Dagrenning - 01.02.1951, Qupperneq 17

meiri þrengingar og hörmungar bíða: „Þá
mun verða svo mikil þrenging, að enginn hef-
ur þvílík verið frá upphafi heims allt til
þessa, né mun verða“, segir í Mattheusar-
guðspjalli. Þar segir ennfremur, að „þá muni
allar kynkvíslir jarðarinnar kveina“ og „á
jörðunni muni verða angist meðal þjóðanna í
ráðaleysi við dunur hafs og brimgnv“, og
enn, „að menn muni gefa upp öndina af
ótta og kvíða fyrir því, sem koma muni yfir
heimsbvggðina, því að kraftar himnanna
rnuni bifast.“
Hér segir Frelsarinn oss fyrir hvers vænta
má, og margt af þessu er býsna athyglisvert
nú, í Ijósi þeirrar tækniþróunar, sem orðið
hefur síðustu þrjátíu árin. Tökurn til dæmis
þessa setningu: „Á jörðinni mun verða ang-
ist meðal þjóðanna í ráðaleysi við drunur
hafs og brimgný." Hefur ráðalevsi þjóðanna
nokkru sinni verið meira en nú? Enginn kann
lengur neina lausn á hinum mikilvægustu
vandamálum, og þó höfum við bæði ráð-
stjóin, nú urn mikinn hluta heims og alls-
konar „ráð“, og stofnanir starfandi á
alþjóða vettvangi til að ráða fram úr
hinum miklu alþjóðlegu vandamálum. Og
þó á ráðaleysið eftir að verða enn meira.
Svo virðist sem þar geti komið, að mönnun-
um takist að leysa þau náttúruöfl, sem þeir,
ef til vill, ráða ekki við, verði þeim sleppt
lausum. Verði förmum af vetnissprengjum
eða kjarnorkusprengjum steypt í heimshöfin,
t. d. í kafbátastyrjöld, rnundi það ekki geta
orsakað slíkar „dunur hafs og brimgný“, að
menn stæðu jafnvel enn ráðalausari en þeir
eru nú? Og hvað mundi Frelsarinn eiga við
er hann segir „að kraftar liimnanna muni bif-
ast?“ Það er enn óráðin gáta, en vér vitum nú,
að vísindamönnum heimsins eru nú þegar
kunn ýms þau leyndarmál, sem gætu orðið
mannkyninu hættuleg, væru þau opinberuð
og hagnýtt. Vér viljum engu spá um þessi
efni, en tírninn mun leiða í Ijós hvað orð
Meistarans þýða.
Nú veit ég að einhver mundi vilja segja:Enn
hafið þér enga beina sönnun fyrir því fært, að
þessi lýsing Krists á endalokunum eigi við
vora daga. Þetta getur dregist enn um þús-
undir ára eins og það hefur nú þegar dreg-
ist um nærfellt 2000 ár. Þessunr athugasemd-
um vil ég svara á þessa leið:
Ég hefi bent á að flest táknin, sem Kristur
sagði mönnunum að hafa til marks um, að
„endalokin“ væru í nánd, eru nú fram kom-
in, og þau hafa öll komið fram á tímabili,
sem enn er ekki full fjörutíu ár. Þetta tel
ég veigamestu röksemdina fyrir því, að enda-
lokin séu í nánd.
En ég vil bæta öðru við: Lærisveinarnir
spurðu Krist tvisvar hvenær endalokin yrðu.
í annað skiptið á Olíufjallinu í sambandi við
þennan spádóm, og svaraði liann þá: Um
þann dag og stund veit enginn, ekki einu
sinni engíar himnanna né sonuiinn, heldui
aðeis Faðiiinn einn.“
En hann sagði þeim annað. Hann sagði
þeim, að þessir atburðir allir nmndu gerast
á æfi einnar og sömu kynslóðar. „Þessi kyn-
slóð mun ekki undir lok líða, unz allt þetta
kemur fram.“ Orðið „kynslóð" er oft notað í
Biblíunni um ákveðið tímabil. Það táknar
þar ávalt 40 ára tíma. Kristur segir því óbein-
línis tímann þó hann segi hvorki „daginn
né stundina“, er örlagaríkustu atburðirnir
dynja yfir. Orðin „þessi kynslóð" liljóta að
tákna þá kynslóð, sem liíii þegar þessi tákn,
sem Kiistui nefndi taka að geiast.
Vér, sem nú lifum, erum „þessi kynslóð",
sem Kristur talar um. Táknin, sem liann
nefndi, byrjuðu að koma fram 1914, er fyrsta
heimsstyrjöldin hófst, og „konungsríki tók
að rísa gegn konungsríki.“ Tímabilið ,sem um
er að ræða, hlýtur því að vera tíminn frá
DAGRENNING 11