Morgunblaðið - 01.06.2012, Page 34

34 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 1. JÚNÍ 2012
Um árið þegar litaðar linsur
komu í tísku var Erna oft spurð
hvar hún hefði keypt sínar,
augnalitur hennar var alveg ein-
stakur semi kattar gul/grænn og
alveg ótrúlega fallegur. Það eru
u.þ.b. 25-30 ár síðan ég kynntist
Ernu og þyrfti heila bók ef ég
myndi reyna að rifja upp allt sem
við brölluðum saman.
Þegar ég læt hugann reika yfir
hennar allt of stuttu ævi kemur
eitt orð upp í hugann, „orkubolti“
sem efaðist ekki eina einustu mín-
útu um að hún gætir gert allt sem
henni datt til hugar og það var al-
veg ótrúlega margt sem Erna
komst yfir, eins og allar ferðirnar
sem hún fór með gullið sitt hann
Andra Frey og þá var ekki verið
að fara stuttar ferðir heldur var
búið í einhvern tíma á hverjum
stað, eins og í Danmörku þegar
hann var bara tveggja ára og síðar
Belgíu, Brussel og ekki má
gleyma ferðunum til Bandaríkj-
anna. Ég held að ég fari rétt með
að það voru allavega 13 lönd sem
þau heimsóttu saman ef ekki
fleiri.
Listinn er endalaus, tilvitnunin
úr Vaktarþáttunum „Hvað er að
frétta“ á vel við, því það var alltaf
eitthvað að frétta af henni Ernu ef
hún var ekki nýkominn einhvers
staðar erlendis frá þá var hún að
plana nýtt ferðalag eða að hún var
að fara á námskeið eða skrá sig í
einhvern skóla o.s.frv. Ef einhver
var að flytja eða framkvæma eitt-
Erna Björg
Bjarnadóttir
✝ Erna BjörgBjarnadóttir
fæddist í Reykjavík 4.
apríl 1968. Hún and-
aðist á krabbameins-
deild, Landspítala –
háskólasjúkrahúsi,
13. maí 2012.
Erna Björg var
jarðsungin frá Dóm-
kirkjunni 24. maí
2012.
hvað var hún alveg
ómissandi.
Farandverka-
maður, sjómaður,
sölumennska, mark-
aðsmál, gistiheimil-
isstýra, kokkur,
rútubílstjóri og
þetta er ekki allt
sem hún gerði ég
stikla bara á stóru.
Svo voru það öll
námskeiðin og próf-
in: sjókokkurinn, mótorhjólapróf,
kafarapróf, meirapróf og síðasta
vetur eða 2010-2011 reyndi hún að
klára það sem hún átti eftir í
ferðamálaskólanum í Kópavogi,
og átti aðeins tvö próf eftir. En
þessi elska var bara orðin veik
þarna án þess að vita það.
Einnig eiga börnin mín góðar
minningar um hana og dettur mér
ein í hug þar sem hún tók þau öll
þrjú dagstund fyrir einhverjum
árum. Það voru kosningar þessa
helgi og fór hún með þau á kosn-
ingaskrifstofur allra flokka. Þar
fengu þau merki, blöðrur, húfur
og fána merkt viðkomandi flokki
og að sjálfsögðu gos, djús, vöfflur
eða pönnsur á hverjum stað og
komu heim alsæl með allt þetta
kosningadót og með rjóma upp á
kinnar með þá visku frá Ernu
„frænku“ að það skipti ekki máli
hvað flokkurinn héti, þeir væru
allir með gott meðlæti. Þetta var á
þeim tíma þegar Andri var orðinn
of fullorðinn til að nenna þessu
með mömmu sinni og hún fékk þá
bara önnur börn „lánuð“ til að
gera eitthvað skemmtilegt með,
eitthvað varð að gera til að fá út-
rás fyrir orkuna hjá þessari elsku.
Já, þannig endar lífsins sólskinssaga.
Vort sumar stendur aðeins fáa daga.
En kannske á upprisunnar mikla morgni
við mætumst öll á nýju götuhorni.
(Tómas Guðmundsson.)
