Morgunblaðið - 12.08.2016, Síða 12

12 DAGLEGT LÍF
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 12. ÁGÚST 2016
- hin heimsþekktuBeta verkfæri og fyrirtækjavörur
fást núáhagstæðu verði hjá Iðnvélum
Þú getur treyst Beta
Morgunblaðið/Ófeigur
Nafnlausa hljómsveitin F.v. Skúli Gíslason, Sara Mjöll Magnúsdóttir, Ævar Örn Sigurðsson og Sara Blandon.
Valgerður Þ. Jónsdóttir
vjon@mbl.is
Sara Blandon, prestsdóttirin íLaugalandsprestakalli íEyjafjarðarsveit, var að-eins tólf ára þegar hún fór
að syngja opinberlega við undirleik
föður síns, séra Hannesar Blandon,
á ýmsum skemmtunum fyrir norð-
an. Og það voru engir sálmasöngvar.
„Pabbi gerði texta við gömul
rokklög sem hann „lét mig syngja“,
en sjálfur spilaði hann á gítar og
raddaði. Við hæddumst líka að sveit-
ungum okkar og þóttum vera nokk-
uð fyndin og með svo gott atriði að
um aldamótin var okkur boðið að
skemmta á Íslendingahátíð í Norð-
ur-Dakóta í Bandaríkjunum, hvorki
meira né minna,“ segir Sara, sem
söng helst lag Janis Joplin, Me and
Bobby McGee, þegar hún fékk ein-
hverju ráðið um lagavalið. „Annars
var ég mest í grugginu á þessum
tíma, Nirvana og Pearl Jam voru
mínar sveitir.“
Þótt tónlistarsmekkur þeirra
feðgina hafi ekki alveg farið saman,
ber ekki mikið á milli núna, a.m.k.
ekki þegar Monica Zetterlund á í
hlut. Á dagskrá Jazzhátíðar Reykja-
víkur kl. 17 í dag stígur Sara ásamt
nýstofnaðri – og enn nafnlausri –
hljómsveit á Budvarsviðið í Hörpu
og syngur nokkur lög sem þessi
rómaða söngkona Svía er frægust
fyrir.
Knæf og kná
„Pabbi og Emilía Baldursdóttir,
fyrrverandi íslenskukennari minn,
gerðu íslenskan texta við lögin. Þau
eru engir viðvaningar, þýddu til
dæmis söngleikinn Superstar hérna
um árið,“ upplýsir Sara. Hennar
uppáhaldslag úr smiðju Zetterlund
er Vad en liten gumma kan gno sem
tvíeykið þýddi sem Knæf og kná.
Spurð nánar út í textana segir
Sara þá fremur dónalega.
Var Monica þannig?
„Hún ýjaði að ýmsu, en pabbi og
Emilía bættu um betur.“
Presturinn sjálfur?
„Við eigum öll okkar svörtu hlið-
ar,“ svarar Sara og viðurkennir að
púkinn í sér hafi bara gaman af.
Nýja hljómsveitin er auk Söru
skipuð þeim Skúla Gíslasyni,
trommuleikara, Ævari Erni Sigurðs-
syni, kontrabassaleikara, en þau út-
skrifuðust öll frá Tónlistarskóla FÍH
í vor, og Söru Mjöll Magnúsdóttur,
píanóleikara, sem á eitt ár í útskrift.
Þau stilltu í fyrsta skipti saman
strengi sína fyrir Zetterlund-
tónleikana og hafa æft nokkuð stíft
undanfarið. „Við erum að þreifa fyrir
okkur, meiningin er að halda þá víðar
bæði í Reykjavík og einnig fyrir
norðan, en minn gamli skóli, Tónlist-
arskóli Eyjafjarðar, styrkti mig til að
gera þessa dagskrá.“
Þótt Sara hafi framan af verið
ákveðin í að læra söng, hætti hún
nánast að koma fram og syngja um
alllangt skeið. „Mig vantaði sjálfs-
traust og ákvað bara að söngur væri
ekkert fyrir mig,“ segir hún. „Ár-
mann Guðmundsson í Ljótu hálfvit-
unum taldi mér hughvarf og árið
2005 stofnuðum við ásamt Lofti S.
Loftssyni hljómsveitina A Band on
Stage, sem tróð upp með hléum í
samtals sjö ár.“
Hringlandaháttur
Söru er engin launung á að
kvíðaröskun og þunglyndi hafi sett
strik í reikninginn hvað söng-
konudrauma hennar áhrærði. „Mér
leið ekki vel, var með mikinn sviðs-
skrekk sem lýsti sér eins og raun-
veruleg flensueinkenni, en nú er ég
komin á fín lyf sem hjálpa mér.“
Eftir töluverðan hringlandahátt
í nokkur ár áttaði hún sig á að þrátt
fyrir allt ætti hún að leggja fyrir sig
söng. „Þegar ég fluttist suður lauk ég
stúdentsprófi að áeggjan kærasta
míns, Hilmars Karls Arnarsonar.
