Foreldrablaðið - 01.01.1971, Síða 17

15
Hvers vegna md ég ekki kenna
barni mínu að stafa, þegar það lærir
hljóðaðferð í skólanum?
Það, sem mælir mest á móti því að kenna barn-
inu að stafa heima, þegar það lærir hljóðaðferð í
skólanum, er hin tilfinningalega togstreita, sem
getur orðið innra með barninu sjálfu. Barnið vill
gera foreldrunum til hæfis, af því að það elskar
þá og vill njóta ástar þeirra, enda eru þeir þess
fyrirmynd. En barnið vill líka gera kennaranum til
hæfis. Því að hann er einnig mikilvæg persóna í lífi
þess á þessu tímabili. Ef þessir tveir aðilar, for-
eldrar og kennari, leggja sömu athöfnina fyrir á
ólíkan hátt, verður barnið óöruggt, það er ekki
fært um að velja og hafna, heldur reynir að til-
einka sér hvort tveggja, en er í fæstum tilfellum
fært um það fullkomlega. Þetta getur því orðið
barninu slík hindrun, að það nái ekki tökum á
lestrarnáminu eins og það hefði annars getað,
auk þess sem það getur fengið óbeit og andúð
á því, vegna þeirra erfiðleika, sem hin tvöfalda
aðferð hefur skapað því.
Hljóðaðferðin hefur þar að auki það fram yfir
stöfunaraðferðina, að hún er rökréttari, því að við
notum hljóð stafanna, þegar við tölum eða lesum,
en ekki nöfn þeirra. Sem dæmi getum við tekið
orðið þjóð, stafað: þorn-joð-ó-eð, lesið: þjóð. Það
liggur í augum uppi, að þarna kemur inn fjöldi
aukahljóða í stöfuninni, sem við verðum að útiloka,
þegar við segjum orðið í heild, svo að þetta er
tvöfalt erfiði miðað við það að læra hljóð stafanna
og hljóða saman orðið strax.
Það er ekkert á móti því, að börn þekki nöfn
stafanna og útlit þeirra, þegar þau koma í skól-
ann, en varasamt getur verið að hafa reynt að
kenna þeim að kveða að, því að það er meiri vandi
en flestir gera sér grein fyrir, nema að sá sem leið-
beinir viti, hvað hann er að gera, og hafi fullt vald
á aðferðinni.