Morgunblaðið - 18.06.2012, Qupperneq 19

✝ Kjartan HelgiSumarliðason
fæddist í Bolung-
arvík 22. sept-
ember 1929. Hann
lést á Dvalarheim-
ilinu Hlíð 9. júní
2012.
Foreldrar hans
voru María Frið-
gerður Bjarnadótt-
ir og Sumarliði
Guðmundsson.
Systkinin voru níu, eftirlifandi
eru Elín, Björg, Rúrik og Krist-
ján.
Kjartan og Stella eignuðust
fjögur börn: 1) Ingibjörg, f.
1949, maki Gestur Björnsson, 2)
Jón, f. 1952, d. 14. des. 1969, 3)
Kjartan Friðgeir Kjartansson, f.
1955, maki Dýrleif Ingv-
arsdóttir, 4) Sumarliði Már
Kjartansson, f. 1961, maki Björg
Hjörleifsdóttir.
Samhliða vinnu sinni á Gefjun
stundaði Kjartan búskap með
kindur og hesta sér til lífsvið-
urværis og ánægju. Hann hafði
mikinn áhuga á ræktun bú-
stofnsins og var mjög áfram um
fallþunga dilkanna. Lengst af
bjuggu þau hjónin í Viðarholti í
Glerárhverfi. Í maí sl. fluttu þau
á Dvalarheimilið Hlíð þar sem
hann síðan lést.
Útför Kjartans fer fram frá
Glerárkirkju í dag, 18. júní
2012, og hefst athöfnin kl. 10.30.
Kjartan kom til
Akureyrar 1948 og
hóf störf í Ull-
arverksmiðjunni
Gefjun þar sem
hann vann lengstan
starfsaldur. Þar
kynntist hann eft-
irlifandi eiginkonu
sinni, Stellu Jóns-
dóttur frá Ak-
ureyri. Þau giftu
sig árið 1950. Hún
er dóttir hjónanna Ingibjargar
Þórhannesdóttur og Jóns Guð-
jónssonar bakarameistara.
Elsku pabbi minn, þá ert þú
búinn að fá hvíldina. Þú kvaddir á
björtum sumardegi. Ég veit að
nú líður þér vel og ert sjálfum
þér líkur. Það er svo margs að
minnast, allar glöðu stundirnar
og hjálpsemina hvað sem það
var, þú vildir vera með í öllu ef þú
gast hjálpað. Þú varst svo hreyk-
inn af öllum afa- og langafabörn-
unum þínum þessum stóra hópi.
Ég man hvað þú varst glaður
þegar Bjössi minn sagði þér að
hann langaði í hestamennskuna,
þá þótti þér sjálfsagt að hann
fengi hesthúsið og vélarnar þín-
ar. Þú sagðir að kannski ættir þú
eftir að fara á bak í sumar þegar
þú kæmist á fætur.
Elsku pabbi, takk fyrir allt og
allt. Ég sakna þín mikið og mun
geyma minningarnar í hjarta
mér. Megi ljósið umvefja þig og
allir guðs englar vaka yfir þér.
Ég mun passa mömmu fyrir þig
þar til þið hittist á ný.
Þín dóttir og pabbastelpa,
Ingibjörg (Inga).
Yndislegi afi, nú kveðjum við
þig með sorg í hjarta þó að við
höfum öll vitað í hvað stefndi.
Við sitjum hérna systkinin og
erum að rifja upp hvað það var
alltaf yndislegt að koma til ykkar
ömmu í Viðarholt. Heimilið ykk-
ar var alltaf opið fyrir okkur
systkinin og þið voruð alltaf
reiðubúin að gera allt fyrir okk-
ur, örlæti ykkar var einstakt.
Í gegnum tíðina fengum við
alltaf að þvælast með afa í kring-
um skepnurnar eða það sem
hann var að gera þann daginn.
Þau voru ófá ferðalögin, útileg-
urnar og hestamótin á Melgerð-
ismela sem við fórum með ykkur
ömmu þar sem við börnin vorum
alltaf númer eitt. Afi mátti ekk-
ert aumt sjá og var sannur vinur
vina sinna og var alltaf tilbúinn
að leggja hönd á plóginn ef ein-
hver þurfti hjálp.
Alla tíð lagði afi áherslu á að
vera þátttakandi í lífi okkar.
