Morgunblaðið - 12.08.2016, Qupperneq 20

20 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 12. ÁGÚST 2016
✝ Kristján Frið-bergsson fædd-
ist í Reykjavík 5.
júní 1930. Hann lést
á Landspítalanum í
Fossvogi 4. ágúst
2016.
Foreldrar hans
voru Friðberg
Kristjánsson frá
Hellisandi, f. 1.
febrúar 1905, d. 10.
september 1989, og
Guðrún Guðmundsdóttir frá Ísa-
firði, f. 23. nóvember 1906, d. 15.
ágúst 1984. Systkin Kristjáns
eru: Geir, f. 2.1. 1932, d. 19.2.
1997, Edda Bakke, f. 23.3. 1941,
og Guðni Gils, f. 1.7. 1945.
Kristján kvæntist árið 1953
Hönnu G. Halldórsdóttur, f. 28.
september 1931, d. 24. mars
1992. Kristján og Hanna eign-
uðust tvo syni. Þeir eru: 1)
Guðni G. Kristjánsson, f. 5.9.
1953, kvæntur Kirsten B. Lar-
sen, f. 27.12. 1949. Börn þeirra
eru: a) Karl Jóhann, f. 26.3.
1981. b) Anna Brödsgaard, f.
18.8. 1982, maki Klaus Aspli.
Þau eiga tvö börn. c) Sonja
Brödsgaard, f. 21.2. 1985, maki
Birgir W. Óskarsson. Þau eiga
tvö börn. d) Kristína Guðrún, f.
24.3. 1987, maki Aaron Pelto-
1963 dvöldu þau hjónin í Kaup-
mannahöfn þar sem Kristján var
við nám og störf. Eftir heim-
komu frá Danmörku starfaði
Kristján hjá Barnavernd-
arnefnd Reykjavíkur og Fanga-
hjálpinni Vernd og kynntist vel
högum fjölskyldna sem bjuggu
við erfiðar aðstæður. Árið 1964
festu Kristján og Hanna kaup á
öllum húsum á jörðinni Kumb-
aravogi við Stokkseyri og réð-
ust í gagngerar endurbætur á
húsakosti. Þar settu þau á fót
fjölskylduheimilið Kumbaravog
árið 1965 fyrir börn sem vegna
fjölskylduaðstæðna gátu ekki
dvalið hjá eigin foreldrum. Árið
1975 stofnsettu þau dvalar- og
hjúkrunarheimili fyrir aldraða á
Stokkseyri. Ásamt starfseminni
á Kumbaravogi stofnuðu Hanna
og Kristján dvalarheimilið Fell í
Skipholti 21 í Reykjavík. Árið
1970 stofnsettu þau innflutn-
ings- og framleiðslufyrirtækið
Baldur sf. sem Kristján rak
fram á síðasta dag, hin síðari ár
ásamt Unni. Kristján var alla tíð
virkur í söfnuði Sjöunda dags
aðventista og fékk ýmsar við-
urkenningar fyrir störf sín að
atvinnu- og félagsmálum á
Stokkseyri. Kristján stofnaði
Menningarsjóð Kumbaravogs
árið 1990 sem veitti fjármuni til
ýmissa góðgerðarverkefna til
stuðnings börnum, ásamt því að
styðja ungmenni til náms.
Útför Kristjáns verður gerð
frá Selfosskirkju í dag, 12. ágúst
2016, klukkan 13.30.
nen, þau eiga eitt
barn. d) Hanna
Lilja, f. 17.6. 1991.
2) Halldór J. Krist-
jánsson, f. 13.1.
1955, kvæntur Kar-
ólínu F. Söebech, f.
5.4. 1964. Börn
þeirra eru: a)
Hanna Guðrún, f.
10.9. 1989, b) Krist-
ján Guðmundur, f.
19.9. 1991. Auk
sona sinna tóku Hanna og Krist-
ján mörg börn í fóstur á árnum
1965 til 1972 og gengu mörgum
þeirra í foreldrastað er fram
liðu stundir.
