Morgunblaðið - 01.06.2012, Page 38

38 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 1. JÚNÍ 2012
„Var krían kom-
in“? spurði pabbi
gjarnan fólk, sem kom að austan
um vor. Það var honum í blóð
borið að fylgjast með nátt-
úrunni, finna púls hennar.
Þegar líkamskraftar fóru
þverrandi og ferðum á heima-
slóðir fækkaði, var gott að leita í
minningasjóð; hafa fyrir sjálfan
sig eða deila með okkur hinum.
Minningarnar voru margar frá
lífsgöngunni og iðulega voru
þær kryddaðar góðlátlegum
gamansögum af mönnum og
málefnum.
Fyrir 10 árum leyfðu kraft-
arnir að gengið væri til fjalls.
Þar, uppundir rótum Kúahjall-
ans, fann pabbi – og merkti
smalakofa Kjarvals, svo ekki
gleymdist hvar „meistarinn“
hafði setið yfir ám á æskudög-
um.
Þeir slitu barnsskónum á
sömu slóðum Kjarval og pabbi,
þó leiðir þeirra lægju ekki mikið
saman, enda á þeim 45 ára ald-
ursmunur. En báðir drukku þeir
í sig fegurð fjarðarins og lit-
brigði náttúrunnar. Máluðu
myndir; Kjarval með litum á
léreft. Pabba málverk ekki jafn
litrík við fyrstu sýn, orð rituð á
pappír, en við lestur opnast
manni stórkostleg litadýrð:
Ilmur úr töðu,
angan frá sjó,
lindaniður,
ró.
Fjöll standa á höfði,
himinn stiginn niður
í sjó.
(S.Ó.P.)
Er pabbi kom í fjörðinn sinn,
hinstu för, andaði köldu.
Eftir söng og ljóðalestur ætt-
menna, í litlu kirkjunni heima,
var kistan hans borin út í bílinn.
Tvær kríur sveifluðu sér þar yf-
ir í léttum vordansi, komið var
logn og sólskin. Söngur mófugla
hljómaði í kyrrðinni.
Í kirkjugarðinum sungum við
ljóð pabba, sem orðið er nokk-
urs konar þjóðsöngur Borgfirð-
inga.
Nú kemur vorið
sunnan að
og sólin bræðir ís.
Við sendna strönd
í fjarðarbotni
lítil alda rís
og hvíslar: Það er langt síðan
ég lagði af stað til þín
nú loks ég finn að komin er ég
komin heim til mín.
Úr draumi frá í vetur
enn ég þekki þessa strönd
nei þannig fengu ei heillað suðræn
ævintýralönd.
Ó, strönd míns lands
mig dreymdi að ég
deyja ætti hér
minn draumur rætist
því nú hníg ég
ein að brjósti þér.
(S.Ó.P.)
Fuglaraddir stemmdu í og
fegurri kveðjustund var ekki
hægt að óska sér.
Ég kveð kæran föður minn og
þakka honum hið góða vega-
nesti sem ég fékk með að heim-
an.
Anna
Sigurðardóttir.
Sigurður
Óskar Pálsson
✝ Sigurður Ósk-ar Pálsson
fæddist í Breiðuvík
við Borgarfjörð
eystra 27. desem-
ber 1930. Hann lést
á Dvalarheimilinu
Hlíð 26. apríl 2012.
Útför Sigurðar
fór fram í kyrrþey.
„Sæl frænka“.
Svona heilsaði
afi mér alltaf og
alltaf fannst mér
það jafn skrítið.
Ég hef alltaf haft
ofurtrú á afa mín-
um. Fyrir mér var
hann ólseigur spek-
ingur, sem tók í
nefið og vissi flest
allt. Ég þekkti afa
sem ekta gamlan
kall, með staf og hatt, sem átti
gamaldags ritvél og margar
bækur. Hann var einstaklega
ljúfur maður sem sagði svo
skemmtilega frá og alltaf sá
hann spaugilegu hliðina á lífinu.
Ég er svo stolt af því að vera
barnabarn hans og segi öllum
sem ekki vissu hver hann var.
Mér leið oft eins og einni af kon-
ungsfjölskyldunni þegar ein-
hver gat tengt mig við afa minn,
og alltaf talaði fólk um hann
með bros á vör.
