Morgunblaðið - 12.08.2016, Side 24

24 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 12. ÁGÚST 2016
✝ Sveinbjörg El-ísabet Helga-
dóttir fæddist á
Ísafirði 19. janúar
1929. Hún lést á
hjartadeild Land-
spítalans 2. ágúst
2016.
Hún var dóttir
hjónanna Helga
Finnbogasonar sjó-
manns og verka-
manns á Ísafirði, f.
9. júní 1885, d. 21. mars 1969,
og Sigurrósar Finnbogadóttur
húsmóður, f. 19. ágúst 1888, d.
24. júlí 1967. Sveinbjörg ólst
upp á Ísafirði í stórum syst-
kinahópi. Systkin hennar eru:
Guðmundína Jóhanna, f. 12.1.
1911, d. 2.7. 1964, Jón Elías, f.
15.7. 1912, d. 2.2. 1998, Sig-
urbjörn Gestur, f. 19.10. 1915,
d. 10.6. 1916, Sigríður Frið-
gerður, f. 10.12. 1918, Finn-
björg Ásta, f. 27.6. 1921, d.
1956. 3) Guðrún Lovísa fé-
lagsfræðingur og háskólakenn-
ari, f. 16.6. 1958. Maki Torbjørn
Sand, verkfræðingur, f. 12.1.
1954. Sonur þeirra Atle Guð-
björn, nemi, f. 15.4. 1995. Börn
Torbjørns af fyrra hjónabandi
og stjúpbörn Guðrúnar eru
Torstein byggingafræðingur, f.
11.6. 1980, Synnøve hjúkrunar-
fræðingur, f. 30.9. 1983, og Ing-
rid menningar- og stjórnmála-
fræðingur, f. 3.4. 1985. 4)
Sigurrós textílfræðingur, f.
22.12. 1959. Maki William Gísli
Keyser ljósmyndari, f. 8.6.
1957. Sonur þeirra Carlton
Hlynur arkitekt, f. 13.9. 1980.
Sveinbjörg lauk prófi frá
gagnfræðaskólanum á Ísafirði
1946 og frá Húsmæðraskól-
anum Ósk á Ísafirði árið 1952.
Frá því að börnin komust á
legg vann Sveinbjörg við af-
greiðslustörf þangað til hún fór
á eftirlaun árið 1996. Hún bjó
lengst af á Seltjarnarnesi, flutti
í Safamýri við eftirlaunaaldur
en átti heima hin síðustu ár í
Hæðargarði 35.
Útför Sveinbjargar fer fram
frá Bústaðakirkju í dag, 12.
ágúst 2016, klukkan 15.
10.7. 2005, Þor-
steinn Helgi, f.
14.7. 1925, d. 19.5.
2011, Samúel, f.
7.3. 1927, d. 27.7.
1997, Soffía Sig-
urlína, f. 25.1.
1930, Sigurborg, f.
22.1. 1932, Elías
Gunnar, f. 29.5.
1935, d. 14.8. 1992.
Nú eru einungis
Sigríður, Soffía og
Sigurborg á lífi. Sveinbjörg
giftist árið 1953 Sigurði Jón-
assyni bakarameistara og síðar
múrara frá Siglufirði, f. 2.3.
1928, d. 29.8. 1977. Börn þeirra
eru: 1) Þórunn íslenskufræð-
ingur og rannsóknarlektor, f.
14.1. 1954. Maki Guðmundur
Hálfdanarson prófessor, f. 1.2.
1956. Sonur þeirra Sigurður
Jónas kerfisstjóri, f. 20.2. 1979,
d. 4.4. 2016. 2) Helgi Jónas
pípulagningameistari, f. 20.7.
Yndislega móðir mín, Svein-
björg Elísabet Helgadóttir, lést
á Landspítalanum 2. ágúst síð-
astliðinn. Hún var Ísfirðingur,
en flutti ung til Reykjavíkur.
Þar kynntist hún pabba, Sig-
urði Jónassyni, og bjuggu þau
lengst af á Seltjarnarnesi með
okkur systkinin: Þórunni,
Helga Jónas, Guðrúnu Lovísu
og Sigurrósu. Mamma var
sjálfstæð, hreinskilin, stolt og
ákveðin.
Hún vildi allt fyrir aðra gera,
en ekki láta hafa neitt fyrir sér.