Elsku Erna mín, takk fyrir allt.
Ég mun fylgjast með honum
Andra þínum og Ásdísi Freyju og
sjá til þess að minning þín lifi,
kæra vinkona.
Elsku Andri Freyr, Tara, Ás-
dís Freyja, Alda, Óli og Markús,
hugur minn er hjá ykkur
Hlín Íris og fjölskylda.
Það má segja að dregið hafi
fyrir sólu þegar við, litlu frænkur
Ernu, fengum fregnir af veikind-
um hennar. Þegar myrkrið var
sem dýpst í sálinni þá örlaði þó á
ljósbroti vonar um að Ernu
frænku, sem lét aldrei deigan
síga, hvorki fyrir sjálfri sér né því
sem hún tók sér fyrir hendur,
tækist að sigra þennan sjúkdóm.
Því í minningu var hún svo sterk-
ur persónuleiki, næstum því eins
og hún væri ósnertanleg og óbug-
andi, þvílíkur var kraftur hennar
og lífsorka.
Það var aldrei nein lognmolla í
kringum Ernu því alltaf var eitt-
hvað í bígerð til dæmis læra á
mótorhjól, ná sér í trukkaréttindi,
ferðast heimshornanna á milli og
svo margt annað. Þú varst alltaf
til staðar fyrir svo marga og alltaf
reiðubúin að hjálpa öðrum. Ekki
er hægt að segja annað um hana
Ernu frænku okkar en að hún hafi
lifað á ljóshraða lífsins, þessi elska
sem við unnum svo heitt. Við
minnumst þeirra stunda þegar þú
passaðir okkur þegar við vorum
litlar, hvað það var gaman og mik-
ið líf og fjör alltaf með þér, þú
sannarlega hugsaðir vel um okkur
litlu frænkur. Alltaf voru okkar
tengsl sterk, við vorum ávallt
kærar vinkonur og gátum spjallað
um allt milli himins og jarðar. En
sitthvað er gæfa og annað gjörvi-
leiki, það sem einum tekst megnar
annar ekki að framkvæma. Þú
gast svo sannarlega dimmu í
dagsljós breytt þegar lífið brosti
þér í mót, þannig minnumst við
þín, elsku frænka.
Við eigum þá ósk eina að allir
guðs englar sjái sér fært að taka
vel á móti þér og umvefja þig kær-
leik og allri sinni umtöluðu ást.
Hvernig þú komst fram við okkur
og hvernig þú hafðir tíma til að
hlusta á tvö lítil hjörtu, síðan stór.
Það er ekki hægt að segja annað
um þig en að þú komst vel fram við
alla, þá sem minna máttu sín og
líka alla sem urðu þér samferða.
Vonum við að það muni lifa þús-
und ljós í þinni Paradísarheimt,
elsku frænka. Við minnumst þín
sem skemmtilegrar, kærleiksríkr-
ar og yndislegrar frænku sem við
vorum svo heppnar að eiga að, við
munum hittast síðar.
Eitthvað er það
sem engin hugsun rúmar
en drýpur þér á augu
sem dögg – þegar húmar.
(Hannes Pétursson.)
Elsku Andri, Alda, Tara og Ás-
dís Freyja. Við vottum ykkur okk-
ar dýpstu samúð.
Kristjana Lind og Jónína.
Mig setur hljóða, ég fæ hnút í
magann og reiðin ólgar í huga
mér. Erna Björg litla frænka mín
er farin, ferlega finnst mér lífið
ósanngjarnt. Við Erna vorum þre-
menningar. Þegar við vorum litlar
hittumst við stundum og ég man
svo vel eftir þessari litlu orku-
sprengju sem víbraði af orku og
prakkaraskap. Hún var 5 árum
yngri en ég svo við áttum ekki sér-
staka samleið á yngri árum. Við
vorum ekki heldur í neinu sam-
bandi síðustu áratugi en fengum
fréttir hvor af annarri af og til eins
og gengur og gerist í fjölskyldum.