Þann 1. maí 1996 kvæntist
Kristján eftirlifandi eiginkonu
sinni Unni Halldórsdóttur, f. 3.
september 1941. Börn Unnar frá
fyrra hjónabandi eru Lamont
Halldór Murdoch, f. 1966, Ann
Heiðrún Negladuik, f. 1968,
William Björn Leví, f. 1970,
John Todd Murdoch, f. 1974.
Unnur á þrjú barnabörn.
Kristján ólst upp við ýmis
störf til sjávar og sveita en eftir
að hann kvæntist Hönnu stofn-
uðu þau heimili, fyrst í Reykja-
vík en síðar í Vestmannaeyjum
þar sem Kristján sinnti versl-
unarstörfum. Á árunum 1961 til
Komið er að því að kveðja
tengdaföður minn í hinsta sinn.
Frá fyrstu stundu eignaðist
ég vin í Kristjáni. Hann bauð
mig svo einlægt velkomna í
fjölskylduna.
Kristján var heilsteyptur
einstaklingur. Hann axlaði
ábyrgð ungur og aðstoðaði
meðal annars móður sína að
reka heimilið þegar faðir hans,
Friðberg fékk berkla og var á
sjúkrahúsi í mörg ár. Vinnu-
dagar Kristjáns voru oft mjög
langir og ekki var hann verkkv-
íðinn.
Hann gekk í öll þau störf
sem þurfti. Það er líka alveg
ótrúlegt hvað það voru fjöl-
breytt verkefnin sem hann tók
sér fyrir hendur. Hann skilaði
góðu ævistarfi.
Hann tók sig ekkert of alvar-
lega, hafði húmor fyrir öllu en
hann gat verið þrjóskur ef
hann þurfti.
Afahlutverkið átti vel við
Kristján. Hann hafði endalausa
þolinmæði á þeim vettvangi og
veigraði sér ekki við að sækja
afastrákinn sinn og bjóða hon-
um í bíltúr til að létta undir á
annasömu heimili. Eins sýndi
hann Hönnu, sonardóttur sinni
mikla hlýju og það voru ekki
fáir dúkkuleikirnir sem hann
tók þátt í.
Það eru líka óteljandi skipti
sem hann reyndi eins vel og
hann gat að aðstoða hana við að
greiða Barbie-dúkkunum og
voru þær ekki fáar sem þurfti
að greiða.
Þegar sonur okkar og nafni
hans, Kristján, greindist ein-
hverfur var afinn fljótur að
bjóða fram alla sína aðstoð.
Hann bauð Kristjáni með sér
hvert sem hann fór, þrátt fyrir
erfiða hegðun hans og reyndi á
allan hátt að auðvelda okkur
fjölskyldunni lífið. Fyrir það
verð ég honum ávallt þakklát.
Tengdafaðir minn dvaldi oft
hjá okkur eftir fráfall Hönnu,
konu sinnar. Við fjölskyldan
bjuggum þá í London og það
var ekki hægt að hugsa sér
betri sambýling.
Hann var duglegur að sinna
börnunum og aðstoða við upp-
eldið en var fljótur að draga sig
í hlé þegar við átti.
Tengdafaðir minn var hins-
vegar ekki sá þolinmóðasti þeg-
ar kom að verslun á nauðsyn-
legum hlutum eins og
jakkafötum og strigaskóm. Þá
taldi hann mig alltaf fara
lengstu leiðirnar og skildi ekki
af hverju þurfti að fara í fleiri
en eina búð eftir sama hlutnum.
Mikið sem hann var nú samt
ánægður með nýju strigaskóna
sem hann gekk um í Wimble-
don daglega, sér til heilsubótar.
Af jakkafatakaupunum var
hann stoltur. Allavega eftir á.
Það var gaman að ferðast
með Kristjáni og ferðuðumst
við með Kristjáni og Hönnu um
alla Evrópu. Í þessum ferðum
okkar var margt skoðað og
mikið hlegið. Þau voru bæði svo
áhugasöm um allt og fróðleiks-
fús.
Tengdafaðir minn var pabbi
margra barna og góð fyrir-
mynd. Hann kenndi börnunum
sínum öllum, að vinna væri
dyggð og menntun væri nauð-
synleg. Það verða margir góðir
eiginleikar hans sem munu lifa
áfram.
