Morgunblaðið - 01.06.2012, Side 35

MINNINGAR 35
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 1. JÚNÍ 2012
✝ GuðjónaHansína
fæddist 29. júlí
1916. Hinrika
Ásgerður fædd-
ist 29. sept-
ember 1920.
Þær systur
fæddust í Bol-
ungarvík og ól-
ust þar upp.
Móðir þeirra var
Björg Gyðríður
Guðjónsdóttir, f.
12. maí 1893 á Strandseljum í
Ögurhreppi, d. 19. ágúst
1981. Faðir þeirra var Krist-
ján Ásgeirsson, f. 20. sept.
1887 í Arnardal, Eyrarhreppi,
N-Isafjarðarsýslu, d. 7. mars
1926. Hann fórst með vél-
bátnum Eir 39 ára gamall.
Þær systur áttu ekki önnur
systkini, en móðir þeirra ól
upp Ester Hallgrímsdóttur, f.
29. september 1942. Þær Guð-
jóna og Ásgerður litu alla tíð
á Ester sem systur sína.
Guðjóna fluttist til Reykja-
víkur ung að aldri og byrjaði
Guðmundi Stefáni Eðvarðs-
syni þ. 7. júní 1942. Guð-
mundur var fæddur 2. mars
1921, d. 14. júní 1998. Þau
bjuggu á Ísafirði til ársins
1970, fluttust þá til Reykja-
víkur og síðan til Hafn-
arfjarðar þar sem þau bjuggu
síðustu árin. Þau eignuðust
sex börn: 1) Stefanía Arndís,
f. 24. apríl 1942, maki Pétur
Valdimarsson. 2) Gyða Krist-
jana, f. 4. júlí 1945, maki Leó
Svanur Ágústsson. 3) Birna
Edda, f. 2. mars 1948. 4)
Guðný Erla, f. 19. júní 1950,
maki Rikharð Örn Jónsson. 5)
Guðrún Hansína, f. 25. ágúst
1954, maki Guðni Kjartan
Þorkelsson. 6) Kristján Rík-
harð, f. 9. ágúst 1956, maki
Guðbjörg Bragadóttir. Barna-
börnin eru 16 og barna-
barnabörnin 27.
Útför systranna Guðjónu
Hansínu og Hinriku Ásgerðar
fer fram frá Áskirkju í dag, 1.
júní 2012, kl. 13. Jarðsett
verður í kirkjugarði Hafn-
arfjarðar.
að vinna fyrir sér. Hún fór til
Kaupmannahafnar þar sem
hún ætlaði að læra hjúkrun,
en stríðið varð til þess að
breyta öllum hennar fyrir-
ætlunum. Þar með fór hún til
Svíþjóðar þar sem hún bjó í
einhvern tíma áður en hún
kom aftur heim til Íslands.
Um tíma rak hún verslunina
Iðu á Laugavegi 28, eftir það
starfaði hún í Landsbanka Ís-
lands á Laugavegi 77 þar til
hún fór á eftirlaun. Síðustu
árin dvaldi hún á Elli- og
hjúkrunarheimilinu Grund.
Hinrika Ásgerður giftist
Elskuleg tengdamóðir mín og
systir hennar létust föstudaginn
25. maí með 25 mínútna millibili.
Við fjölskyldan máttum búast
við andláti þeirra beggja, en
ekki að þær færu saman svo að
segja. Við sjáum fyrir okkur að
þegar Ása, sú yngri, gaf upp
andann, þá hafi hún farið beint
yfir til stóru systur sinnar og
sagt: „Jæja Gauja mín, nú er
nóg komið. Við skulum fara
núna.“ Og svo hafa þær senni-
lega leiðst hlæjandi í sína síð-
ustu för. Því þær gátu yfirleitt
hlegið dátt þegar þær hittust.
Eða kannski var það Gauja
frænka, sem ekki vildi fara fyrr
en þær gætu farið saman og því
beðið eftir að stund litlu systur
kæmi. Þær voru miklar vinkon-
ur þótt lífshlaup þeirra væru
ólík og þær í raun mjög ólíkar
persónur.
