Morgunblaðið - 01.06.2012, Side 36

36 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 1. JÚNÍ 2012
✝ Guðbjörg Sig-urjónsdóttir
fæddist 8. júní 1923
í Kollstaðagerði á
Völlum í Suður-
Múlasýslu. Hún lést
á Hjúkrunarheim-
ilinu Eir 14. maí
2012.
Guðbjörg var
dóttir hjónanna
Guðlaugar Þor-
steinsdóttur, f.
20.3. 1890, d. 24.5. 1972, og Sig-
urjóns Guðjónssonar, f. 4.5.
1884, d. 1.5. 1943. Guðbjörg átti
5 syskini, Auði, f. 22.1. 1920, d.
20.6. 2009, Gróu, f. 8.12. 1924,
Margréti, f. 18. 8 1926, Þórhall,
f. 10.12. 1927, d. 3.11. 1996, og
Aðalstein sem lést á barnsaldri.
Eftir að Guðbjörg fluttist frá
Kollstaðagerði stundaði hún
vetrarlangt nám við Húsmæðra-
skólann á Hverabakka í Hvera-
gerði. Hún réði sig þá sem ráðs-
konu til Stefáns
Þorlákssonar í
Reykjahlíð, seinna
Reykjadal. Guð-
björg giftist Sig-
urði Narfa Jakobs-
syni, f. 7.5. 1926 d.
4.6. 2006, börn
þeirra eru Birgir
J., f. 10.11. 1947,
giftur Ágústu Þóru
Kristjánsdóttur og
eiga þau þrjú börn,
Baldur, f. 13.5. 1949, og á hann
eina dóttur, Guðlaug, f. 18.11.
1952, og Bára f. 16.6. 1960, í
sambúð með Jóni Guðmunds-
syni og eiga þau eina dóttur.
Guðbjörg og Sigurður bjuggu
allan sinn búskap í Reykjadal í
Mosfellsdal. Guðbjörg vann ým-
is störf en lengst af á Reykja-
lundi.
Útför hennar fór fram í kyrr-
þey frá Mosfellskirkju 21. maí
2012.
Vorið hefur undanfarna daga
verið að feta sig inn í sumarið
og eins og oft áður átt erfitt
uppdráttar. Farfuglarnir eru
löngu komnir, fengu kuldalegar
móttökur eins og svo mörg önn-
ur vor en eru samt farnir að
syngja fyrir okkur og söngur
þeirra yljar okkur öllum. Fífill-
inn er farinn að brosa á móti
sólinni þar sem hann kúrir undir
vegg. Gróður jarðar er sem
óðast að ná fótfestu og brátt
verður allt í blóma og þrestirnir
syngja í trjánum.
Garðurinn hennar Bubbu er
sem óðast að taka á sig sum-
arsvip og blómin farin að kinka
kolli móti sumrinu. Margan dag
og margt eitt kvöld var hún
Bubba að nostra við garðinn
sinn, færa til plöntur, planta
nýjum, hreinsa burt illgresi og
halda öllu í röð og reglu, skrapp
þó inn annað slagið og bakaði
kleinur, snúða og jólakökur
ásamt óteljandi öðru bakkelsi.
Það varð alltaf að vera til eitt-
hvað með kaffinu ef það skyldi
nú einhver rekast inn og þeir
voru ófáir sem það gerðu. Það
fór enginn svangur úr hennar
húsum.
Oft komu börninn úr ná-
grenninu til að fá að sulla í
sundlauginni og eftir gott sull í
lauginni og þegar búið var að
snýta litlum nebbum var boðið
upp á kleinur og snúða og sumir
fengu meira að segja ullarsokka
til að hafa á fótunum á köldum
vetrardögum með sér heim.