Ég kveð tengdaföður minn,
Kristján, full þakklætis um allt
sem hann gerði fyrir mig, fjöl-
skylduna mína og fyrir allt sem
hann kenndi okkur.
Blessuð sé minning Krist-
jáns.
Karólína Fabína Söebech.
Afi minn var alveg einstakur
maður sem mér þótti afar vænt
um. Vegna fjarlægðar voru
stundirnar sem við áttum sam-
an sjaldgæfar en þeim mun
dýrmætari fyrir vikið. Heim-
sókn mín til afa var með mínum
allra mestu uppáhaldsdags-
krárliðum í hverri Íslandsferð
seinustu ára.
Ég á eftir að sakna þess
mjög að spjalla við hann, heyra
sögur um hans áhugaverða líf
og njóta hans dásamlegu nær-
veru.
Í hvert sinn sem ég sá hann
færðist innilegt bros yfir andlit
hans, stráksleg augun með
prakkaraglampanum fylltust
gleði og það leyndi sér svo
sannarlega ekki hvað honum
þótti innilega vænt um mig. En
ef það hefði einhver vafi leikið
á því, þá var hann samt alltaf
viss um að hafa ítrekað orð á
því hversu afskaplega gott hon-
um þætti að sjá mig og hversu
mikið hann kynni að meta
stundirnar með mér.
Kærleikur, góðvild og um-
hyggja þóttu mér ávallt ein-
kenna afa. Afi og hugsjónir
hans veittu mér mikinn inn-
blástur í lífinu og hjálpuðu mér
frá unga aldri að líta út fyrir
sjálfan mig og hugsa um leiðir
til að vera öðrum til uppbygg-
ingar og aðstoðar.
Ég leit alltaf mikið upp til
afa og þegar við áttum í sam-
ræmdu prófunum að skrifa rit-
gerð um okkar hetju skrifaði ég
um afa minn. Hann skilaði svo
mörgu góðu frá sér út í heim-
inn og ekki síst dásamlegri
framtíðarkynslóð af sterkum,
klárum og góðum einstakling-
um.
Hann ól upp minn uppalanda
og heilsteyptari einstakling er
vart hægt að finna.
Ég er afar þakklát að mörg
jákvæð persónueinkenni og góð
gildi afa lifa enn í syni hans,
pabba mínum, og halda þannig
áfram að vera hluti af mínu
daglega lífi.
Minning afa míns mun halda
áfram að vera kraftur sem
hvetur mig áfram í að leita
leiða til að gefa af sjálfri mér
og vera samfélagi mínu og um-
hverfi til góðs.
Hugur minn er með ættingj-
um á Íslandi á þessum erfiðu
tímum og ég sendi mínar
dýpstu samúðarkveðjur yfir
hafið.
Hanna Guðrún.
Okkur langar í fáum orðum
að minnast fósturpabba okkar,
Kristjáns. Þegar farið er að
rifja upp tímann sem við höfum
þekkt hann þá er margt
skemmtilegt sem hægt er að
segja frá.
Hann var alltaf hress og kát-
ur maður. Hann hafði gaman af
að gantast við fólk. Þegar hann
heilsaði ungum konum eða
stúlkum var oft smellt kossi á
hönd.
Við munum eftir fallegum
kvöldum þar sem hann spilaði
fótbolta við okkur krakkana á
túninu heima að Kumbaravogi.
Að fá að fara með pabba til
Reykjavíkur í innkaupaferðir
var eitthvað sem við flest sótt-
umst eftir. Þá var öruggt að
keyptur var ís á leiðinni og
jafnvel pylsa í höfuðborginni.
Þetta þótti okkur vera mikil til-
breyting þar sem yfirleitt voru
ekki nammidagar, heldur var
nammi oftast nær aðeins á
hátíðisdögum.