Ég hlusta oft á sögurnar hans
afa og Litli svarti goggur er í
mínu mesta uppáhaldi. Ég man
hvað ég var hissa þegar vinkona
mín vissi ekki hver Litli svarti
goggur var. Ég hélt að þetta
væri fræg saga eftir einhvern
eins og H.C. Andersen.
Eitt af mörgu sem afi kenndi
mér var hvernig sofa mætti í
tímum án þess að það kæmist
upp. Hann sagðist oft hafa gert
það á sinni skólagöngu að láta
höfuðið hvíla í lófanum þannig
að höndin skyggði á augun og
þannig gat hann dormað án þess
að kennarinn tæki eftir því, svo
rumskaði hann í hver sinn sem
kennarinn sagði eitthvað sem
hann var ekki búinn að glósa.
Ég sá alltaf ömmu og afa sem
hin fullkomnu hjón, hjón sem
héldust í hendur í göngutúrum
langt fram eftir aldri, hjón sem
maður sá að elskuðu og virtu
hvort annað.
Ég mun alltaf hugsa til afa
míns með brosi, þakklæti og
stolti.
Margrét Ragna.
Nú er afi lagstur til hinstu
hvílu. Þegar ég hugsa til baka
kemur svo margt upp í huga
minn. Ég man til dæmis eftir
mörgum heimsóknum til hans á
skjalasafnið á Egilsstöðum. Á
þeim tíma var það í húsi gömlu
símstöðvarinnar. Mér fannst
bókalyktin svo góð og svo feng-
um við krakkarnir stundum að
ljósrita í stóru ljósritunarvélinni
hans, hendurnar okkar og það
sem við höfðum hugmyndaflug í
að ljósrita og okkur fannst það
afar spennandi. Ég var mikið
hjá ömmu og afa í Faxatröðinni.
Afi kenndi mér vísur, kenndi
mér að spila rommí og reima
skó. Hann hafði nefnilega mikla
þolinmæði í svona „kennara-
störf“. Honum var mikið í mun
að kenna okkur góða íslensku.
Ef hann var ekki nálægur og ég
sagði eitthvað á miður góðri ís-
lensku var viðkvæðið yfirleitt
þetta „það er eins gott að afi
þinn heyri ekki í þér núna“ eða
„láttu hann afa þinn ekki heyra
þetta“. Þannig var mér innrætt
að nota tungumálið rétt.
Einu sinni kom afi mér mikið
á óvart, hann tók sig til og setti
sig í stellingar og fór að leika
apa fyrir okkur útá miðju gólfi
með hljóðum og tilheyrandi.
Þetta fannst mér afskaplega
skemmtilegt að sjá. Hann var
með húmorinn í lagi þó hann
sýndi það frekar í skrifum en
leik.
Ég minnist þess einu sinni að
afi hafi skammað mig og það var
þegar ég var ekki mjög há í loft-
inu. Ég tók tóbaksdolluna hans
og fékk mér í nefið. Það fannst
honum nú ekki gáfulegt, enda
hafði ég vit á að láta tóbakið
vera eftir það.
Heima við man ég annaðhvort
eftir honum að leggja sig í sóf-
anum fyrir matinn, eða eftir
matinn, eða yfir sjónvarpinu eða
bara af því bara, eða þá sitjandi
við ritvélina eða með penna í
hendi inni á skrifstofu að skrifa.
Ég vissi aldrei hvað hann var að
skrifa, en eftir hann liggur
ógrynni af ljóðum, textum og
sögum. Sögurnar hans hafa
fylgt okkur krökkunum alla ævi.
Amma las þær inná kasettur
þegar við vorum lítil og svo
hlustuðum við á þær á kvöldin
áður en við fórum að sofa. Þetta
er ómetanlegur fjársjóður í mín-
um augum.
Eitt árið safnaði afi skeggi
fyrir okkur krakkana rétt fyrir
jólin og var þá alveg eins og
jólasveinn, svo virðulegur þegar
hann rölti um bæinn í frakka
með staf og hatt og skjala-
töskuna. Krökkunum í skólan-
um fannst hann svo flottur og
kölluðu hann oft jólasveininn
eða höfðu á orði hvað hann væri
flottur. Hann lagði líka mikið
uppúr því að vera fínn, alltaf í
jakkafötum, í skyrtu og með
axlaböndin.
Útförin fór fram á Borgar-
firði eystra, og var hin falleg-
asta. Ég söng fyrir hann í kirkj-
unni tvö lög ásamt pabba og það
þykir mér vænt um að hafa
fengið að gera, hann átti svo
góðan stað í hjartanu mínu.
