Morgunblaðið - 30.11.2010, Síða 21

MINNINGAR 21
MORGUNBLAÐIÐ ÞRIÐJUDAGUR 30. NÓVEMBER 2010
✝ Garðar Pálssonfæddist á Ísafirði
22. mars 1922. Hann
lést á Hjúkr-
unarheimili Hrafnistu
í Kópavogi 21. nóv-
ember 2010. For-
eldrar hans voru
hjónin Ásta Ing-
veldur Eyja Krist-
jánsdóttir, húsmóðir
úr Bolungarvík, f. 28.
janúar 1896, d. 8. júní
1986, og Páll Hann-
esson, skipstjóri frá
Hnífsdal, f. 18. maí
1896, d. 28. janúar 1956. Systkini
Garðars eru Hannes, f. 1924,
Áróra, f. 1926, og Björn, f. 1933.
Garðar kvæntist 2. ágúst 1946
Lilju Jónsdóttur, f. 10. mars 1922 í
Þorvaldarbúð á Hellissandi. Dætur
þeirra eru: 1) Ásta, f. 21. nóvember
1946, maki Sturla Þórðarson, f. 22.
mars 1944. Börn þeirra eru Lilja, f.
1970, Kjartan, f. 1975, sambýlis-
kona hans er Kristín Gunn-
arsdóttir, f. 1979, og Halldór, f.
sjóhersins á Margareteholm í Dan-
mörku 1965. Garðar hóf sjó-
mennsku sem háseti á mb. Hugin
(III) 1935 og 1939-1942 og viðvan-
ingur og háseti á es. Súðinni 1943-
1947. Eftir að hann lauk farmanna-
prófi var hann á Súðinni, Óðni,
Arnarfelli, Sæbjörgu, Blátindi,
Þór, Maríu Júlíu og Ægi, sem stýri-
maður eða skipherra. Þá var hann
skipherra á TF-Rán og TF-Sif á ár-
unum 1960-1964 og 1968. Garðar
kom í land 1964 og starfaði sem
eftirlitsmaður hjá Landhelgisgæsl-
unni til 1989. Hann hafði umsjón
með smíði Ægis í Álaborg og Týs í
Árósum og viðamiklum breyt-
ingum á Þór og Óðni á sömu stöð-
um. Þar eignaðist hann marga
góða vini sem hann skrifaðist á við
alla tíð. Á sjómannadaginn 1989
var Garðar sæmdur heiðursmerki
sjómannadagsráðs. Hann var for-
maður saminganefndar Stýri-
mannafélags Íslands 1955. Garðar
var mikill áhugamaður um útivist
og íslenska náttúru. Hann var
áhugaljósmyndari og fóru myndir
hans víða.
Útför Garðars verður gerð frá
Neskirkju í dag, 30. nóvember
2010, og hefst athöfnin kl. 15.
1982. 2) Helga, f. 1.
des. 1949, maki Sig-
urjón Sindrason, f.
17. febrúar 1948.
Börn þeirra eru
Garðar, f. 1973,
kvæntur Hörpu
Grímsdóttur, f. 1968,
Sindri, f. 1978,
kvæntur Ernu Rut
Elvarsdóttur, f. 1977,
og Eva, f. 1983.
Barnabarnabörnin
eru fimm.
Garðar ólst upp á
Ísafirði. Hann lauk
gagnfræðaprófi frá Gagnfræða-
skólanum á Ísafirði 1939, far-
mannaprófi frá Stýrimannaskól-
anum í Reykjavík 1947 og
varðskipaprófi frá sama skóla
1953. Þá lauk hann sjóliðsforingja-
prófi frá U.S. Coast Guard 1961,
kennaraprófi í björgunarstörfum,
fyrstu hjálp og stórslysahjálp frá
Cililforsvarets Tekniske Skole í
Tinglev í Danmörku og kenn-
araprófi frá eldvarnaskóla danska
Mín fyrstu kynni af Garðari
Pálssyni voru fyrir rúmum 43 ár-
um þegar við Helga dóttir hans
vorum að draga okkur saman.