Vorið og sumarið 2011 stóðum
við báðar frammi fyrir því að
greinast með krabbamein, í kjöl-
farið fórum við að hittast og töl-
uðum oft saman í síma og milli
okkar mynduðust sterk og falleg
tengsl. Báðum fannst okkur synd
að við skyldum ekki kynnast fyrr,
en vorum ánægðar með að hafa
náð saman þó það væri ekki til
komið af góðu. Við hringdum oft
hvor í aðra og gátum talað saman
um allt án þess að ritskoða hvað
við sögðum og hvernig og það er
ekki lítils virði þegar maður stend-
ur í þessari baráttu þar sem líð-
anin er oft ekki upp á marga fiska.
Við uppgötvuðum fljótt að við
áttum margt sameiginlegt og
höfðum því um nóg að spjalla. Við
vorum báðar mótorhjólastelpur og
stefndum að því að fara saman að
hjóla í sumar, þar sem Erna átti
ekki hjól í bili vorum við búnar að
ákveða að hún kæmi sem hnakka-
skraut hjá mér. Við töluðum um
nám, störf, börnin okkar og
barnabarnið hennar, vonir og
væntingar í lífinu, óttann og
hræðsluna. Við ætluðum að gera
svo margt saman þegar við vær-
um búnar að klára þessi leiðindi,
enda báðar orkuboltar og höfðum
fullt af hugmyndum um það sem
okkur langaði að gera. Mér finnst
ég ótrúlega heppin af hafa kynnst
Ernu og það er alveg á hreinu að
þar sem hún er núna, þar er engin
lognmolla og kyrrstaða. Ef kraft-
ur, dugnaður og vilji væri það sem
til þyrfti til að sigrast á þessum
óþverra er alveg á hreinu að Erna
hefði sigrað fyrir löngu, því hún
kunni að berjast og finna leiðir og
lausnir á því sem hún stóð frammi
fyrir, en þessi barátta snýst ekki
um dugnað, því miður. Elsku
Alda, Andri og fjölskylda, öll orð
virðast svo innihaldslaus á þessari
stundu en hugur minn er hjá ykk-
ur og ég sendi ykkur mínar inni-
legustu samúðarkveðjur á þess-
um erfiða tíma.
Marín Björk Jónasdóttir.
Þrjátíu ára vinátta og kærleik-
ur sameinaði okkur Ernu. Við
sáumst kannski ekkert í mörg ár
en þegar það gerðist var eins og
einn dagur hefði liðið. Þannig vin-
áttu á maður ekki með mörgum.
Við kynntumst á gagnfræða-
skólaárunum, sumarið fyrir 8.
bekk. Stór vinahópur sameinaði
okkur sem náði frá Hagaskóla-
svæðinu alla leið út á Seltjarnar-
nes. Það var mikið brallað á þess-
um árum og við tvær langt frá því
að vera „barnanna bestar“ enda
leitaði maður að ævintýrum og
háska alla daga. Og oftast var al-
veg svakalega gaman hjá okkur.
En svo uxum við upp og frá
hvor annarri. Erna eignaðist
Andra Frey sinn og byrjaði að
búa og svo var ég komin með börn
og bú og áður en maður áttaði sig
á vorum við báðar orðnar „yfir
fertugt“ og Erna átti von á barna-
barni. Þá um sumarið var hún orð-
in veik. Við vissum að það leit ekki
vel út en samt, allir þeir sem
þekkja Ernu trúðu henni til að
redda þessu og lifa þetta af. Þann-
ig varð það bara. Erna var svo
mikill reddari og rösk, hörkudug-
leg og á frekjunni dreif hún sig
áfram, ákveðin að berjast fyrir lífi
sínu. Og ég trúði henni til þess.
Þannig var hún í mínum augum.
Sterk og sjálfstæð og kvartaði
aldrei.
Mitt í hennar veikindum stóð
hún eins og klettur með mér þeg-
ar faðir minn lést skyndilega, síð-
astliðið haust. Á hverjum degi
hringdi hún og athugaði hvernig
mér og mömmu liði. Bauð mér yf-
ir til sín að spjalla og létta á mér
og sendi mig í nudd og annað gott
fyrir mig og sendi engla og bækur
til mömmu. Þarna var Erna sjálf
sárlasin og lítil í sér en samt að
hugsa um aðra. Full af kærleika
og samkennd.