Sú yngri, Ása tengdamóðir
mín, kynntist manni sínum
nokkuð ung. Þau eignuðust
fimm dætur og einn son, sem
var að auki yngstur. Ég var svo
lánsöm að kynnast syninum og
þar með þeim systrum, Ásu og
Gauju. Eldri dóttir okkar hjóna
fæddist á afmælisdegi Gauju
frænku. Gauja hafði alltaf
ákveðnar skoðanir og auðvitað
hafði hún skoðun á nafni dóttur
minnar. Ekki það að hún vildi að
ég skírði í höfuðið á sér, heldur
vildi hún fá nafn systur sinnar á
þetta litla barn. Henni fannst að
enginn ætti að skíra eftir sér,
það væri ekki fyrir litla stelpu
að heita Guðjóna. Þegar okkur
hjónum fæddust tvíburar þá
fannst okkur tilvalið að skíra
þau í höfuðið á þessum sóma-
konum, Ásu tengdó og Gauju
frænku. Þar sem við bjuggum
lengi í göngufæri við bæði
tengdaforeldra mína og Gauju
frænku þá voru þau öll nokkuð
reglulegir gestir á heimili okkar
og þá sérstaklega Gauja frænka.
Hún leit alltaf inn í kaffi þegar
hún átti leið hjá. Þegar við flutt-
um úr hverfinu talaði hún um að
við hefðum skilið við hana. Og
svo hló hún. Gauja hafði ætlað
að læra hjúkrun í Kaupmanna-
höfn, en stríðið kom í veg fyrir
það. Hún flutti yfir til Svíþjóðar
þegar Þjóðverjar gerðu innrás í
Danmörku. Þar bjó hún í nokk-
ur ár, en flutti svo heim til Ís-
lands aftur. Þegar ég kynntist
Gauju vann hún í Landsbank-
anum á Laugavegi 77.
Ása tengdamóðir mín bjó á
Ísafirði með sinni fjölskyldu
lengst af, en þegar ég kynntist
henni höfðu þau hjónin búið í
Reykjavík í nokkur ár. Hún var
afskaplega hæg kona og flíkaði
ekki sínum skoðunum eða til-
finningum. Hún talaði aldrei illa
um nokkurn eða sagði styggð-
aryrði við aðra, alltaf ljúf og
skapgóð. Við vitum að tengda-
mömmu-brandarar eru vinsælir
og afskaplega margir í vinahópi
og fjölskyldu í kringum mig hafa
sagt misjafnar sögur um tengda-
mæður. Ég var alla tíð útundan í
þeim umræðum þar sem ekki
var hægt að kvarta undan minni
tengdamóður.
Og nú er komið að kveðju-
stund. Ég sé þær systur fyrir
mér hönd í hönd, hlæjandi og
þeim líður vel. Þær áttu gott líf,
báðar tvær, voru góðar vinkonur
og það er okkur huggun að geta
kvatt þær saman.
Guðbjörg Bragadóttir.
Elsku amma Ása. Ég vil
þakka þér fyrir allar okkar sam-
verustundir sem voru mér svo
yndislegar. Þegar ég var lítil
stelpa á Ísafirði þá var svo gam-
an að koma til þín í Sundstrætið.
Alltaf varstu tilbúin með mjólk
og meðlæti fyrir stelpuna þína
og straukst mér um kollinn og
spurðir mig frétta. Þegar við svo
fluttum suður eins og þið afi,
voru vegalengdirnar aðeins
lengri en við áttum alltaf okkar
gæðastundir sem ég er svo
þakklát fyrir. Þegar þú varst svo
komin á Hrafnistu í Hafnarfirði
og ég fór með þig á ballið á
föstudögum eða færði þér ís úr
ísbúðinni, þér þótti ísinn svo
góður. Þegar árin liðu og minni
þínu fór að hraka sagði ég alltaf
við þig: Amma, manstu þegar ég
var í bleika kjólnum í brúðkaup-
inu mínu? þá færðist bros yfir
andlit þitt og þú brostir svo fal-
lega.