Þrátt fyrir annir vorsins í
garðinum lét hún Bubba ekki
undir höfuð leggjast að hugsa
um hann Sigurð sinn, passaði að
alltaf væri til kaffi á brúsa fyrir
hann á litla garðborðinu í
skotinu þar sem sólin skeið hvað
skærast og þau sátu gjarnan
þegar vel viðraði. Annir vordag-
anna snerust einnig í kringum
rollurnar, nýbornum lömbum
varð að sinna og eftir erilsaman
dag var gott að setjast í skotið
og fá kaffisopa og með því.
Barnabörnin elskuðu að vera
í návist þeirra ömmu Bubbu og
afa Sigga, fá að gista á flatsæng,
upplifa töfra dalsins því hvergi
fannst þeim betra að vera. Þau
lærðu á náttúruna, lærðu að um-
gangast skepnurnar, strjúka
lömbunum og bregða sér á hest-
bak. Stundum ef farið var út
fyrir það sem mátti áttu þau á
hættu að missa reiðleyfið en
aldrei var þeim viðurlögum þó
beitt.
Sumardagarnir í garðinum
hannar Bubbu í Reykjadal voru
gleðidagar, marglit blómin kink-
uðu kolli móti sólinni, þrestirnir
sungu glaðlega í trjánum. Það
veitti henni sérstaka ánægu að
sjá gestina sitja pakksadda á
pallinum og teygja úr sér. Þegar
sumri tók að halla voru tínd rifs-
ber og sólber, tekinn upp rab-
arbari, sultað og saftað, að
ógleymdri slátur-, rúllupylsu-,
kæfu- og sviðasultugerð. Nú
voru gestir leystir út með
lambalæri eða sviðakjamma,
kæfu í boxi og sultukrukku.
Áður en varði var komið
hrímkalt haust með hélu á poll-
um, laufin fokin af trjánum,
blómin höfðu misst lit og voru
fölnuð niður í svörðinn. Vetur
konungur var genginn í garð.
Nú hefur blómið hennar
Bubbu líka fölnað og fallið í
mold eftir langa og góða ævi-
daga. Þau leiðast nú Sigurður
Narfi og Guðbjörg, hönd í hönd,
um græna velli inn í bjarta sum-
arnóttina sem þau unnu svo
mjög, yfir fljúga hvítir svanir
með tígulegum vængjaslætti og
stefna í austurátt.
Birgir Sigurðsson.
Mig langar að minnast Bubbu
ömmu minnar með minninga-
brotum sem ég skrifaði upp eftir
henni sjálfri í ferðalagi sumarið
2001. Við höfðum fengið lánað
húsið sem nú stendur á jörðinni
Kollstaðagerði á Völlum en þar
hafði amma alist upp. Þetta
ferðalag er mér ógleymanlegt
og ég hugsa oft til þess hversu
dýrmæt upplifun þetta var. Það
var svo magnað að fylgjast með
þeim systrum, ömmu og Gróu,
upplifa að koma til baka, að
leggjast í grasið, finna gömlu
bæjarhelluna, næstum skokka
út í móa til þess að sýna okkur
rústir af gamalli rétt og horfa að
klettinum þar sem búið þeirra
hafði verið, gamla leiksvæðið.
Amma talaði alltaf af virðingu
um þetta umhverfi, þarna mót-
aðist hún og varð þessi nægju-
sami dugnaðarforkur, mannvin-
ur og náttúruunnandi sem
samferðamenn hennar þekktu.
Núna hafði vatnið og lækur-
inn skroppið saman, leiðin að
bú-klettinum hafði styst, brekk-
urnar höfðu lækkað og þar sem
áður var hóll var nú lítil þúfa.
Amma sýndi mér bú-klettinn,
hún sýndi mér gömlu réttina en
þangað var góður göngutúr, hún
sagði mér á leiðinni til baka úr
þeim göngutúr frá Aðalsteini
bróður sínum sem lést þriggja
ára og var lagður í ómerkta
gröf. Hún sagði mér líka að hún
hefði keypt sér sína fyrstu leð-
urskó þegar hún var 18 ára,
hefði áður átt sauðskinns- og
gúmmískó. Skór skiptu miklu
máli, við löbbuðum allt, sagði
hún, til dæmis fórum við oft til
berja í hádeginu á meðan for-
eldrarnir hvíldu sig á milli
verka.