Hún ákvað að eyða afmælinu
sínu hjá mér í Bandaríkjunum og
ferðin var keypt og allt planað.
Það var mikil tilhlökkun í okkur
og ég hafði ákveðið að þegar hún
kæmi ætlaði ég að stjana við hana
í mat og drykk og fara með hana
um allt. En breyta þurfti planinu á
síðustu stundu vegna veikinda
hennar.
Henni þótti það ansi sárt og
mér líka og mér fannst eins og
krafturinn færi aðeins úr henni en
ekki liðu nema nokkrar vikur og
hún var búin að ná styrk aftur.
Ákveðin að njóta sumarsins sem
var að koma. Litla barnabarnið,
Ásdís Freyja, átti hug hennar all-
an og hún var alltaf að tala um
hvað henni hlakkaði mikið til að
geta verið meira með henni.
Erna gerði plön fram á síðasta
dag og ætlaði sér ekki að gefast
upp. Hún lést sunnudaginn 13.
maí á Landspítalanum. Friðurinn
kom og tók hana. En Erna var
með önnur plön.
Ég sendi innilegar samúðar-
kveðjur til Andra, Öldu, Markús-
ar og Ólafs og yndislegu Ásdísar
Freyju. Ég er full af þakklæti fyr-
ir öll árin sem ég fékk að þekkja
þessa yndislegu konu.
Hvíl í friði, vinkona.
Þórdís Árnadóttir.
✝ Haukur Rich-ardsson fædd-
ist í Reykjavík 1.
desember 1950.
Hann lést 24. maí
2012.
Foreldrar hans
eru Richard Hauk-
ur Ólsen Felixson,
f. 2.3. 1926 og
Erna Petrea Þór-
arinsdóttir, f. 21.9.
1932. Systkini
Hauks eru Camilla Ólsen Rich-
ardsdóttir, d. 5.11. 2011, Hulda
Jósepsdóttir, Bjarney Ólsen
Richardsdóttir, Petrea Ólsen
Richardsdóttir, Ágústa Ólsen
Richardsdóttir, Arnar Ólsen
Richardsson.
Börn Hauks eru:
1) Sandra Hauks-
dóttir, f. 1974,
sambýlismaður
hennar er Magnús
Ólafsson, f. 1973.
Börn þeirra eru: a)
Saga, f. 2005, b)
Dagur, f. 2008, c)
Mirra, f. 2011. 2)
Tinna Gallagher, f.
1984, eiginmaður
hennar er David Gallagher, f.
1987.
Útför Hauks fer fram frá
Fríkirkjunni í Reykjavík í dag,
1. júní 2012 og hefst athöfnin
kl. 15.
Drottinn vakir, Drottinn vakir
daga og nætur yfir þér.
Blíðlynd eins og besta móðir
ber hann þig í faðmi sér.
Allir þótt þér aðrir bregðist,
aldrei hann á burtu fer.
Drottinn elskar, – Drottinn vakir
daga og nætur yfir þér.
(Sigurður Kristófer Pétursson.)
Hvíl í friði elsku sonur.
Mamma og pabbi.
Veröldin er grimm
hvað sem hefur skeð.
Þó nóttin þín sé dimm
vakir engill yfir þér.
Þegar mig kennir til
þá veit ég og skil
Einhver æðri en ég er hér
sem vakir yfir mér.
(Bubbi Morthens.)
Í dag kveðjum við elsku bróð-
ur okkar sem er okkur svo kær.
Minningar um einstakan mann
sem með glaðværð sinni, góð-
mennsku og lífsgleði heillaði fólk
í kringum sig. Hann hafði góða
nærveru sem gerði það að verk-
um að manni leið vel í návist hans
enda átti Haukur marga trygga
og góða vini sem voru í góðu sam-
bandi við hann alla tíð.
Öll vorum við svo montin með
að eiga svona flottan bróður sem
brunaði um bæinn á sínum flottu
fákum.