Þegar ég var að keyra heim
frá Borgarfirði til Akureyrar,
ein í bílnum, hafði ég lítið annað
að gera en að hugsa. Ég samdi
ljóð til hans og finnst alveg við
hæfi að ljúka þessum skrifum
með þeim hugrenningum.
Hvíl þú nú afi
í friði og ró.
Andi þinn lifir
en líkaminn dó.
Ég sárt mun þín sakna,
ég segi það satt,
að sjá þig á gangi
með staf og með hatt.
Elsku amma mín, þú ert
hetja.
Ykkar dótturdóttir og nafna,
Sesselja Ósk.
Í örfáum orðum og kvæðum
mínum vil ég minnast afa míns
Sigurðar Óskars Pálssonar.
Ég hef í huga bón hans um að
sleppa orðaflúri, upptalningum
og löngum ræðum.
Til þeirra er syrgja.
Við andlát ættingja og vina,
sem og allra annarra, verðum
við að leita huggunar í orðum og
minningum og huga að því að
ekkert varir að eilífu.
Allt sem hefur upphaf, hefur endi.
(L./A. Wachowski)
Hversu sárt sem við söknum
verðum við að lokum að taka líf-
inu af æðruleysi.
Guð gefi mér æðruleysi til að sætta
mig við það sem ég fæ ekki breytt,
kjark til að breyta því sem ég get
breytt og vit til að greina þar á milli.
(Reinhold Niebuhr.)
Lífið er stanslaus barátta þar
sem ekkert er sjálfsagt.
Æska og yndi lífsins kviksyndi
lærum að busla eða sökkvum til
botns.
Reynum að synda til fyrirmynda
verðum að varast því sál er út sett.
Berumst með straumi tímans í flaumi
upphefjum æsku þeim komum á
legg.
Hlutverk fyrir alla, kvenna og karla
að lokum örmagnast og lifa ei meir.
Ég er þakklátur fyrir tímann,
andann, hvatninguna og ástina
er afi minn veitti mér.
Þá lífs er liðinn bragur,
ákaflega fagur.
Lagt er hold,
í landsins mold,
jarðarfarardagur.
Óskar Guðmundsson.
Mikil sómakona er fallin frá.
Frú Perla er öll. Besta vinkona
mömmu og mamma Jonna,
æskuvinar míns. Við Jonni eig-
um sögu saman sem nær aftur
til þess tíma þegar við vorum
báðir pínulitlir pjakkar. Pella og
fjölskylda að Arnarhrauni 48 og
amma Kolla og fjölskylda að
Grænukinn 1. Bara lækurinn á
milli. Og Hörðuvellir.
Vinkonurnar alltaf flottar og
fínar og vel til hafðar. Mikill
Perla Kristín
Þorgeirsdóttir
✝ Perla KristínÞorgeirsdóttir
fæddist í Vest-
mannaeyjum 20.
janúar 1933. Hún
lést á Hrafnistu í
Hafnarfirði 4. maí
2012.
Útför Perlu fór
fram í kyrrþey frá
Fríkirkjunni í Hafn-
arfirði 9. maí 2012.
samgangur á milli
og alltaf tekið á
móti manni eins og
prinsi á Arnar-
hrauninu. Benni og
Pella höfðingjar
heim að sækja. Allt-
af svo góð við mig
og mömmu. Og ekki
versnaði nú status-
inn þegar maður
lagði land undir fót
og heimsótti ömmu
Möggu og Jón Nordgulen á
Garðaveginn.
Um daginn minntist Jonni á
sunnudagsbíltúra í ís til Hvera-
gerðis í brjálaðri blíðu á sumrin.
Vinkonurnar flottu með strák-
ana sína. Þórður við stýrið. Allt-
af mikil gleði, mikið fjör og kát-
ína. Mikið hlegið. Og þannig
virðast allar minningarnar vera.
Með gleði í aðalhlutverki.
Pella sýndi mikið æðruleysi
og sálarstyrk í öllum veikindum
sínum og grínaðist jafnvel með
fótamissi þeirra hjóna. Eins og
unglingarnir mundu segja: hélt
alveg kúlinu allan tímann. En
hún var heldur ekki ein. Benni
og krakkarnir umvöfðu hana ást,
hlýju og umhyggju, nú meir en
nokkurn tíma fyrr. Samhent og
falleg fjölskylda, alla leið.