Hann fylgdist vel með, spurði
reglulega hvernig gengi, hvort
nóg væri að gera í vinnunni hjá
okkur og hafði áhuga á hvernig
okkur og fjölskyldum okkar
gengi. Þegar langafabörnin
fæddust eitt af öðru þá fengu þau
sinn sess. Við fjölskyldurnar átt-
um margar dýrmætar stundir
með afa ýmist í baggatínslu, rétt-
um uppi á Glerárdal, fjárhúsun-
um og fleira. Þótt afi hafi aldrei
hlotið neina menntun þá var
sama hvað hann lagði fyrir sig,
það lék allt í höndunum á honum.
Einnig var hann mikill áhuga-
maður um ýmis tól og tæki og
var duglegur að tileinka sér
tæknina. Afi var nánast alla tíð
með skepnur og voru hestar og
kindur hans ær og kýr.
Undanfarin ár glímdi afi við
erfið veikindi en lífsviljinn og
vestfirska harkan dreif hann
áfram og veitti aukinn styrk. Síð-
ustu mánuði hrakaði afa mjög
hratt og átti það ekki við hann að
vera bundinn við sjúkrarúmið,
hann var mikið náttúrubarn og
þurfti að vera frjals. Nú þegar
komið er að leiðarlokum kveðjum
við þig elsku afi með óendanlegu
þakklæti fyrir allt sem þú hefur
verið okkur. Guð geymi þig.
Elsku amma, mamma, Brói,
Már og fjölskyldur, megi Guð
styrkja ykkur og umvefja með
kærleika og hlýju.
Stella, Björn (Bjössi),
Antonía (Toný)
og fjölskyldur.
Kjartan Sumarliðason var
með réttu ekki afi minn, en fyrir
mér verður hann alltaf afi Kjart-
an í Viðarholti. Fyrir rúmum ára-
tug kynntist ég Kjartani þegar
við Antonía hófum okkar sam-
band. Það rann fljótlega upp fyr-
ir mér að ekki einungis hafði ég
kynnst afar góðri og fallegri
konu heldur var ég á sama tíma á
leið inn í yndislega fjölskyldu á
Akureyri. Þar norðan heiða réð
afi Kjartan ríkjum ásamt ömmu
Stellu.
Kjartan og Stella bjuggu í
gömlu húsi sem nefnt er Viðar-
holt. Í upphafi stóð það hús tölu-
vert utan við Akureyri umkringt
túnum, bóndabæjum og hesthús-
um. Í dag stendur það í miðju
íbúðarhverfi, innan um nýrri
gerðir húsa, vel innan bæjar-
marka. Þar bjuggu Kjartan og
Stella og þangað var gott að
koma í heimsókn. Kjartan gat
aldrei setið aðgerðarlaus og var
alltaf að. Hann átti lengi kindur
og þrátt fyrir að gamla Viðarholt
væri komið með götunúmer og
nágranna hélt hann lengi áfram
að sinna þeim og hafði aðstöðu á
túni rétt utan Akureyrar. Fyrir
mig, borgarbarn úr Breiðholti,
var það sérstakt og ánægjulegt
að fá að aðstoða Kjartan á haust-
in við réttir.
Það er óhætt að segja að stór
hluti lífs Kjartans hafi snúist um
hesta og hestamennsku. Margar
sögur hef ég heyrt af honum þeg-
ar hann fór með barnabörn sín í
reiðtúra og síðar barnabarna-
börn. Ég fékk sjálfur að kynnast
áhuga hans á hestamennsku á
annan hátt. Hann gerði lengi við
hnakka fyrir hestafólk. Þegar
honum fannst úrval hráefnis til
hnakkagerðar af skornum
skammti og dýrt hérlendis
hringdi hann í mig og spurði
hvort ég gæti ekki aðstoðað hann
að finna betra og ódýrara leður
úti í útlöndum. Ég tók verkefnið
að mér og nokkru síðar hóf hann
kaup á ensku leðri einu sinni til
tvisvar á ári. Mér þykir vænt um
að hafa getað hjálpað honum og
það gaf mér mikið.
Dæmi um vinnusemi Kjartans
er frá því tengdaforeldrar mínir
byggðu hús fyrir nokkrum árum.
Kjartan, kominn vel á áttræðis-
aldur, var duglegur að aðstoða
Gest við húsbygginguna og var
alltaf mættur á undan. Gestur
var farinn að hafa áhyggjur af
því að hann myndi ganga frá sér
við þessa vinnu. Einn daginn
ákvað hann því að nú væri kom-
inn tími til að sá gamli hvíldi sig
og sagði honum að báðir skyldu
þeir taka sér frí daginn eftir.