Hjartahlýr og yndislegur, góð-
ur vinur sem reyndist öllum vel.
Alveg frá því að við vorum lítil lit-
um við svo upp til Hauks. Þegar
hann mætti og tók okkur á rúnt-
inn á hjólinu sínu, með skeggið,
síða hárið og í flottasta gallanum.
Í gegnum árin höfum við verið
samheldin hópur. Alltaf skemmt-
um við okkur vel þegar við hitt-
umst, Leonard Cohen, Tina Tur-
ner, Rolling Stones og fleiri
snillingar settir á fóninn svo þak-
ið ætlaði að rifna af húsinu.
Það lýsir bróður okkar best er
þegar hann keypti íbúðina við
Nönnustíg í Hafnarfirði. Í for-
gang hjá honum var að koma bíl-
skúrnum (mótorhjólaskúr) í lag.
Allt kapp var sett í að klára skúr-
inn og þar komu margir góðir
vinir við sögu. Skúrinn var hans
heimili, þar eyddi hann mestum
tíma dagsins, þegar hann var í
fríi. Þar voru skrúfurnar bónaðar
áður en þær voru settar í hjólið.
Hjólin hans voru alltaf sem ný,
stífbónuð og flott.
Nú ert þú farinn í ferð og mun
Camilla systir, sem féll frá á síð-
asta ári, taka vel á móti þér ásamt
góðum ættingjum og vinum.
Missirinn er mikill fyrir okkur
öll og munum við sakna þín sárt.
Minning þín lifir í hjörtum okkar
elsku bróðir.
Þegar freisting mögnuð mætir,
mælir flátt í eyra þér,
hrösun svo þig hendir, bróðir,
háðung að þér sækja fer,
vinir flýja – æðrast ekki,
einn er sá, er tildrög sér.
Drottinn skilur – Drottinn vakir
daga’ og nætur yfir þér.
Þegar æviröðull rennur,
rökkvar fyrir sjónum þér,
hræðstu eigi, hel er fortjald,
hinum megin birtan er.
Höndin, sem þig hingað leiddi,
himins til þig aftur ber.
Drottinn elskar, – Drottinn vakir
daga og nætur yfir þér.
(Sigurður Kristófer Pétursson.)
Bjarney, Petrea, Ágústa,
Arnar og fjölskyldur.
Margs er að minnast, margs er
að sakna. Þú varst einstakur
maður með stórt og hlýtt hjarta.
Á ævintýri mínu um heiminn
hefur þú fylgst grannt með mér.
Þér fannst þetta allt svo spenn-
andi og skemmtilegt. Ég hef ver-
ið dugleg að láta vita af mér og
sent þér kort hvaðanæva að úr
heiminum. Þú tókst það jú skýrt
fram að ef eitthvað kæmi uppá þá
kæmirðu að ná í mig. Þú varst
mér alltaf svo kær.
Nú hefur þú flogið á vit æv-
intýranna, Guð einn veit hvert
það ferðalag tekur þig. Á betri
stað, það er ég viss um.
Með trega og söknuð í hjarta
kveð ég þig elsku frændi. Ég er
þakklát fyrir allar þær stundir
sem við áttum saman. Minning-
arnar munu ylja mér um hjarta-
rætur um ókomna tíð.
Þar sem englarnir syngja sefur þú
sefur í djúpinu væra.
Við hin sem lifum, lifum í trú
að ljósið bjarta skæra
veki þig með sól að morgni.
Farðu í friði vinur minn kær
faðirinn mun þig geyma.
Um aldur og ævi þú verður mér nær
aldrei ég skal þér gleyma.
Svo vöknum við með sól að morgni.
(Bubbi Morthens)
Þín frænka,
Thelma Sif.
Þrjú þúsund tákn er alltof
stuttur texti til að segja frá vin-
áttu okkar Hauks en ég ætla að
reyna, var reyndar búinn að
skrifa miklu lengri grein sem ég
læt ættingjum Hauks í hendur.