Amma talaði um foreldra sína
af mikilli virðingu og rakti fyrir
mig að þau hefðu hafið búskap á
Arnheiðarstöðum og að á þess-
um tíma hefði verið lítið um
jarðnæði í Fljótsdal en þau verið
svo heppin að fá Kollstaðagerði
til leigu. Það hafði greinilega
verið fjölskyldunni mikið áfall
þegar heimilisfaðirinn veiktist
og lést árið 1943. Þá var haldin
húskveðja heima í Kollstaða-
gerði, kistan var sett á hestvagn
sem flutti hana niður á veg þar
sem bíll frá Þorsteini kaup-
félagsstjóra flutti hana inn að
Valþjófsstað en úr þeirri sveit
voru þau bæði, mamma og
pabbi, sagði amma. Líklega varð
þetta áfall nú samt til þess að
hún amma varð amma mín því
fljótlega eftir andlát heimilisföð-
urins leystist fjölskyldan upp og
amma gerðist ráðskona hjá Stef-
áni Þorlákssyni í Reykjadal í
Mosfellsdal. Þar kynntist hún
ráðsmanninum Sigga Narfa afa
mínum. Amma og afi í Reykja-
dal, eins og við barnabörnin
kölluðum þau, voru fastur
punktur í tilverunni. Það vita
allir sem þau þekktu að heimili
þeirra stóð öllum opið og þar
var alltaf heitt á könnunni og
margar sortir á borðum. Minn-
ingarnar eru óteljandi og þakk-
lætið fyrir þær djúpt og innilegt.
Nú hefur afi líklega kallað hátt á
ömmu: „Bubba, áttu namm!“ og
hún ekki getað annað en svarað
kallinu. Farðu í friði, elsku
amma mín, og takk fyrir allt.
Hanna Guðbjörg
Birgisdóttir.
Elsku besta amma. Af ein-
skærri eigingirni væri mín heit-
asta ósk sú að þið afi væruð eilíf
og að ykkar yrði alltaf notið við
en svo virkar lífið víst ekki. Ég
hef lengi kviðið kveðjustundinni
og finnst óendanlega sárt að
kveðja þig og hafa þig ekki leng-
ur til að hjúfra mig upp að eins
og svo oft áður. Þú hefur alltaf
verið til staðar fyrir mig og átt
svo mikið í mér. Þú varst fyr-
irmyndin mín og ég ætlaði að
gera eins og þú, eiga jafnmörg
börn og þú og pönnukökurnar
eru alveg að koma hjá mér. Ég
hef setið við kertaljós og rifjað
upp endalaust af góðum minn-
ingum og mikið er ég þakklát
fyrir þessar minningar sem ég
geymi nú ásamt þér og afa í
hjartanu mínu.
Ég notaði hvert tækifæri til
að koma til ykkar í dalinn góða.
Alltaf hugsaðirðu vel um mig og
stjanaðir við mig. Það var búið
um mig á sófanum inni í litla
herbergi og áður en maður fór
að sofa var alltaf kvöldkaffi,
kaka, brauð og mjólkurglas. Ef
ég kom inn eftir að þú varst
sofnuð varstu búin að hafa allt
tilbúið, eina sem ég þurfti að
gera var að snúa glasinu við og
hella mjólk í það og taka lokið af
kökudisknum. Það var alltaf til í
veislu hjá þér og þú hafðir ekk-
ert fyrir því að snara fram kaffi
og heimabökuðu bakkelsi handa
gestum og gangandi og það fór
enginn frá þér nema saddur af
dýrindis kökum. En aldrei varð
maður var við að þú stæðir á
hvolfi í bakstri, þú hafðir ekkert
fyrir þessu. Pönnukökurnar,
jólakakan, vínarbrauðið, klein-
urnar, rúgbrauðið, kæfan og allt
annað sem þú gerðir. Svo ég tali
nú ekki um heimatilbúna heita
kakóið með ekta cadburys-
kakói, sykri, salti og soðnu
vatni, þetta er sko heimsins
besta kakó. Meira að segja rist-
aða brauðið var best hjá þér.