Gestur mætti sjálfur snemma
daginn eftir. Heldur brá honum
þegar hann sá að Kjartan var
þegar kominn og byrjaður að
vinna. Hann sá við tengdasyni
sínum og mætti bara samt.
Svona var hann, ávallt fyrstur til
vinnu og fór síðastur.
Kjartan kenndi mér að veiða
upp úr súpum það sem ekki var
óhætt að borða. Það var gaman
að finna einhvern með sama
áhugamál þar. Við vorum góðir
saman við þessa iðju.
Ég sakna Kjartans sárt. Ferð-
irnar til Akureyrar á liðnum ár-
um eru fjölmargar og aldrei fór-
um við suður aftur án þess að
koma við í Viðarholti á leiðinni út
úr bænum. Samræðurnar í eld-
húskróknum við Kjartan og
Stellu eru fjölmargar og áhuga-
verðar sögur þeirra enn fleiri.
Missir Stellu er mikill og bið ég
Guð að varðveita og vaka yfir
henni á þessum erfiðu tímum.
Hvíl í friði, elsku Kjartan.
Guðmundur Óskar
Guðjónsson.
Kjartan Helgi
Sumarliðason
HINSTA KVEÐJA
Elsku afi, takk fyrir allt
sem við áttum saman.
Deyr fé,
deyja frændur,
deyr sjálfur ið sama;
en orðstír
deyr aldregi,
hveim er sér góðan getur.
(Úr Hávamálum)
Kjartan Ingi, Katrín
Eir og Kristín Eik.
MINNINGAR 19
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 18. JÚNÍ 2012
✝ Torfi Jónssonfæddist á
Kvennabrekku í
Miðdalahreppi í
Dalasýslu 3. októ-
ber 1919. Hann
lést á Hrafnistu í
Reykjavík 9. júní
2012.
Hann var sonur
Jóns Guðnasonar
sóknarprests á
Kvennabrekku og
síðar á Prestsbakka, f. 12. júlí
1889, d. 11. maí 1975, og Guð-
laugar Bjartmarsdóttur hús-
móður, f. 17. febrúar 1889, d.
17. júlí 1977. Systkini Torfa
voru Guðrún kennari og mann-
fræðingur, f. 18. júlí 1916, d. 5.
maí 1996, Ingólfur kennari og
rithöfundur, f. 28. október
1918, d. 9. mars 1993, Eiríkur
kennari og fræðimaður, f. 19.
desember 1920, d. 29. sept-
ember 2009, Leifur rannsókn-
arlögreglumaður, f. 28. nóv-
ember 1922, d. 29. apríl 1970,
Soffía húsmóðir og tal-
símakona, f. 11. desember 1924,
d. 19. febrúar 1973, og Anna
húsmóðir, f. 7. mars 1926.
Torfi kvæntist 26. júní 1943
Ragnhildi Helgu Magnúsdóttur,
f. 16. ágúst 1920 á Efri-Sýrlæk
í Villingaholtshreppi í Árnes-
Ásta, f. 13. nóvember 1993, og
Sigurður Bjartmar, f. 9. maí
1997.
Torfi lauk prófi frá Héraðs-
skólanum á Reykjum í Hrúta-
firði 1936 og íþróttakenn-
araprófi frá Íþróttaskólanum á
Laugarvatni 1938. Torfi hóf
störf í Lögreglunni í Reykjavík
árið 1941 og hjá Rannsókn-
arlögreglunni árið 1961, fyrst
sem boðunarmaður, síðan í um-
ferðardeild við rannsókn um-
ferðarslysa og loks varðstjóri
þeirrar deildar meðan hún var
við lýði. Eftir að hann lét af
störfum hjá Rannsóknarlög-
reglunni árið 1980 vann hann
allnokkuð að ritstörfum. Meðal
annars tók hann saman Ævi-
skrár samtíðarmanna og Bæj-
ar- og borgarfulltrúatal
Reykjavíkur með Páli Líndal.
Torfi safnaði vísum og spak-
mælum og gaf hann út safn
átta þúsund spakmæla í bókinni
Þegar orð fá vængi árið 2000.
Hann annaðist lengi vísnaþætti
í DV og sá um útvarpsþættina
„Það er svo margt að minnast
á“ í Ríkisútvarpinu um árabil.
Ættfræðin var Torfa einnig í
blóð borin og undanfarin 16 ár
safnaði hann saman upplýs-
ingum um dánardaga hátt í 200
þúsund Íslendinga allt frá upp-
hafi 19. aldar.