Við vorum búnir að vera vinir við
leik, í skóla og í starfi í rúm sextíu
ár og það hefur aldrei fallið blett-
ur á vináttu okkar, já vinir alveg
frá þeim tíma sem við höfðum vit
til. Við lékum okkur saman, unn-
um saman, keyptum okkur fyrstu
mótorhjólin okkar saman. Ferða-
lög saman á hjólum bæði innan-
lands sem utan. Ég veit að Hauk-
ur hefði ekki viljað að ég skrifaði
um hann einhverja lofrullu. Að-
eins fara lítillega yfir lífshlaup
hans í þrjúþúsund orðum og þá
aðallega um okkar sameiginlega
áhugamál, mótorhjól. Við keypt-
um okkar fyrstu hjól á sama tíma,
Hondur 50, bláar að lit. Þegar
Haukur hafði aldur til þá kaupir
hann sér BSA A10 af Gústa Guð-
mundssyni. Síðan er það nýr Tri-
umph Tiger keyptur af Fálkan-
um, sem Haukur fer á sína fyrstu
hringferð um landið með æsku-
félögum okkar, þeim Jóni Guð-
mundssyni, Baldvini Jónssyni,
sem báðir eru nú látnir, blessuð
sé minning þeirra, og Sigurði
Hermannssyni. Síðan er nokk-
urra ára hlé frá hjólum eins og
gengur og gerist þegar Haukur
gengur að eiga æskuástina sína
hana Sollu og á með henni auga-
steina sína, dæturnar Söndru og
Tinnu, sem hann var mjög stoltur
af. Haukur kaupir sér síðan Tri-
umph Trident T-160, það fyrsta
sinnar gerðar á Íslandi og gerir
það upp eins og nýtt. En öll hans
mótorhjól fyrr og síðar gerði
hann betri en ný. Haukur stofnar
ásamt Þresti Víðissyni, Torfa
Hjálmarssyni og mér Vjelhjóla-
félag Gamlingja, þar koma
reyndar fleiri við sögu t.d. Pétur
Andersen. Einn góður vinur
Hauks kemur mikið við sögu á
þessum tíma sem og síðar, hann
Hilmar Lúthersson. Sumir segja
að Haukur hafi þroskast þegar
hann selur bretann sinn og tekur
upp nýja trú ef segja má svo og
nú snýst allt hjá honum um
Kawasaki og við andlát hans átti
hann tvö glæsilegustu Kawasaki
landsins. Eitt nýlegt sem hann
kaupir nýtt sem hann breytti að
nær öllu leyti og við mótorbreyt-
ingar kom við sögu hans góði vin-
ur og mágur Hjörtur Jónasson og
svo annað, gamall Kawasaki sem
hann snyrtir til þannig að það
verður sem nýtt.
Haukur átti marga góða kunn-
ingja og nokkra trausta vini sem
stóðu vel við bakið á honum þessa
síðustu tvo mánuði í lífi hans og
það er á engan hallað þó ég nefni
sérstaklega systur Hauks, hana
Ágústu, sem og vin hans og mág
hans, hann Hjört. Við Haukur
töluðum saman nær daglega síð-
ustu tuttugu og fimm árin og það
er ekki hægt að koma orðum að
því hvað ég á eftir að sakna míns
besta vinar. Ætla ekki að hafa
þetta lengra, kæri vinur. Við
sjáumst síðar, kveð þig með þinni
kveðju: Annars allt gott, sjáumst
hressir.
Ég og fjölskylda mín vottum
allri fjölskyldu Hauks okkar
dýpstu samúð, minning um góðan
vin lifir með okkur.
Ólafur R. Magnússon,
Ása Gíslason og fjölskylda.
Haukur
Richardsson
HINSTA KVEÐJA
Megi gæfan þig geyma,
megi Guð þér færa sigurlag.
Megi sól lýsa þína leið,
megi ljós þitt skína sérhvern dag.
Og bænar bið ég þér,
að ávallt geymi þig
Guð í hendi sér.
(Þýð. Bjarni Stefán Konráðss.)
Systkinabörn,
Benedikt Viktor,
Elma Dís,
Hinrik, Haukur,
Stefán Ás.