Hann kom mér fyrir sjónir sem
herforingi sem ekkert beit á og
ekkert stöðvaði.
Garðar reyndist jafnframt vera
herforingjalærður og eins nálægt
því starfi að vera hermaður og
hægt er á Íslandi, án þess þó að
vera í her.
Frá fyrstu tíð, þegar við vorum
að koma yfir okkur þaki, var hann
ávallt fremstur í flokki í að vinna
allt það sem þurfti, enda var hann
bæði mjög verkhagur og ótrúlega
vinnusamur.
Minnisstætt er mér þegar ég
mætti í nýbygginguna á Nesbal-
anum eftir vinnu og hafði gleymt
að kaupa einhvern hlut, sem við
þurftum til að geta haldið áfram
smíðum frá kvöldinu áður. Þá
sagði Garðar: „Sigurjón, fyrst
kemur þú, svo kemur vinnan.“
Ég held að Garðar hafi aldrei
unnið meira en eftir að hann hætti
hjá Gæslunni. Þá voru það heimili
dætranna sem kraftar hans fóru í
að ógleymdum sumarbústöðunum
við Apavatn. Sumarhúsalandið við
Apavatn var nánast bert þegar
þau keyptu landið í kringum 1975,
en nú er slíkur skógur að bústað-
irnir sjást varla úr flugvél.
Garðar var mikill ljósmyndari
og hafði ótrúlega næmt auga fyrir
uppbyggingu ljósmynda. Hann á
ógrynni af ljósmyndum, sem hann
hefur tekið á sjónum, svo sem í
Þorskastríðinu og við upphaf
Surtseyjargossins.
Það þarf því að fara vandlega í
gegnum myndasafn Garðars, til að
varðveita þann fjársjóð.
Eftir því sem árin hafa liðið hef-
ur herforingjasvipur Garðars
dofnað og ég minnist hans sem
trausts, ljúfs, gamals og þreytts
vinar sem ég þakka fyrir samferð-
ina.
Sigurjón H. Sindrason.
Tengdafaðir minn Garðar Páls-
son fyrrverandi skipherra er fall-
inn. Hann hefur nú ýtt úr vör í
síðasta sinn. Hann hóf sjó-
mennsku með föður sínum, þrett-
án ára gamall, og var á sjó fram á
fimmtugsaldur enda þótt hann
væri alltaf sjóveikur. Hann sagði
mér að hann hefði aldrei sjóast.
Hann var á sjó öll stríðsárin og
um borð í es. Súðinni þegar árásin
var gerð á hana og það var átak-
anlegt að heyra lýsingu hans á því
þegar vinur hans dó í fanginu á
honum eftir árásina.
Ég hafði ekki þekkt Garðar og
Lilju lengi þegar mér varð ljóst að
þau báru minn hag fyrir brjósti og
voru vakin og sofin í því hvað þau
gætu gert fyrir mig og þannig hef-
ur það verið alla tíð. Garðar var
maður framkvæmda, hann hafði
ekki miklar málalengingar um
hlutina en kom þeim í verk. Hann
mat sjálfur hvenær hans var þörf
og var ekkert endilega að tilkynna
það fyrir fram. Mér er minnisstætt
þegar ég var einn morguninn að
fara í vinnuna um áttaleytið að ég
heyrði einhvern hávaða sem mér
fannst koma ofan af þaki, ég botn-
aði ekki neitt í neinu en hug-
kvæmdist að fara út og líta upp á
þak og þar var Garðar mættur og
farinn að mála enda barnungur í
þá daga, ekki nema um áttrætt.
Árið 1974 keyptum við okkur
sumarbústaðaland fyrir austan
Apavatn í Grímsnesi og tókst mér
með góðri aðstoð Garðars að koma
upp bústað árið eftir og bústaður
Garðars og Lilju reis nokkru síðar.
Tveir sumarbústaðir á berangri
kalla á ótakmarkaða vinnu eins og
nærri má geta. Þarna sameinuð-
umst við í puðinu, reyndar hvor á
sínum meiðnum. Hann meira í við-
haldi og málningu og ég í jarð-
vinnu og trjárækt. Allt tók þetta
sinn tíma en tókst að lokum. Það
leyndi sér ekki hvað hann naut
þess að vera í sveitinni og þarf
ekki að taka fram að honum féll
aldrei verk úr hendi.