Útför Torfa Jónssonar fer
fram frá Neskirkju í dag, 18.
júní 2012, kl. 13.
sýslu, íþróttakenn-
ara að mennt.
Ragnhildur lést 1.
október 2003. For-
eldrar hennar voru
Magnús Jónasson,
bóndi á Efri-
Sýrlæk, síðan
smiður í Reykjavík,
f. 15. nóvember
1882 í Árbæj-
arhjáleigu Gaul-
verjabæjarhreppi,
Árnessýslu, d. 30. mars 1975,
og kona hans Sigurjóna Magn-
úsdóttir, f. 27. júlí 1891 í Þor-
lákshöfn, d. 22. janúar 1973.
Börn Torfa og Ragnhildar eru:
1) Hilda Torfadóttir, f. 26.
október 1943. Maki Haukur
Ágústsson f. 3. nóvember 1937.
Sonur þeirra er Ágúst Torfi
Hauksson, f. 31. maí 1974, maki
Eva Hlín Dereksdóttir, f. 7. júlí
1977. Dætur þeirra eru Ragn-
hildur Edda, f. 27. september
2007 og Bryndís Eva, f. 5. apríl
2009. 2) Hlín Torfadóttir, f. 14.
apríl 1945. Sonur hennar er
Atli Sigurðsson, f. 30. nóv-
ember 1984. 3) Gerður Torfa-
dóttir, f. 25. ágúst 1949. 4)
Magnús Ingvar Torfason, f. 23.
febrúar 1960. Maki Sigrún Sig-
urðardóttir, f. 22. nóvember
1962. Þeirra börn eru Kara
Elskulegur tengdafaðir minn,
Torfi Jónsson, er látinn. Marg-
ar fallegar minningar koma upp
í hugann og söknuðurinn er
mikill enda höfðum við Torfi
þekkst í tæp þrjátíu ár.
Það var ánægjulegt að um-
gangast Torfa. Hann var ávallt
léttur í lund og það var stutt í
kímnina hjá honum. Góð-
mennska einkenndi öll hans
samskipti, hann var einstaklega
umhyggjusamur og heiðarlegur
maður. Hann var annálaður
fyrir hjálpsemi sína og greið-
vikni enda margir sem leituðu
til hans þegar þá vantaði aðstoð
af einhverju tagi.
Í margmenni var hann hrók-
ur alls fagnaðar og það var ein-
staklega gaman að hlusta á
hann segja sögur frá liðinni tíð
eða fara með kvæði en af þeim
kunni hann ógrynni. Torfi hafði
einstaklega fallega rithönd og
margir geyma miða sem hann
skrifaði á vísur, stökur eða
spakmæli og rétti þeim við ým-
is tækifæri, jafnt ættingjar sem
nágrannar eða félagar hans í
sundlaugunum í Laugardal en
þær sótti hann daglega um ára-
tugaskeið.
Torfi var fróður maður og vel
lesinn. Ættfræði var eitt hans
helsta áhugamál og þar var
hann á heimavelli. Hann átti
sjaldan í erfiðleikum með að
rekja ættir samtíðarmanna
sinna og laumaði þá iðulega
með nokkrum sögum, sér og
öðrum til gamans. Tíminn var
fljótur að líða í félagsskap
Torfa.
Það er erfitt að kveðja svo
góðan vin sem Torfi var, ætíð
til taks með sitt hlýlega augna-
ráð og ljúfa bros en nú skilur
víst leiðir um sinn. Mér er efst í
huga þakklæti fyrir velviljann
og góðmennskuna við okkur öll
og ekki síst barnabörnin, þau
Köru Ástu og Sigurð Bjartmar,
og það veganesti sem hann gaf
okkur öllum.
Nú legg ég augun aftur,
ó, Guð, þinn náðarkraftur
mín veri vörn í nótt.
Æ, virst mig að þér taka,
mér yfir láttu vaka
þinn engil, svo ég sofi rótt.
(Sveinbjörn Egilsson)
Blessuð sé minning Torfa.
Sigrún Sigurðardóttir.
Nú þegar Torfi afi minn er
látinn leitar hugurinn til baka
að öllum þeim ánægjustundum
sem ég átti með honum. Mikinn
meirihluta ævi minnar hef ég
búið úti á landi en Torfi afi og
Ragnhildur amma tóku alltaf
vel á móti fyrsta barnabarninu
þegar leiðin lá til Reykjavíkur,
og á ég margar góðar minn-
ingar af Kleppsveginum sem
barn og unglingur. Ég var í tíu
ár eina barnabarn afa og ömmu
og naut því óskiptrar athygli,
það ég best man. Afi sagði mér
alls konar sögur, sýndi mér
gamla hluti, sem hann átti í
handraðanum, og fór með mig í
morgunsund, litlum hnokka til
mikillar ánægju.