Síðan skráði ég mig til skiptis í hitt og
þetta í Háskóla Íslands; frönsku,
ensku, kvikmyndafræði og næring-
arfræði, sem mér fannst reyndar
mjög áhugaverð og reyndi við í tví-
gang áður en ég gafst upp. Einhverra
hluta vegna datt ég inn í snyrtifræði í
Fjölbrautaskólanum í Breiðholti, síð-
an lyfjatækni í Fjölbrautaskólanum
við Ármúla og árið 2001 innritaði ég
mig í Tónlistarskóla FÍH, en hætti
eftir önnina. Ég fór úr einu í annað,
en gafst alltaf upp. Ferilskráin mín
var orðin mjög skrautleg, enda leist
fólki sem fékk hana í hendur ekkert á
blikuna og var ekki spennt fyrir að
ráða mig í vinnu.“
Sara viðurkennir að sér hafi ver-
ið létt þegar hún fyrir ári var greind
með ADHD, villumeldingu í hausn-
um, eins og hún segir. „Greiningin
skýrði þessa námsörðugleika mína.
Söngkona sem er mikið fy
Sara Blandon geislar af gleði og sjálfsöryggi þegar hún
syngur djass, rokk, blús og hvaðeina fyrir fullum sal af
fólki. Sviðsskrekkur sem lýsti sér eins og flensueinkenni
háði henni þó um langt skeið og litlu munaði að hún
gæfi söngkonudrauma sína upp á bátinn. Eftir þvæling
úr einu náminu eða starfinu í annað fann hún að
þrátt fyrir allt ætti hún að leggja fyrir sig söng. Gestir á
tónleikum hennar og nýstofnaðrar – en nafnlausrar
hljómsveitar –, sem tileinkaðir eru Monicu Zetterlund,
í Hörpu í dag eru ábyggilega sama sinnis.
Árið 1999 Feðginin Sara og Hannes
taka saman lagið á góðri stund.
Ég skellti mér á tónleikaum helgina, öllu heldurstórtónleika. Í Laug-ardalshöll var búið að
troða inn 11.000 sálum með það
eitt markmið að láta hljómsveitina
Muse trylla sig. Nú segi ég troða
en meina það ekki þannig að ég
hafi verið í kremju. Ég hafði það
fínt, aftarlega, nálægt vegg og
neyðarútgangi sem er mjög mik-
ilvægt fyrir mig og mína innilok-
unarkennd. Ef fólki líður illa í
troðningi á það ekki að troða sér.
Einfalt. Allavega, Muse. Þetta er
sveit sem ég bókstaflega lifði
fyrir sem unglingur og var
það hápunktur ævi minnar
þegar ég sá þessa þrjá
menn í troðfullri Laug-
ardalshöll.
En nú verður að við-
urkennast að ég hef
ekki haldið tryggð við
sveitina í gegnum ár-
in, fannst þetta „nýja
stöff“ ekki alveg fyrir
mig. En gott og vel,
ég ákvað að fara, sjá
gömlu vini mína og
vonaði til guðs að þeir
myndu spila eitthvað
af þessu gamla sem
þeir jú gerðu, en í
takmörkuðu magni.
Ég fagnaði því nú
óspart en í hinum lög-
unum gat ég bara far-
ið á barinn. Ekki slæmt.
En svo virtist sem ekki allir í
salnum hefðu verið aðdáendur í
hina fornu daga þegar Muse spilaði
í Höllinni síðast. Sást það greini-
lega þegar enginn í kringum mig
söng með gömlu slög-
urunum og svo
heyrði ég ungan
mann segja við vin
sinn að Muse hefði
sko ekkert orðið stór
fyrr en svona 2008 í
fyrsta lagi. Ég fuss-
aði og sveiaði yfir
þessu fólki, var að spá
að segja eitthvað en
hætti við. Það var ekki
þeim að kenna að þau
voru ekki töff ungling-
ar eins og ég. Svo hafa
afar fáir gaman af
gömlu konunni sem
segir að allt hafi verið
betra í gamla daga. Ég
gekk út úr Höllinni sátt
við lögin fimm sem ég gat
sungið með og út í sum-
arnóttina, ánægð með
mína menn.
»Ef fólki líður illa ítroðningi á það ekki
að troða sér. Einfalt
Heimur Auðar
Auður Albertsdóttir
audura@mbl.isf f