Við áttum svo okkar stundir
oft á kvöldin og spiluðum á spil
og spjölluðum. Ég man hvað
mér fannst gott að koma til þín
úr skólanum þegar ég gekk með
Björn Elvar og fá að borða,
spjalla við þig og leggja mig svo
í sófanum.
Þið voruð alltaf svo yndisleg
saman þið afi. Þú elskaðir að
stjana við hann og bera í hann
alls konar góðgæti og kaffi með
því. Minningar um ykkur á rúnt-
inum á Lödunni í dalnum og á
leið í kaupfélagið. Ég sé ykkur
fyrir mér nú saman á ný, ham-
ingjusöm í Lödunni og þú að
gefa afa nammimola.
Þú elskaðir dalinn þinn og
vildir hvergi annars staðar vera.
Þú ætlaðir alltaf heim aftur eftir
að þú fékkst heilablóðfallið en
líkaminn var orðinn þreyttur.
Síðustu dagana þína sátum við
hjá þér, grétum, hlógum, héld-
um í hönd þína og strukum þér
og minntumst alls þess góða.
Þið afi eigið svo sannarlega
flotta og stóra fjölskyldu og lifið
áfram í okkur öllum.
Elsku amma, mikið óendan-
lega er ég þakklát fyrir að hafa
setið hjá þér þinn síðasta dag og
átt þennan dag með þér, Hönnu
Bubbu og Þóru Möggu. Við vit-
um að þú hlustaðir á það sem
við töluðum um. Þú kvaddir
þetta líf átakalaust og með
reisn. Glæsilegri og betri ömmu
er ekki hægt að finna. Takk fyr-
ir allt elsku besta amma mín.
Ég elska þig meira en allt og er
þér óendanlega þakklát fyrir allt
sem þú gafst og kenndir mér.
Þín
Hjördís.
Sigurður Narfi, Susi, Jakob
Narfi og Greta Helena í Þýska-
landi senda góðar kveðjur. Siggi
Narfi þakkar langbestu ömmu í
heimi fyrir allt kakóið, klein-
urnar, súra slátrið og ullarsokk-
ana sem yljuðu á köldum vetr-
ardögum.
Elsku amma mín, ég mun
aldrei gleyma hinum mörgu og
góðu samverustundum okkar og
allri þinni elsku í minn garð.
Það verður erfitt að koma til Ís-
lands og þú ekki lengur til stað-
ar.
Ég mun ætíð geyma minn-
inguna um langbestu ömmu í
heimi í hjarta mér.
Sigurður Narfi Birgisson.
Elsku amma Bubba.
Það var alltaf best að koma til
ykkar upp í dal og þú gerðir
alltaf pönnukökur þegar þú viss-
ir að við kæmum. Við þökkum
þér allt og minning þín lifir
áfram í hjörtum okkar, elsku
amma.
Við lífsins stiga ætlum að þramma
og þar með okkur verður þú
okkar elsku besta amma.
Okkur þykir lífið svo skrýtið
og margt er svo flókið í heiminum nú.
Þá er alltaf gott að vita
að okkur getur hjálpað þú.
Þú alltaf í huga okkar ert.
Þú hjörtu okkar hefur snert
með góðmennsku og hjartavernd.
Hér og nú ertu heimsins besta amma
nefnd.
Þú ert sem af himnum send.
(Katrin Ruth.)
Þín langömmubörn,
Björn Elvar, Þórdís Elsa,
Aron Örn og Hafþór Logi.
Guðbjörg
Sigurjónsdóttir
Gegnum dauðans skugga-ský
skil ég burtför þína.
Guð hefur vantað gimstein í
geislakrónu sína.