Í minningunni er Pella alltaf
eins. Lífsglöð og jákvæð og
hress og kát og æðisleg og ekki
getur maður látið hjá líða að
nefna stjórnsemina, að sjálf-
sögðu í bestu merkingu þess
orðs. Hafði skoðanir á flestum
hlutum og var ekkert að lúra á
þeim. Alltaf stutt í skemmtilegar
athugasemdir, fallegt bros eða
hlátur.
Með þessum fátæklegu orðum
langar mig að votta Benna og
börnunum þeirra Pellu – Lalla,
Grétu, Jonna, Fríði og fjölskyld-
um þeirra – mína dýpstu og inni-
legustu samúð. Mínar kærustu
þakkir fyrir öll sporin sem við
höfum stigið saman um dagana
og megi minningin um mikla
sómakona lifa um alla framtíð.
Ykkar vinur,
Þorsteinn Gunnar
(Steini Aðalsteins.).
Það eru svo margar fallegar
og hlýjar minningar sem koma
upp í hugann þegar ég hugsa til
hennar Laufeyjar í Hafrafells-
tungu. Glaðlyndari og jákvæðari
manneskja hefur ekki orðið á
vegi mínum. Hún sá það já-
kvæða í öllum, gerði það besta
úr öllu og gat alltaf séð spaugi-
legu hliðarnar á öllum málum.
Hún var mikil og góð húsmóðir
og bjó fjölskyldu sinni fallegt og
hlýlegt heimili á stórbýli þeirra
hjóna. Laufey tók öllum sem
jafningjum og var hún ekki ein-
ungis vinur barna sinna og
barnabarna heldur einnig vina
þeirra, en þannig kynntist ég
þeim hjónum í Tungu, sem vin-
kona Birnu Maríu, dóttur
þeirra.
Ég var svo lánsöm að búa hjá
þeim hjónum í Tungu í nokkur
sumur og hefur sá tími verið
mér ómetanlegt veganesti út í
lífið. Þau hjónin voru óþreytandi
að sýna mér alla fallegu staðina
sem er að finna í kringum heim-
ili þeirra og alltaf voru þau að
kenna mér eitthvað nýtt og
skemmtilegt og segja mér
skemmtilegar sögur. Yndisleg
voru sumarkvöldin þegar setið
var langt fram eftir við spjall við
eldhúsborðið í Tungu.
Hún Laufey í Tungu var al-
veg einstök og verður hennar
sárt saknað.
Elsku Kalli Siggi og fjöl-
skylda, megi guð styrkja ykkur
í sorginni.
Ingibjörg Marta
Bjarnadóttir.
Elsku Laufey. Ég mun sakna
þín meira en orð fá lýst. Minn-
ingarnar um góðvild og vænt-
umþykju þína gagnvart mér
mun ég ávallt varðveita í hjarta
mínu. Þú hafðir trú á mér frá
fyrsta degi er við kynntumst.
Trú sem að mörgu leyti var
blind, því að ég hef ekki staðið
undir þeim væntingum sem
mæður bera til tengdasona
sinna fyrir dætur sínar. Þrátt
Laufey
Bjarkadóttir
✝ Laufey Bjarka-dóttir fæddist á
Litlu-Reykjum í
Reykjahverfi 23.
júlí 1941. Hún lést á
sjúkrahúsinu á
Akureyri 6. maí
2012.
Útför Laufeyjar
fór fram frá Skinna-
staðarkirkju í Öxar-
firði 26. maí 2012.
fyrir veikleika mína
gast þú umborið
mig að svo miklu
leyti að þú bauðst
mig velkominn á
þitt heimili eins og
ég væri sonur þinn.
Fyrir þetta traust
verð ég ávallt þakk-
látur. Traust sem
hefur lagt grunn að
minni hamingju.
Ég hef eignast
tvö yndisleg börn með Ingu, Ro-
bert Karl og Rakel Önnu, sem
hvort um sig ber með sér arf-
leifð afa og ömmu, þar sem
gömlu góðu gildin eru höfð í há-
vegum. Ég mun sakna spjall-
stundanna á morgnana þegar þú
fékkst þér kaffi og nýbakað rúg-
brauð með osti. Ég mun sakna
þess hve bjartsýnum augum þú
horfðir til framtíðar og sigur
gagnvart veikindum þínum var
bara tímaspursmál. Ég mun
sakna þess að spjalla við þig um
þau margvíslegu áhugamál sem
aðeins ég og þú deildum.