Elsku amma, það verður
skrýtið að koma ekki til þín og
lesa með þér jólaguðspjallið á
Þorláksmessu og þegar ég
spurði þig síðast við lesturinn
hvort þú myndir ekki eftir þessu
þá sagðir þú jú, að þú hefðir
heyrt þessa sögu áður og við
hlógum saman. Blessuð sé minn-
ing þín, elsku amma, og þakka
þér fyrir allt.
Nú legg ég augun aftur,
ó, Guð, þinn náðarkraftur
mín veri vörn í nótt.
Æ, virst mig að þér taka,
mér yfir láttu vaka
þinn engil, svo ég sofi rótt.
(Sveinbjörn Egilsson)
Gauja frænka, yndislega fal-
lega frænka mín. Ég vil með fá-
tæklegum orðum mínum þakka
þér fyrir samveruna okkar og er
margs að minnast. Þegar ég
hugsa til þín; hversu glæsileg og
flott þú varst alltaf, svo mikil
heimskona og unnir listum og
fallegum munum. Efstar eru
mér í huga stundirnar okkar
fyrir jólin þegar við höfðum það
fyrir reglu að fara saman út að
borða, bara við tvær og þú sagð-
ir mér frá þínu lífi, væntingum
og upplifun, hversu mikið þú
hefir þráð að kunna að mála og
teikna. Þú unnir fallegum listum
hvort sem var í hlutum eða á
striga. Þú kenndir mér svo
margt. Þakka þér fyrir að vera í
tilveru minni og vera mér alltaf
svona góð.
Margs er að minnast,
margt er hér að þakka.
Guði sé lof fyrir liðna tíð.
Margs er að minnast,
margs er að sakna.
Guð þerri tregatárin stríð.
(Vald. Briem)
Ykkar
Dagný Björk.
Það er okkur bæði ljúft og
skylt að fara nokkrum orðum til
minningar um Gauju frænku og
systur hennar Hinnu, sem leidd-
ust burt úr þessum heimi þann
25. maí sl.
Þær systur voru systkinabörn
við mömmu í báðar ættir. Amma
Guðlaug og Gyða móðir Gauju
og Hinnu voru systur og afi Þor-
leifur og Kristján faðir þeirra
voru bræður.
Eins og mamma, flutti Gauja
ung að árum suður á meðan
Hinna ílentist fyrir vestan. Af
þeim sökum kynntumst við
Gauju mun fyrr og betur en
Hinnu og því eru fleiri minn-
ingar bundnar henni.
Gauja var í okkar orðfæri
„Gauja frænka“. Að öllum öðr-
um ólöstuðum, og var þar mörg-
um góðum til að dreifa, var hún
uppáhalds frænkan. Þar kom
margt til en ekki síst hvað hún
var einstaklega skemmtileg og
hafði svo greinilega gaman af
því að umgangast og tala við
krakka, fyrir nú utan hvað hún
var stórglæsileg. Þegar hugur-
inn reikar til baka og við minn-
umst Gauju frænku þá er gleðin
í forgrunni; Gauja að gantast við
okkur stelpurnar, skemmta sér
með mömmu og pabba, gesta-
lykt í húsinu og hennar heims-
dömulega yfirbragð svífur yfir
vötnunum. En Gauja fór ekki
bara léttu leiðina að hjörtum
okkar systranna. Til marks um
það þá var það hún sem stóð við
hlið mömmu á jólunum heima í
Björk eftir að pabbi dó skömmu
fyrr, og tókst það ómögulega, að
bjarga jólastemningunni. Það
var ekki í fyrsta skiptið sem
Gauja hljóp í skarðið fyrir for-
eldra okkar á erfiðum tímum.
Þegar Þóra dvaldi langdvölum á
sjúkrahúsi í Reykjavík sem
barn, og mamma og pabbi áttu
ekki heimangengt til að heim-
sækja hana, mætti Gauja í
hverri viku mánuðum saman
uppá Landspítala. Hennar heim-
ili var okkur alltaf opið og heim-
sókn til Gauju frænku var fastur
dagskrárliður í hvert sinn sem
farið var til Reykjavíkur.