Hún varð ekkja aðeins 48 ára,
þá með fjögur ungmenni á
heimilinu. Hún tókst á við lífs-
ins ólgusjó með bjartsýni og
jafnaðargeði.
Mamma var dugnaðarforkur
og einstaklega lagin í höndun-
um. Myndir sem hún teiknaði á
yngri árum hanga á vegg
heima. Ljósmyndir af okkur
systkinunum í fötum sem hún
hannaði, prjónaði og saumaði
sýna handlagni hennar og elju-
semi.
Man ég eftir nágrannakonum
sem báðu um munstrin. Út-
saumur lék í höndunum á
henni, sem sést m.a. á dúkum,
púðum og gardínum sem hún
bróderaði, prjónaði og heklaði.
Fyrir nokkrum árum málaði
hún jólamyndir á postulínsboll-
astell handa okkur. Mér er það
ráðgáta hvernig henni tókst að
koma öllu þessu í verk.
Ekki voru allar ákvarðanir
okkar systkina henni í vil.
Verður mér hugsað til þess að
við fórum öll í nám erlendis um
svipað leyti og hvatti hún okkur
til fararinnar þótt söknuðurinn
yrði sár. Ég ílengdist í Noregi,
en hún tók strax einstaklega
vel á móti eiginmanni mínum
og börnum hans. Brúðkaups-
veislan var haldin í heimahúsi
undir handarjaðri mömmu, og
leið nýju norsku fjölskyldunni
vel hjá henni.
Minningin um gleði hennar
og yngsta barnabarnsins, Atla,
er þau púsluðu og spiluðu Ol-
sen Olsen og Svarta Pétur yljar
um hjartarætur.
Heimsóknir mömmu til okk-
ar voru ánægjulegar enda hafði
hún yndi af ferðalögum og
nýrri reynslu.
Hún var ætíð reiðubúin að
aðstoða okkur, t.d. kom hún og
gætti Atla fyrir okkur á meðan
við biðum eftir leikskólaplássi.
Ég er henni innilega þakklát
fyrir allan stuðning.
Á 85 ára afmælisdaginn fékk
hún sér til undrunar spjald-
tölvu í afmælisgjöf. Eftir fáeina
daga var hún búin að læra að
nota hana, með góðri hjálp frá
dóttursonum sínum. Var hún
eftir það daglega á fésbók,
lagði kapal, skoðaði fjölskyldu-
myndir og talaði við fjölskyld-
una á Skype.
Margs er að minnast: Hún
bakaði bestu vöfflur í heimi,
draumtertan hennar á jólunum
bráðnaði í munni, útilegurnar
með henni og pabba eru eft-
irminnilegar sem og ferðirnar í
sumarbústaðinn fyrir austan
fjall.
Ég minnist með gleði kennsl-
unnar og aðstoðarinnar við
saumaskap og prjóna, göngu-
túranna, stundum í ausandi
rigningu og roki, til að hressa
mig við í próflestri, sláturgerð-
ar á Íslandi, jarðarberjatínslu í
Noregi. Allar sögurnar og allir
brandararnir. Brosið hennar.
Við þökkum fyrir ástúð alla,
indæl minning lifir kær.
Nú mátt þú, vina, höfði halla,
við herrans brjóst er hvíldin vær.
Í sölum himins sólin skín,
við sendum kveðju upp til þín.
(H.J.)
Góðu minningarnar um
mömmu munu ávallt búa í
hjarta okkar og gefa okkur
styrk á erfiðum stundum. Við
kveðjum þig með söknuði, elsku
mamma, tengdó, amma. Hvíl í
friði.
Guðrún, Torbjørn og börn.
Kynni okkar Sveinu, tengda-
móður minnar, hófust fyrir
hartnær fjórum áratugum þeg-
ar ég og Þórunn, elsta dóttir
hennar, hófum búskap. Þetta
var síðla hausts 1977, en þá
hvíldi dimmur skuggi yfir fjöl-
skyldunni.
Tengdafaðir minn hafði látist
um sumarið langt fyrir aldur
fram eftir harða baráttu við
krabbamein. Strax við fyrstu
kynni urðu mér persónuein-
kenni Sveinu ljós – sorg hennar
var djúp, enda hafði hjónaband
þeirra Sigurðar verið bæði ást-
Sveinbjörg Elísa-
bet Helgadóttir
✝ Gísli Guð-mundsson
fæddist á Næfra-
nesi í Dýrafirði 4.
nóvember 1919, en
fjölskyldan fluttist í
Hjarðardal í Dýra-
firði þar sem hann
ólst upp. Hann lést
1. ágúst 2016.
