að hitta þig, elsku vinur, á
fjölskyldumótinu okkar á Mýrum.
Aldrei brást að alltaf var líf og fjör í
kringum þig. Börnin elskuðu þig og
allir hlógu og skemmtu sér þar sem
þú varst, elskulegur.
Það verður mikill söknuður í sum-
ar þegar fjölskyldan hittist og þú
verður ekki þar. En ég veit að þú
verður með okkur, segir brandara
og eldar þann besta mat sem hugs-
ast getur. Þú varst nefnilega snill-
ingur við allt sem þú tókst þér fyrir
hendur, hvort sem var að elda góð-
an mat, skemmta fólki, smíða eða
gera hvað sem var. Man þegar ég
átti erfitt og þú huggaðir mig. Takk
fyrir mig, elsku frændi minn. Trúi
því að nú sértu kominn í örugga
höfn og faðm þess sem öllu ræður
og afi þinn og nafni eru örugglega
til staðar og hjálpa þér og ömm-
urnar þínar líka. Votta foreldrum
þínum, systkinum, og öðrum að-
standendum mína dýpstu samúð.
Þín frænka Bína.
Að lokum fylgir ljóð eftir frænda
okkar, Birgi Marinósson.
Hvergi smeykur ég syng minn söng,
sæll og glaður um dægrin löng.
Horfi ég út á hafið blátt,
held út fjörðinn í norðurátt.
Í hvert eitt skipti ég sigli sæ,
sannri fyllingu lífsins næ.
Öldugjálfur mitt örvar blóð,
og í huga mér vekur glóð.
Út á hafið mig bátur ber,
blámi strandar í fjarska er,
úr augsýn hverfur hún eflaust brátt.
Ennþá ég held í norðurátt.
Öldur stækka og aukast ský,
áfram sigli ég fyrir því.
Hugur minn er svo hress og ör,
hættulaus þó ei sé mín för.
Þegar bára rís brött og há,
belgja stormar um úfinn sjá,
aldrei meiri fögnuð fæ,
fer á kostum um úfinn sæ.
Þá legg ég í lokaferð,
sem líka eins og hinir verð,
vona ég að þú báran blá,
berir mig nýjar slóðir á.
Hvergi smeykur ég syng minn söng,
sæll og glaður um dægrin löng.
Horfi ég út á hafið blátt,
held út fjörðinn í norðurátt.
Kristín Jakobína Pálsdóttir.
Páll Skúlason hefur kvatt okkur á
þessari jörð.
Ég sá drenginn fyrst á ferming-
ardaginn hans, kom þar til veislu
með frænda hans. Gullfallegur og
glæsilegur var hann strax á unga
aldri. Einstaklega vel gerður til
huga og handar. Það er leitun að
öðrum eins hæfileikamanni og Palli
var. Allt lék í höndum hans og hug-
myndirnar flæddu fram einsog stór-
fljót þegar sá gállinn var á honum.
Það var sama í hvaða geira Palli var
að vinna, alls staðar var hann heima
og gerði góða hluti. Ég man þegar
ég kom til þeirra Hönnu í húsið á
Langholtsveginum og Páll var bú-
inn að taka allt í gegn. Handbragðið
og arkitektúrinn sýndu sannarlega
hvað í honum bjó. Hann var ekki í
vandræðum með innréttingar og út-
lit, drengurinn sá.
Aldrei hitti ég á Palla í vondu
skapi, alltaf glaður og hressti uppá
umhverfið og sögurnar, maður
minn. Já, Palli var mikill sögumaður
og sagði einstaklega vel frá. Oft var
ég búin að hlæja og oft var ég búin
að segja honum að setjast niður og
skrifa.
Elsku kallinn minn, ég þakka
stundirnar.
Elsku Guðrún, Skúli og börnin
hans þrjú, ég samhryggist innilega.
Arna A. Antonsdóttir og börn.
Páll Skúlason HINSTA KVEÐJA
Tárum tekur við minn hvarmur,
tifa fram á kinnar mér.
Hryggð og einnig þungbær harmur,
hrjáir okkur eftir hér.
Jóhann Páll, frændi og nafni.