Pabbi unni tónlist, og fannst
mjög gaman að syngja. Hvort
sem var óperusöngur eða
sálmasöngur, hann söng af lífi
og sál og gat alveg jafnast á við
hina stóru söngvara. Það var
ekki leiðinlegt að eyða kvöld-
unum heima við eldhúsborðið
og fylgjast með þegar ættingj-
arnir úr Vestmannaeyjum voru
í heimsókn og hlátrasköllin
heyrðust um allt hús.
Jafnvel síðustu árin þegar
hann var orðinn veikur og rúm-
fastur þá var hann samt alltaf
hress og jafnvel kátur.
Þakklátur var hann ef maður
hringdi eða kíkti við hjá honum
og þótti vænt um að fá börnin
og barnabörnin um jólin en það
var orðinn nokkuð stór hópur.
Við þökkum fyrir tímann á
Kumbaravogi síðan 1972 og að
fá að verða hluti af hans fjöl-
skyldu sem einnig er orðin okk-
ar fjölskylda.
Linda, Gísli og Sigurborg.
Við fráfall góðs vinar er eðli-
legt að horft sé um öxl og við
það leitar hugurinn til margra
ánægjulegra samverustunda
þar sem mér fannst ég oftar
vera þiggjandi en veitandi í
þeirri vináttu.
Við Kristján kynntumst fyrst
þegar ég var nemandi á Hlíð-
ardalsskóla í Ölfusi en þau
Hanna Halldórsdóttir voru þar
um tíma ásamt sonum sínum
tveim, Guðna og Halldóri.
Kristján og Hanna löðuðu alla
að sér með sinni léttu lund og
hlýlega viðmóti og það voru
mikil forréttindi að eignast þau
að vinum.
Það var augljóst þeim sem
kynntust þeim að markmið
þeirra í lífinu var að láta gott af
sér leiða og það varð hvatinn að
því að þau settust að á Kumb-
aravogi, Stokkseyri, þar sem
þau settu á stofn barnaheimili
til þess að hlúa að börnum sem
þurftu öryggi, hlýju og samstað
vegna erfiðra aðstæðna sem
þau höfðu búið við.
Kristján og Hanna voru sam-
hent og lögðu mikið á sig til að
börnunum liði vel og flest
þeirra hafa haldið tryggð við
þau bæði meðan Hönnu naut
við og Kristján alla tíð síðan.
Þegar börnin uxu úr grasi
tók við næsta verkefni þeirra
hjóna sem var að hlúa að eldra
fólki og í þeim tilgangi stofnuðu
þau dvalarheimilið Kumbara-
vog sem þau ráku af sama
dugnaði og sömu hugsjón og
áður þar til Hanna lést langt
um aldur fram.
Kristján var alla tíð trúr
þeirri hugsjón að láta gott af
sér leiða og styðja við bakið á
þeim sem hann gat veitt ein-
hverja aðstoð.
Þeir eru ófáir nemendurnir
sem hann studdi til náms og
hafði í þeim tilgangi ásamt
Hönnu stofnað sérstakan
menningar- og líknarsjóð.
Með seinni konu sinni, Unni
Halldórsdóttur, hafði Kristján
fundið lífsförunaut sem deildi
sömu hugsjón og hann og lagð-
ist á árar með honum í því að
finna farveg þeirri löngun að
miðla af sjálfum sér og sínu
með þeim sem á þurftu að
halda.
Saman hafa þau unnið að
hugsjón sinni með því að styðja
við ungmenni sem til þeirra
hafa leitað og í Búlgaríu og
Rúmeníu komu þau á fót
heilsuhæli og skóla.
Það hafa verið forréttindi að
eiga vináttu Kristjáns og fá að
fylgjast með starfi hans í gegn-
um árin.
Nú er hlýlega handtakið
hans, glettnin og skemmtilegar
samverustundir að baki en
áfram lifir minningin um
traustan og góðan vin sem átti
þá hugsjón að vera veitandi
fremur en þiggjandi á lífsleið-
inni.
Við deildum þeirri trú að
dauðinn væri svefn og að sá
tími kæmi að höfundur lífsins
vekti þá sem svæfu.
Við Anna vottum Unni, son-
um Kristjáns, fósturbörnum og
öðrum aðstandendum dýpstu
samúð okkar. Guð blessi minn-
inguna um minn góða vin.