Foreldrar hans
voru Guðmundur
Hermannsson,
bóndi og kennari, og Guðrún
Gísladóttir, húsfreyja. Gísli var
þriðji í röð átta systkina sem öll
eru látin, þau voru: Jóhanna,
Guðbjörg, Vilborg, Hermann,
Rósa og tvíburabræðurnir Sig-
urður og Þorsteinn. Þær Jó-
hanna og Guðbjörg voru dætur
fyrri konu Guðmundar, Vilborg-
ar Eirnýjar Davíðsdóttur.
Gísli kvæntist
þann 16. júní 1951
Valborgu Waage
Ólafsdóttur, f. 11.
nóvember 1914, d.
17. maí 1994. Þau
eignuðust þrjú
börn: Ólaf, f. 21.
október 1950, d. 24.
júní 1962, Guðrúnu
Þórunni, f. 19. sept-
ember 1953, og Vé-
stein, f. 19. janúar
1956, d. 13. desember 1958.
Guðrún Þórunn er gift Ingiberg
Magnússyni og eru synir þeirra
Vésteinn, Ólafur og Magnús
Gísli. Fyrir átti Valborg einn
son, Guðmund Ágúst Hákonar-
son.
Útför Gísla fer fram frá Foss-
vogskirkju í dag, 12. ágúst 2016,
klukkan 13.
Enginn veit með vissu hve-
nær maðurinn með ljáinn ber
að dyrum. Jafnvel þó æviárin
séu orðin talsvert fleiri en í
meðallagi kemur heimsóknin
oft á óvart. Þannig er í tilfelli
Gísla Guðmundssonar sem í
dag er kvaddur við ferðalok. Þó
ljóst væri á síðustu mánuðum
að verulega dró úr líkamlegu
atgervi hans, benti margt til
þess að seiglan ætti eftir að
fresta skilnaðarstundinni enn
um sinn. Andlegt ásigkomulag
hans var allt til síðustu stundar
ótrúlega gott; stálminnugur,
skilningsríkur og fræðandi.
Gísli var afburða hagleiks-
maður og hafði einstakt verk-
vit. Þeir þættir nýttust honum í
ævistarfi hans öllu og einnig í
tómstundastarfi eftir að eftir-
launaaldri var náð. Bókband,
útskurður og ýmiskonar tré-
smíði urðu þar hans aðalvið-
fangsefni. Verk sem eftir hann
liggja á þessu sviði eru allt í
senn vönduð, listræn og gerð af
mikilli alúð og útsjónarsemi.
Gísli var mikill náttúruunn-
andi og hafði yndi af ferðalög-
um, einkum innanlands. Hann
aflaði sér mikils fróðleiks á
sviði jarðfræði, grasafræði og
sögu lands og þjóðar. Á ferða-
lögum var hann óþreytandi að
miðla þekkingu sinni til sam-
ferðamanna.
Fjölmargir eiga Gísla eflaust
margt að þakka fyrir hjálpsemi
af ýmsu tagi, fáir þó meira en
undirritaður, sér í lagi á þeim
árum er fjölskylda mín var að
koma sér upp þaki yfir höfuðið
eins og amstrið er oft kallað.
Efnahagurinn bauð ekki upp á
annað en að aðkeypt vinnuafl
væri notað í lágmarki. Þá bar
það oft við að tengdapabbi var
kominn að útidyrunum fyrir all-
ar aldir á frídögum og spurði
hvort ekki ætti að nota daginn í
að gera eitthvað af viti. Hann
var auk þess ekkert venjulegt
vinnuafl því á nær öllum sviðum
sem húsbyggingu varðar reynd-
ist hann sérfræðingur á grunni
verkvits síns og fágætrar út-
sjónarsemi.
Á allra síðustu árum eftir að
Gísli hætti að aka gat ég end-
urgoldið að einhverju leyti
greiðasemina með því að aka
honum milli staða eftir þörfum.
Jafnvel við svo hversdagslegt
tilefni naut ég þess að verða
vitni að því hvernig hann las í
umhverfi sitt, t.d. veðurútlit
o.fl.