Garðar var mikill útivistarmaður
og lá þá gjarnan í tjaldi með fjöl-
skyldunni svo dögum og jafnvel
vikum skipti. Hann var áhugaljós-
myndari og tók mikið af myndum
af íslenskri náttúru. Hann var
skipherra á flugvél Landhelgis-
gæslunnar í Surtseyjargosinu og
tók þá margar frábærar ljósmynd-
ir. Hann var næmur fyrir fallegu
myndefni bæði í íslenskri náttúru
og víðar og hafa margar ljósmynd-
ir hans verið birtar í ljósmynda-
tímaritum, bókum og blöðum, bæði
hér heima og erlendis. Við áttum
sama afmælisdag og hann dó á af-
mælisdegi konu minnar.
Minningin um góðan dreng og
væntumþykju hans mun ávallt lifa
í huga okkar.
Sturla Þórðarson.
Það var afi sem skipulagði leik-
ina þegar við vorum yngri. Hann
lagði fyrir okkur þrautir og fylgd-
ist með okkur brjóta heilann
sposkur á svip. Við urðum sár-
móðguð í eitt skipti þegar þraut,
sem hann hafði fundið í dönsku
blaði, var án formlegrar lausnar.
En eins og hann sagði þá er engin
lausn lausn í sjálfu sér. Hann bjó
til hoppukastala úr úreltum
gúmmíbjörgunarbáti, kenndi okk-
ur spilagaldra, leiddi okkur um
leyndardóma varðskipanna, bað
okkur að anda að okkur ilmi hafs-
ins, sá til þess að við lærðum
mannganginn, stjórnaði tívolí-flug-
eldasýningum og sagði okkur æv-
intýralegar sögur, eilítið grobbinn.
Amma var vís til að grípa inn í
þegar henni fannst of frjálslega
farið með staðreyndir með orð-
unum: „Veriði ekki að fást um
hann afa ykkar, hann er vanur að
vera til sjós,“ svona rétt eins og
það ætti eftir að jarðtengja hann á
fasta föðurlandinu. Já, hann var
karl í krapinu, sjóveikur til sjós í
áratugi. „Þú ert harður en ég er
sko miklu harðari,“ sagði hann
stundum við mesta harðjaxlinn í
okkar hópi.
Við slitum barnsskónum en það
breytti því ekki að afi hafði enn
með höndum ráðandi hlutverk,
ávallt boðinn og búinn að aðstoða
okkur í hvívetna. Hann var alltaf
til staðar. Hann málaði íbúðirnar
okkar í hólf og gólf, þá síðustu á
níræðisaldri, fór með bílana okkar
í skoðun og sá til þess að allir
eignuðust súkkulaðibræðslupotta.
Hann var nefnilega svolítið ginn-
keyptur fyrir nýjungum. Talaði við
okkur til útlanda í gegnum netið í
mynd, enda sýndi hann því sem við
tókum okkur fyrir hendur hér og
þar í heiminum í námi og starfi
einlægan áhuga. Hann sagði
gjarnan: „Þið verðið að gera ykkur
grein fyrir því að jafnvel hin
smæstu atriði er áhugaverð fyrir
mig.“
Hann var áhugasamur um svo
margt. Hann sinnti matseldinni
sem jafningi ömmu. Hann var ljós-
myndari með næmt auga fyrir
myndefninu og hann hafi mikinn
áhuga á skógrækt enda var mikið
puðað í sumarbústaðarlandinu fyr-
ir austan fjall. Það var alltaf ljúft
að koma að Apavatni í puðið og
fjörið, þegar hjörðinni var smalað
að borðum með lúðrablæstri.
Það var ómetanlegt að eiga afa
að. Við erum þakklátari en orð fá
lýst.
Lilja, Garðar, Kjartan,
Sindri, Halldór og Eva.