Ólafur Kristinsson.
„Hann var drengur góður.“
Þannig var talað um menn til
forna – menn sem voru traust-
ir, tryggir, djarfir og hopuðu
eigi af hólmi þó á reyndi. Þetta
á við um Kristján. Hann var
hugsjónamaður, vildi gera og
gerði allt sem hann gat til að
bæta kjör annarra, og mátti
ekkert aumt sjá utan úr að
bæta, því hann var mikill
mannvinur.
Sem smásvein hitti ég hann
heima hjá vönduðum foreldr-
um, sem gáfu honum gott vega-
nesti út í lífið.
Frá þeim tíma hefur vinátta
okkar vaxið allt til andláts
hans, því aldrei brást Kristján.
Fyrir þessi löngu og góðu
kynni þakka ég og kveð með
virðingu.
Kæru ástvinir, meðtakið
innilegustu samúð okkar.
Jón Hjörleifur, Sólveig
og börnin öll.
Kristján
Friðbergsson
✝ AgnesSæmundsdóttir
fæddist á Melstað í
Staðahverfi 5. des-
ember 1938. Hún
lést á Heilbrigð-
isstofnun Suður-
nesja 4. ágúst
2016.
Foreldrar henn-
ar voru Sæmundur
Kristjánsson frá
Efra Hóli í Staðar-
sveit, f. 23.5. 1910, d. 7.3. 2007,
og Bjarnlaug Jónsdóttir frá
Stað í Staðahverfi, f. 9.12. 1911,
d. 20.9. 1972. Systkini Agnesar
eru Elís Jón, f. 20.6. 1935, Krist-
ín Þóra, f. 27.1. 1937, Jón Eyj-
ólfur. f. 27.10. 1942, Ólafur Guð-
jón, f. 20.11. 1949, Helgi
Vilberg, f. 13.7. 1953.
Agnes ólst upp á Melstað í
Staðahverfi til 12 ára aldurs, en
þá brann húsið á Melstað og
fjölskyldan flutti til Grindavíkur
í hús sem faðir hennar byggði.
Húsið, sem var á Víkurbraut 50,
fékk einnig nafnið Melstaður.
Árið 1963 kynntist hún Vil-
bergi Jóhannessyni frá Skaga-
strönd, f. 24.7. 1941, d. 6.11.
2002. Foreldrar hans voru Jó-
hannes Björnsson, f. 22.1. 1896,
d. 14.6. 1977, og Dagný Guð-
mundsdóttir, f. 24.7. 1907, d.
22.4. 2004.
3) Guðrún María, f. 13.9. 1976,
gift Kristni Sørensen, f. 19.3.
1977. Börn þeirra eru: Vilberg
Atli, f. 29.1. 2001, Friðjón Ingi,
f. 20.3. 2010, og Agnes Eyvör, f.
23.11. 2011.
Agnes og Vilberg bjuggu á
Melstað til ársins 1970 þegar
þau fluttu í húsið sem þau
byggðu sér að Heiðarhrauni 6.
Þar bjó Agnes til ársins 2008,
en þá flutti hún að Stapavöllum
8 í Reykjanesbæ. Árið 2007
kynntist Agnes Birni Þórð-
arsyni frá Siglufirði, f. 25. mars
1939, og hófu þau sambúð árið
2013 að Stapavöllum 8.
Agnes byrjaði ung að vinna
við fiskvinnslu. Hún var svo
lengst af heimavinnandi en tók
að sér netaafskurð í skúrnum
heima. Í nokkur ár var hún
einnig að hausti í síldarsöltun
og í sláturhúsi. Árið 1984 byrj-
aði hún að vinna í Kaupfélagi
Suðurnesja, síðan í versluninni
Staðarkjöri. Síðustu árin vann
hún á vistheimilinu Víðihlíð eða
þar til hún hætti að vinna árið
2007. Agnes var lagin við alls-
konar hannyrðir og saumaskap
og liggja eftir hana margir
fagrir munir. Áhugamálin voru
mörg og stunduð af kappi svo
sem stangveiði, útivera og
íþróttaáhorf. Í seinni tíð tóku
púttið og ferðir til suðrænna
landa yfir. Agnes tók einnig
virkan þátt í starfi eldri borg-
ara.