Hinnu kynntumst við sem
fyrr segir mun síðar og minna
en Gauju. Þóra átti því láni að
fagna að fá að búa hjá Hinnu og
Guðmundi um nokkurra vikna
skeið þegar hún var unglingur
og þurfti að stunda fótaæfingar í
Reykjavík. Mamma leitaði þá til
frænku sinnar sem var nýflutt
til Reykjavíkur, um húsaskjól
fyrir dótturina. Af sinni alkunnu
vestfirsku gestrisni og einstakri
hjartahlýju, tóku Hinna, Guð-
mundur og fjölskylda Þóru fagn-
andi og voru henni undur góð.
Fyrir það ber að þakka.
Takk elsku frænkur báðar
tvær fyrir samveruna. Við erum
ríkari fyrir vikið.
Systurnar frá Björk:
Margrét Sigríður, Helga,
Dóróthea, Ásta Björk og
Þóra Magnúsdætur.
Guðjóna Hansína Kristjáns-
dóttir og Hinrika
Ásgerður Kristjánsdóttir
Afi okkar er far-
inn frá okkur. Það er skrítin til-
hugsun. Margt kemur upp í hug-
ann þegar við hugsum um ömmu
og afa á Austurbrautinni. Það var
alltaf svo gott að koma til þeirra,
amma svo róleg, hlý og þægileg og
afi alltaf svo tryggur, öruggur og
ákveðinn en góður. Hlýja og vænt-
umþykja var það sem tók á móti
okkur efst í stiganum. Þau voru
bara eitthvað svo notaleg.
Alltaf fengum við hlaðborð af
kökum, en amma bakaði alltaf
mikið, súkkulaðiköku sem enginn
hefur náð að baka eins og hún
gerði, marmarakaka, jóla-
kaka … ummmm, nammm.
Þegar við systkinin vorum í
Fjölbraut og vorum í eyðum eða í
hádegishléum þá var best í heimi
að hlaupa heim til ömmu og afa
þar sem amma sat oftast við eld-
húsborðið að leggja kapal, lesa
ljóð eða í Biblíunni. Afi gerði
margt með okkur þegar við vorum
börn. Eitt það sem situr sterkt í
okkur systkinunum er þegar hann
fór með okkur í pylsupartíin hjá
Rótary. Það var mjög spennandi.
Við sungum hástöfum lag sem við
sömdum um þennan viðburð. „Við
erum að fara’ í pylsupartí með
honum afa, við erum að fara’ í pyl-
supartí já já já já“. Uppstríluð og
fín.
Halldór Ibsen
✝ Halldór Ibsenfæddist 25.
febrúar 1925 á
Suðureyri við Súg-
andafjörð. Hann
lést 9. maí sl.
Útför Halldórs
var gerð frá Hafn-
arfjarðarkirkju
föstudaginn 18.
maí 2012.
Eitt annað sem
við minnumst sterkt
eru hnerrarnir hans.
Eftir máltíðir heima
hjá þeim á Austur-
brautinni þegar
hann var búinn að
borða þá byrjaði
fjörið. Hann byrjaði
að hnerra, svo stóð
hann upp og gekk
ganginn fram og til
baka og hnerraði
trekk í trekk, oft töldum við hnerr-
ana og það fór oftar en ekki upp í
rúmlega tuttugu, í einni bunu.
Hvað er það? Okkur fannst þetta
alltaf jafn fyndið.
Afi var mjög ákveðinn maður,
hafði mjög ákveðnar skoðanir á
hlutunum. Líklega er þetta vest-
firska þrjóskugenið en þetta er
víst eitthvað í fjölskyldunni.
Það er eitt atvik sem við minn-
umst þegar afi og pabbi voru
ósammála um það hvort aldamótin
væru árið 2000 eða 2001. Eftir
miklar vangaveltur og smákýting
baunaði afi á pabba: „Þú þarft allt-
af að eiga síðasta orðið Binni.“ Þá
sagði pabbi: „Ó fyrirgefðu, pabbi
minn, ég vissi ekki að þú vildir
hafa það“ og svo hlógu þeir. Þetta
fannst okkur skemmtilegt, svo lýs-
andi.
Núna síðustu árin hringdum við
reglulega í afa og spjölluðum þó að
það væri ekki nema í stutta stund.