(Sigurður Kristmann Pálsson)
Við viljum kveðja móður okkar,
Guðrúnu Karlsdóttur, sem kvatt
hefur þetta jarðlíf eftir nokkurt
veikindastríð, sem hún þó tók með
miklu jafnaðargeði. Þegar spurt
var hvernig hún hefði það var svar
hennar yfirleitt: „Mér líður vel,
það er ekkert að mér.“ En þannig
var mamma, aldrei að kvarta og
hugsaði fyrst og fremst um að
hjálpa öðrum áður en röðin kom
að henni sjálfri.
Sem elsta barn foreldra sinna á
mannmörgu sveitaheimili lærði
hún fljótt að taka til hendinni og
hjálpa móður sinni við húsverkin.
Eftir að skólagöngu lýkur fer hún
fljótlega að vinna utan heimilisins
og verður matráðskona og sér um
stór mötuneyti, þótt ung sé að ár-
Guðrún Karlsdóttir
✝ Guðrún Karls-dóttir fæddist
á Hárlaugsstöðum
í Ásahreppi 8.
mars 1929. Hún
lést á hjúkrunar-
heimilinu Eir 8.
maí 2012.
Jarðarförin fór
fram frá
Guðríðarkirkju
18. maí 2012.
um. Hún hafði gaman
af að búa til góðan
mat og nutu fjöl-
skylda og aðrir ætt-
ingjar þess í hinum
ýmsu matarboðum.
Með manninum
sínum, föður okkar,
honum Jóni Vigfús-
syni, starfaði hún í
mörg ár á Akurhól,
sem var vistheimili
fyrir áfengissjúk-
linga, og síðan í Víðinesi á Kjal-
arnesi, þar sem Jón var forstöðu-
maður til margra ára. Þau voru
vakin og sofin yfir allri starfsem-
inni á þessum stöðum og reyndu
allt sem þau gátu til að hjálpa
þessu fólki að komast í gegnum
áfengisvandann.
Ekki var að tala um bara átta
stunda vinnudag; verkin varð að
vinna hvað sem tímanum leið.
Álagið var mikið og oft held ég að
mamma hafi verið þreytt, því hún
þurfti líka að hugsa um sín eigin
börn.
Þrátt fyrir mikið vinnuálag
fann mamma sér þó tíma til að
stunda sín áhugamál, sem voru
hestamennska, hannyrðir og lest-
ur góðra bóka.
Hún var mikil hestakona og átti
fallega hesta og hafði gaman af að
skreppa í útreiðartúr, sem hún og
ósjaldan gerði. Fóru þau hjónin
líka þónokkrum sinnum með vina-
hóp í langar hestaferðir og nutu
fegurðar íslenskrar náttúru.
Hannyrðir stundaði mamma
alla tíð og var snillingur í hönd-
unum, sama á hverju hún tók. Þau
voru ófá námskeiðin, sem hún fór
á til að læra eitthvað nýtt og fegra
með hinum nýgerðu hlutum heim-
ili sitt. Þegar hún hætti svo að
vinna utan heimilisins fór hún að
prjóna lopapeysur fyrir Álafoss-
verslunina í Mosfellsbæ og prjón-
aði að jafnaði tvær eða þrjár peys-
ur á viku.
Ekki má gleyma þeirri miklu
ánægju, sem hún hafði af að lesa
góðar bækur. Trúlega hefur hún
lesið meirihlutann af þeim bókum,
sem gefnar voru út á ári hverju, og
fastagestur var hún á bókasafni
Mosfellsbæjar.
Mamma og pabbi/Jón voru
samtaka hvað gestrisni varðar og
mikið gott að sækja þau heim.
Alltaf opið hús og allir velkomnir
hvenær sem var og enginn fór
svangur af þeirra heimili.
Þess nutu sérstaklega þeir fjöl-
skyldumeðlimir, sem búsettir
voru erlendis og áttu alltaf vísan
samastað á þeirra heimili í Dala-
tanganum ef þeir komu til lands-
ins.