Útför Agnesar verður gerð
frá Grindavíkurkirkju í dag, 12.
ágúst 2016, og hefst athöfnin
kl. 13.
Agnes og Vil-
berg hófu búskap
20. júní 1964 uppi í
risi hjá foreldrum
Agnesar á Melstað.
16. október 1965
giftu þau sig um
leið og frumburð-
urinn var skírður.
Börn þeirra eru: 1)
Bjarnlaug Dagný,
f. 25.5. 1965, gift
Ómari Björnssyni,
f. 22.4.l 1961. Börn þeirra eru:
Halldór Vilberg, f. 4.5. 1983,
sambýliskona hans er Hildur
Hlín Jónsdóttir, f. 4.10. 1983.
Barn þeirra er Fannar Máni, f.
6.10. 2015. Ævar Örn, f. 8.5.
1987, dóttir hans er Elína
Björk, f. 12.8. 2012. Sambýlis-
kona Ævars Arnars er Þóra
Kristín Þorkelsdóttir, f. 30.4.
1990. Fyrir á Þóra Breka Má, f.
16.3. 2011, og Hrafnhildi Krist-
ínu, f. 8.9. 2014. Birkir Rafn, f.
10.5. 1992, sambýliskona hans
er Elísabet Kristín Bragadóttir,
f. 27.12. 1992. Barn þeirra er
Emma Líf, f. 2.11. 2014. Elvar
Þór, f. 28.6. 2000. 2) Jóhannes
Guðmundur, f. 12.7. 1969, gift-
ur Margréti Kristjánsdóttur, f.
25.9. 1969. Börn þeirra eru:
Páll Valdimar, f. 7.7. 1997, Her-
borg Agnes, f. 7.9. 1999, og
Kristinn Vilberg, f. 27.3. 2002.
Elsku besta mamma mín, ég
sit hér og horfi yfir farinn veg og
horfna tíma. Það fyrsta sem
kemur upp í hugann er kærleik-
ur og ást, af því áttir þú nóg. Við
urðum fljótt samrýndar og skild-
um hvor aðra, oft meiri vinkonur
en mæðgur.
Þú varst svo dugleg og klár
saumakona, það var sama hvað
mér datt í hug að sauma þú
varst alltaf tilbúin að hjálpa mér.
Stundum varð ég svolítið pirruð
yfir því hvað þú lagðir hart að
mér að rekja upp og laga ef hlut-
irnir voru ekki nógu góðir en þú
sagðir alltaf: „Þú verður ekki
ánægð með þetta ef þú lagar
þetta ekki.“
Takk fyrir allt sem þú kennd-
ir mér, elsku mamma, þó að
margt hafi enn verið eftir.
Þær voru ófáar stundirnar
uppi á Heiðarhrauni þar sem við
sátum og kjöftuðum eða vorum
að sauma fram á nótt. Þá kom
pabbi stundum fram og sagði:
„Ætlið þið ekki að fara að sofa í
hausinn á ykkur.“
Já, mamma mín, þú varst allt-
af til staðar. Drengirnir mínir
eru allir búnir að eyða miklum
tíma með þér, ýmist ég með þá
uppi í Grindó, þú hjá okkur eða
þeir í pössun hjá ykkur pabba.
Þeir fóru líka mikið með ykkur í
veiðiferðir og höfðu mjög gaman
af. Einnig er óskaplega gaman
að rifja upp berjaferðirnar út á
Reykjanes á haustin, það gat nú
verið mikið fjör. Við eigum svo
margar góðar minningar frá Kö-
ben-ferðunum okkar þegar Hall-
dór Vilberg og Hildur Hlín
bjuggu þar. Þú fluttist svo á
Stapavellina og mikið var ljúft
hve stutt var þá orðið á milli
okkar mæðgnanna, mín, þín og
Dúnu. Þú varst strax svo dugleg
að taka þátt í öllu starfi eldri
borgara hér í Reykjanesbæ,
Agnes
Sæmundsdóttir