Garðar Pálsson
✝
Ástkær eiginmaður minn, faðir okkar, tengdafaðir,
afi og langafi,
ÓSKAR MAGNÚSSON
frá Bíldudal,
lést á Heilbrigðisstofnuninni á Patreksfirði fimmtu-
daginn 25. nóvember.
Útförin fer fram frá Bíldudalskirkju laugardaginn
4. desember kl. 14.00.
Bára Jónsdóttir,
Þorbjörg Lilja Óskarsdóttir, Haukur Sveinbjörnsson,
Magnús B. Óskarsson, Björk Hafliðadóttir,
Rakel Óskarsdóttir, Aðalsteinn Már Klemenzson,
barnabörn og barnabarnabörn.
✝
Elskulegur eiginmaður minn, faðir okkar, tengda-
faðir og afi,
GUÐNI ÞÓRARINN VALDIMARSSON,
Hamrahlíð 21,
Vopnafirði,
lést á hjúkrunarheimilinu Sundabúð mánudaginn
22. nóvember.
Útför hans fer fram frá Vopnafjarðarkirkju miðviku-
daginn 1. desember kl. 14.00.
Þeim sem vilja minnast hans er bent á Minningarsjóð Sundabúðar, í
síma 470 3077.
Ásta Ólafsdóttir,
Valdimar Guðnason,
Droplaug Guðnadóttir, Kristján Geirsson,
Páll Guðnason,
Guðrún Anna Guðnadóttir, Sigurjón Haukur Hauksson
og barnabörn.
✝
Ástkær eiginmaður, faðir og tengdafaðir,
ERLINGUR Þ. JÓHANNSSON
sundþjálfari og fyrrverandi
Íþróttafulltrúi Reykjavíkur,
Engjaseli 52,
Reykjavík,
lést á líknardeild Landspítalans í Kópavogi laugar-
daginn 27. nóvember.
Hrafnhildur Hámundardóttir,
Jóhann Erlingsson, Lise Tarkiainen.
✝
Elskulegur faðir okkar, tengdafaðir, bróðir, mágur
og afi,
RÓBERT VIÐAR HAFSTEINSSON,
lést föstudaginn 19. nóvember.
Útförin fer fram frá Selfosskirkju laugardaginn
4. desember kl. 11.00.
Árni Gunnar Róbertsson,
Hafsteinn Róbertsson,
Elín G. Steindórsdóttir,
Hilmar Þór Hafsteinsson,
Sigríður Aðalheiður Aðalbergsdóttir
og barnabörn.
✝
Elskuleg sambýliskona, móðir, tengdamóðir, amma
og langamma,
ELÍSA RAKEL JAKOBSDÓTTIR,
Höfðagrund 18,
Akranesi,
andaðist á Landspítalanum við Hringbraut sunnu-
daginn 28. nóvember.
Útför hennar verður gerð frá Akraneskirkju föstu-
daginn 3. desember kl. 11.00.
Blóm og kransar afþakkaðir en þeim sem vilja
minnast hennar er bent á Minningarsjóð um Jakob Rósinkar Elíasson,
reikningsnr. 1176-15-550655, kt. 680191-2479.
Þorkell Kristinsson,
Jakob Halldór Sverrir Ragnarsson, Elísabet María Pétursdóttir,
Sveinbjörn Kristinn Ragnarsson, Jensína Ólöf Sævarsdóttir,
Arnar Smári Ragnarsson, Daðey Steinunn Einarsdóttir,
Bjarni Karvel Ragnarsson, Árný Hulda Friðriksdóttir,
ömmubörn og langömmubörn.
✝
Elskuleg móðir okkar, tengdamóðir, amma og
langamma,
JÓHANNA ÞÓRUNN EMILSDÓTTIR
frá Lækjarmótum,
Borgarbraut 1,
Borgarnesi,
lést laugardaginn 27. nóvember.
Veronika Kristín Guðbjartsdóttir, Jóhannes Þórarinsson,
Þóra Kristín Guðbjartsdóttir, Guðjón Gunnarsson,
Erla Guðrún Guðbjartsdóttir, Magnús Kristjánsson,
Helgi Þröstur Guðbjartsson, Inga Sigríður Ingvarsdóttir,
ömmu- og langömmubörn.