Elsku Laufey. Hafðu engar
áhyggjur af þeim verkefnum
sem enn eru ókláruð. Ég hef
tekið þau að mér og sé til þess
að þau klárist eins og við töl-
uðum um.
Þinn tengdasonur,
Robert.
Elsku amma Laufey.
Það er alltaf sárt að horfa á
eftir ástvinum og kveðjustundir
sem þessar eru alltaf erfiðar,
sérstaklega þegar maður kveður
þá sem hafa alltaf skipað mikinn
og mikilvægan sess í lífi manns
eins og þú gerðir, ástarþakkir
fyrir allt sem þú gerðir með mér
og fyrir mig. Þú varst ekki bara
amma, þú varst líka vinkona,
sem gerði samband okkar ennþá
sterkara.
Þú kenndir mér margt og
mikið og hafðir alltaf eitthvað til
málanna að leggja og ég lærði
það snemma á lífsleiðinni að „að
tala er silfur að þegja er gull“
og „að manni þarf ekki að leið-
ast ef maður er nógu skemmti-
legur sjálfur“ og ef ég hafði eitt-
hvað á móti því þá hlóstu
gjarnan að mér, því þú vissir
það sjálf og það kom á daginn
að ég átti mikið eftir ólært.
Minningarnar eru svo margar
og þakkirnar í kjölfar þeirra
enn fleiri. Gangnagistingarnar,
þar sem við systkinin keppt-
umst um að fá að sofa í afaholu
við hliðina á þér eru minningar
sem lifa hvað skærast. Jóla-
föndrið í skólanum, þar var sko
amma Laufey mætt með okkur
systrum og seinna systkinum,
þar sem þú föndraðir alls konar
bæði með og handa okkur. Þú
beiðst alltaf spennt eftir 1. nóv-
ember því þá hljómuðu fyrstu
jólalögin í Tungu og við farnar
að huga að því hvað við ætluðum
að gera til jólanna, þá aðallega
til handanna. Elsku amma jóla-
barn.
Þú varst klettur fjölskyldunn-
ar og það skipti engu máli hvað
bjátaði á, þú sást alltaf eitthvað
jákvætt við það og í veikindum
þínum sástu alltaf björtu hlið-
arnar á öllu. „Þetta mun allt
fara vel,“ einkunnarorð þín og
þau orð sem ég mun alltaf lifa
eftir.
Ýmis verkefni hafa fjöl-
skyldumeðlimirnir tekið sér fyr-
ir hendur og alltaf hafðirðu
tröllatrú á okkur öllum með tölu
og þú sýndir það líka, bæði með
orðum og í verki, hversu mikils
virði við værum þér og við gæt-
um klifið Everest ef okkur dytti
það í hug. Stoltið sem fylgdi því
er ómetanlegt og það gerði mig
sterkari og jákvæðari fyrir
flutningi mínum til Reykjavíkur
sl. haust. „Stærsta elskan
ömmu“ eins og þú sagðir oft og
endaðir sms-in á, stóð á eigin
fótum í höfuðborginni og þú
fylgdist alltaf með, þó það væri
úr fjarlægð og vissir alltaf
hvernig mér leið og hvernig
gekk. Því þótt þú værir hinum
megin á landinu fannst mér þú
standa við bakið á mér í vetur
og ég er svo óendanlega þakklát
fyrir það, því ef ekki hefði verið
fyrir öll hlýlegu símtölin og
sms-in frá þér þar sem þú lýstir
yfir stolti þínu á mér og bara
öllum í kringum þig og komst
gjarnan með skondnar og
skemmtilegar sögur úr sveit-
inni, aðallega af okkar fólki þá
veit ég ekki hvar ég hefði endað.
Svo núna þegar tók að vora
tóku veikindin sinn toll en allt
fram í það síðasta varstu jákvæð
og það gerði mig jákvæða líka.
En allt tekur enda og þú kvadd-
ir okkur þann 6. maí.
Ég vildi að ég væri eins og þú
og vakað gæti bæði daga og nætur.
Að öllu skyldi kveða óð um unað, ást
og trú
sem aldrei bregst en hugga lætur.
Já, ef ég mætti lifa eins og lindin
silfurtær
sem lög á sína undrastrengi slær.
(Bjarki Árnason.)
Hafðu enn og aftur ástar-
þakkir fyrir allt.
Þín
Svala Rut Stefánsdóttir
(stærsta elskan ömmu).