Foreldrablaðið - 01.01.1971, Síða 19

17
með stórum gaffli,
en börnin hristu moldina af þeim
og stungu þeim niður í pokana.
Allt i einu kallaði yngsti drengurinn:
Pabbi, komdu og sjáðu.
Það er einhver ógeðsleg klessa
innan um kartöflurnar.
Komið öll og sjáið.
Allir hlupu, til að sjá,
hvað þetta gæti verið.
Ætli þetta sé ekki dauð mús,
stakk einhver upp á.
Nei, sagði bóndinn,
sem var nú kominn þarna að.
Þetta er sjálf kartöflumamman.
Það fór undrunar og óánægju-hljóð
um barnahópinn.
Hvernig getur það verið?
Þær voru allar svo bústnar og stinnar,
þegar þær voru látnar niður í vor.
Nú er ómögulegt að þekkja þær.
Hvernig verða þær svona?
Bóndinn settist niður
og benti börnunum að setjast lika.
Svo sagði hann:
Eins og þið vitið,
vilja flestar mæður gera
það, sem þær geta
fyrir börnin sín.
Börnin játuðu því.
Sumar gera of mikið,
þær fórna sér algjörlega,
svo, að ekkert verður eftir
af þeim sjálfum.
Þetta á, því miður, ekki bara við
um kartöflumömmuna,
heldur einnig mæður mannanna barna.
Þær strita margar myrkranna milli
til að allt geti verið sem bezt,
fyrir börnin þeirra.
En sum börnin taka ekki einu sinni
eftir því,
heimta bara meira og meira,
hlýða engu og eru óánægð
með allt og alla.
Þessi börn geta slitið mömmu sinni
upp til agna á fáum árum.
Þá getur farið fyrir henni
líkt og kartöflumömmunni.
Verið góð við mömmu ykkar,
þá eigið þið hana lengur.
Börnin sátu hljóð
og horfðu döpur á aumingja
kartöflumömmuna,
sem einu sinni hafði verið
svo ung og falleg.