Hann hafði alltaf gaman af því að
heyra í okkur. Hann hafði líka
gaman af því þegar langafabörnin
kíktu inn. Við eigum eftir að sakna
þess að heyra ekki í honum. Við
þökkum fyrir allar þær ljúfu minn-
ingar sem afi skildi eftir hjá okkur.
Blessuð sé minning elsku afa
okkar
Guðmundur og Brynja Sif.
Ein af meginstoð-
um alþýðufræðsl-
unnar á Íslandi er
fallin frá. Guðrún
Halldórs var lengi
miðdepill Námsflokka Reykja-
víkur og í kringum hana safnaðist
hirð ágætra manna – og kvenna
sem höfðu einlægan áhuga á að
fræða, starfa að þróun fjölmenn-
ingar og almennrar umgengni og
skilningi. Guðrún hafði alltaf tíma
til að hlusta og fann ávallt ein-
hverja smugu til að hjálpa. Hún
hvatti alla áfram að reyna, til að
spreyta sig á kennzlu eða að fara
á námskeið. Íslenzkunámskeið
fyrir útlendinga blómstruðu og
alls kyns hugmyndir góðar, galn-
ar og einlægar fengu að njóta sín.
Það eru margir sem geta skrifað
meir og betur um Guðrúnu en ég
en ég vil þakka fyrir ýmis tæki-
færi sem hún gaf mér innan
Námsflokkanna og einnig þakka
ég fyrir að hafa fengið að kynnast
vel því einstaka andrúmslofti sem
Guðrún J.
Halldórsdóttir
✝ Guðrún JónínaHalldórsdóttir
fæddist í Reykjavík
28. febrúar 1935.
Hún lést á hjúkr-
unarheimilinu
Skjóli 2. maí 2012.
sveiflaðist á milli
skipulagðs kaós og
eðlilegs skipulags í
námunda við hina
góðu konu. Á skrif-
borði Guðrúnar
kenndi margra
grasa. Það þekkja
þeir sem sátu við
það í spjalli við
hana. Ég er nú ekki
alveg viss um að
Guðrún hafi ná-
kvæmlega vitað hvað á skrifborð-
inu var, sérstaklega, en það kom
ekki að sök. Guðrún hafði frá
mörgu að segja og hún kom einn-
ig við á vettvangi stjórnmálanna
og kynntist einnig vinnulagi Al-
þingis. Ég hef átt nokkrar stoðir í
lífi mínu sem betur fer af svip-
uðum toga og Guðrún og veit ég
hversu verðmætar slíkar eru og
vildi ég að fleiri ungmenni í dag
myndu gefa sér tíma til að um-
gangast og sýna eldri kynslóðinni
virðingu og læra af henni. Guðrún
var einstök og hennar starfsfólk
fórnfúst og jákvætt. Það er mikil
eftirsjá að Guðrúnu en hennar
lífsstarf og einlægni liggur eftir í
minningunni til vitnis. Sendi öll-
um hennar ástvinum og vinum
samúðarkveðjur og góðar óskir.
Friðrik Á. Brekkan.
Hver minning dýrmæt perla að liðnum
lífsins degi,
hin ljúfu og góðu kynni af alhug þakka
hér.
Steinunn Hafdís
Hafliðadóttir
✝ Steinunn Haf-dís Hafliðadótt-
ir fæddist á Stóru-
Hellu í Neshreppi á
Snæfellsnesi 14.
okt. 1923. Hún lést á
Akranesi 3. maí
2012.
Útför Steinunnar
var gerð frá Akra-
neskirkju föstudag-
inn 11. maí 2012.
Þinn kærleikur í verki
var gjöf, sem gleymist
eigi,
og gæfa var það öllum,
er fengu að kynnast
þér.
(Ingibjörg
Sigurðardóttir.)
Hvíl í friði, elsku
Steina frænka, og
takk fyrir allar góðu
stundirnar.
Helga og Tryggvi,
María Dagmar
og fjölskylda,
Tinna Ýr og fjölskylda.
Sendum
frítt
hvert á
land
sem
er
Helluhrauni 12 • Hafnarfjörður • 544 5100 • www.granithusid.is