Þegar ég eltist og var m.a.
við nám í Reykjavík varð sam-
gangurinn meiri og afi fór að
segja mér enn fleiri sögur, fara
með vísur og kvæði. Það var
hrein unun að hlusta á hann
fara með bundið mál og ótrú-
legt hvað hann kunni af vísum
og sögum um tilurð þeirra. Ég
á eftir að sakna þess mikið að
heyra afa tala, það var eitthvað
svo fallegt hvernig hann bar
fram og ljóð urðu betri þegar
hann fór með þau. Oft gaukaði
hann að mér áhugaverðum
ljóðabókum og það er mest
honum að þakka, að ég hef
gaman af því að lesa ljóð, þó
enn meira gaman að fá söguna
með eins og var hjá afa.
Ekki síður var gaman að
heyra afa segja sögur frá æsku-
árum sínum á Ströndum og frá
Kvennabrekku. Mér er afar
minnisstæður bíltúr sem við
Eva, kona mín, fórum í fyrir
um átta árum. Við ókum með
afa um æskuslóðirnar, að
Kvennabrekku og Prestbakka
og afi sagði frá allan tímann.
Hann sagði frá ýmsu um for-
feður og -mæður sem ég hafði
aldrei heyrt áður, en hef því
miður gleymt mörgu af því ekki
erfði ég minnið hans afa míns.
Þessi bíltúr með afa var ein
besta bílferð, sem ég hef farið;
afi á heimavelli og minninga-
brot og fróðleikur við hverja
þúfu.
Árið 2007 fæddist eldri dóttir
mín, Ragnhildur Edda, skírð í
höfuðið á Ragnhildi ömmu
minni. Hún var fyrsta barna-
barnabarn afa en á þeim var
um 88 ára aldursmunur. Afi
hafði mjög gaman af Ragnhildi;
nafnið spillti ekki fyrir. Hún
var líka hænd að honum og var
einstaklega gaman að fylgjast
með þeim, þegar við komum í
heimsóknir til hans með hana.
Fyrsta heimsóknin með Ragn-
hildi, sem þá var kornabarn, er
mér mjög minnisstæð og er
myndin, sem tekin var við það
tækifæri, ein af mínum uppá-
haldsmyndum af afa. Afi hélt á
Ragnhildi í fanginu. Hann var
ekki vanur því að halda á
kornabörnum, en væntumþykj-
an og hrifningin var auðsæ. Afi
átti alltaf kleinur og stundum
eitthvað enn betra og sætara,
sem Ragnhildi líkaði vel og síð-
ar Bryndísi Evu, litlu systur,
einnig. Afi var mikill tölvumað-
ur og fylgdist vel með stelp-
unum okkar á vefnum, skoðaði
myndir og myndbönd og fylgd-
ist með öllu sem varðaði stelp-
urnar.
Ég kveð afa með söknuði en
jafnframt gleði yfir því að hann
fékk að fara á friðsælan hátt
eftir góða og langa ævi. Hann
kom miklu í verk, hélt góðri
heilsu fram á elliár, var reglu-
maður og reyndist samferða-
mönnum sínum vel. Ég get að-
eins vonast til að eiga sömu
eftirmæli skilin þegar minn tími
kemur.
Ágúst Torfi Hauksson.
Torfi Jónsson
✝
Ástkær móðir okkar, tengdamóðir, amma og
langamma,
SIGURJÓNA SÍMONARDÓTTIR,
lést á Landspítalanum fimmtudaginn 14. júní.
Útförin fer fram frá Neskirkju föstudaginn
22. júní kl. 13.00
Elísabet Harpa Steinarsdóttir, Ástþór Ragnarsson,
Sigríður Steinarsdóttir, Einar K. Þórhallsson,
Gróa Dagmar Gunnarsdóttir, Þórhallur Ólafsson,
Ragnheiður Gunnarsdóttir, Bergsveinn Jóhannesson,
Ragnar Victor Gunnarsson, Sveindís D. Hermannsdóttir,
Guðrún Björk Gunnarsdóttir, Jón Ingi Magnússon,
barnabörn og barnabarnabörn.