Með þessum orðum viljum við
systkinin þakka þér, elsku
mamma, fyrir alla þína ást og um-
hyggju í gegnum tíðina. Fyrir öll
bréfin, sem þú sendir mér reglu-
lega til Þýskalands með fréttum af
ættingjum, vinum og fréttum af
þjóðmálum og hjálpuðu mér við að
halda tengslum við föðurlandið.
Blessuð sé minning þín.
Edda, Stefán og Kolbrún.
En komin eru leiðarlok
og lífsins kerti brunnið
og þín er liðin æviönn
á enda skeiðið runnið.
Í hugann kemur minning mörg,
og myndir horfinna daga,
frá liðnum stundum læðist fram
mörg ljúf og falleg saga.
(Höfundur ókunnur).
Látinn er í Vestmannaeyjum
vinur okkur, öðlingurinn Garðar
Ásbjörnsson, sennilega saddur líf-
daga og hvíldinni feginn.
Við hjónin kynntumst Garðari
þegar við fluttum til Vestmanna-
Garðar
Ásbjörnsson
✝ Garðar Ás-björnsson
fæddist í Vest-
mannaeyjum 27.
mars 1932. Hann
lést á Heilbrigðis-
stofnun Vest-
mannaeyja 7. maí
2012.
Útför Garðars
fór fram frá Landa-
kirkju í Vest-
mannaeyjum 12.
maí 2012.
eyja árið 1987 þegar
ég tók við skipstjórn
á Guðmundi VE 29
og seinna Antares
VE 18. Garðar vann
þá sem útgerðar-
stjóri hjá Hrað-
frystistöðinni sem
síðar sameinaðist Ís-
félagi Vestmanna-
eyja. Hann var mikill
mannþekkjari og
átti mjög auðvelt
með að stjórna og ná því besta
fram hjá fólki sem hann vann með.
Garðar var opinn fyrir öllum
nýjungum sem voru miklar og ör-
ar á þessum tíma. Var þá sama
hvort um var að ræða ný tæki í
skipin, veiðarfæri eða nýjar leiðir
til úrbóta við veiðar og meðhöndl-
un aflans sem notaðar eru enn í
dag. Það var mikið kapp í Garðari
og metnaður fyrir hönd fyrirtæk-
isins. Sem skipstjóri var ekki
hægt að hugsa sér að vinna fyrir
betri menn en þá Garðar og Sig-
urð Einarsson, eiganda fyrirtæk-
isins.
Garðar hafði mikla ábyrgðar-
kennd gagnvart skipum og áhöfn-
um. Sem dæmi má nefna að þegar
veður voru vond á vertíðum eftir
starfslok hans, þá hringdi hann
eftir sem áður um borð, jafnvel um
miðjar nætur til að athuga hvort
ekki væri allt í lagi með menn og
skip. „ Er ekki nægilegt súrefni?“
spurði hann og átti þá við vind-
hraðann.
Garðar var ekki bara góður
samstarfsmaður heldur líka góður
vinur, sem okkur þótti mjög vænt
um. Ferð okkar með Ástu og
Garðari til Bahamaeyja fyrir
nokkrum árum er ógleymanleg.
Einnig fórum við Garðar og Daði
sonur hans í nokkrar veiðiferðir í
Grenlækinn og áttum þar ógleym-
anlegar stundir enda Garðar veiði-
maður af guðs náð.
Því miður gátum við ekki fylgt
Garðari vini okkar síðasta spölinn,
þar sem við vorum stödd erlendis.
Við viljum að leiðarlokum þakka
forsjóninni fyrir þau forréttindi að
hafa fengið að kynnast Garðari og
eignast vináttu hans og Ástu konu
hans.
Elsku Garðar, við biðjum góðan
guð og alla engla alheimsins að
halda verndarhendi yfir þér og
lýsa þér leið. Hafðu þökk fyrir allt
og allt. Elsku Ásta og fjölskylda,
innilegar samúðarkveðjur til ykk-
ar allra.
Grímur Jón
Grímsson og Helga
Guðjónsdóttir.