Hann var mikill áhugamaður
um sígilda tónlist og fagurkeri í
þeim efnum fram í fingurgóma.
Sérstakt dálæti hafði hann á
Vetrarferðinni eftir Schubert
og einkum í flutningi Kristins
Sigmundssonar.
Með Gísla er fallinn í valinn
mikill höfðingi, hugsanlega af
síðustu kynslóð alhliða fjölfræð-
inga í alþýðustétt.
Meðal ljúfustu minninga sem
ég á um Gísla eru svipmyndir
frá heimsóknum hans til okkar
Guðrúnar og barnabarna hans,
þar sem við bjuggum á jaðri
þéttbýlis og sveitar. Þá hvarf
hann oft og tíðum drykklangar
stundir, hafði lagst til svefns í
skógarrjóðri eða á skjólsælum
grasbala. Maðurinn í landinu –
landið í manninum.
Ingiberg Magnússon.
Þegar ég var krakki fannst
mér afi minn vera stærsti mað-
ur í heiminum. Það var eig-
inlega ekki fyrr en ég var löngu
vaxinn honum yfir höfuð sem
ég áttaði mig á að afi var ekk-
ert sérstaklega hávaxinn. Ekki
svona miðað við það sem geng-
ur og gerist. En svona leit ég
svakalega mikið upp til afa
míns þegar ég var krakki. Mér
fannst hann raunverulega vera
risastór og að hann hlyti að
vera gáfaðasti maður í heimi.
Hann þekkti nöfnin á öllum
fjöllum, fuglum, blómum og
þúfum og þreyttist aldrei á að
reyna að kenna mér nöfnin á
þessu öllu. Mér tókst að muna
margt af því – annað ekki.
Afi þekkti líka alla klassíska
tónlist enda alltaf kveikt á Rás
1 í Asparfellinu. Og eftir að
amma dó þá virtist engin
ástæða til að hafa lágt stillt í
græjunum. Bach, Verdi og allir
þeir félagar mættu manni
gjarna frammi á stigagangi
löngu áður en maður kom inn í
íbúðina. Afi hafði kveikt á út-
varpinu fyrir alla blokkina.
Það voru ófáar ferðirnar sem
við bræðurnir fórum þvers og
kruss um landið með afa og
náttúrufræðifélaginu þegar við
vorum börn.
Við gistum í tjaldi, hituðum
saxbauta úr dós á prímusnum
og fylgdumst með afa benda út
og suður og segja okkur hvaða
trjátegund þetta væri, hvenær
þetta hraun hefði runnið eða
hvaða tröllskessa byggi þarna.
Mig grunar reyndar að bræður
mínir hafi ekki alltaf hlustað
jafn stíft og ég en okkur fannst
þessar ferðir stórkostlegar.
Það allra stórkostlegasta
samt sem afi gerði fyrir dótt-
ursyni sína, þegar þeir voru litl-
ir, var þegar hann dró fram sli-
des-sýningarvélina. Ekkert var
skemmtilegra en að sitja inni á
myrkvuðum herbergisgangin-
um og horfa á myndir sem afi
hafði tekið (gjarnan beint ofan í
jörðina af einhverjum plöntum
eða mosa) og hlusta á suðið í
sýningarvélinni, smellina þegar
Gísli Guðmundsson
Morgunblaðið birtir minningargreinar endurgjaldslaust alla
útgáfudaga.
Formáli | Minningargreinum fylgir formáli sem nánustu aðstand-
endur senda inn. Þar koma fram upplýsingar um hvar og hvenær sá
sem fjallað er um fæddist, hvar og hvenær hann lést og loks hvaðan og
klukkan hvað útförin fer fram. Þar mega einnig koma fram upplýs-
ingar um foreldra, systkini, maka og börn. Ætlast er til að þetta komi
aðeins fram í formálanum, sem er feitletraður, en ekki í minning-
argreinunum.
Minningargreinar
Innilegar þakkir fyrir auðsýnda samúð og
hjálpsemi vegna andláts okkar ástkæru
móður, tengdamóður, ömmu, langömmu
og langalangömmu,
HALLDÓRU HJÖRTÍNU
MÁRUSDÓTTUR,
Bræðraborg, Hofsósi.
.
Sigurður Ingólfsson, Karen Bruun Madsen,
Ingólfur H. Kristjánsson, Sigrún Hildur,
barnabörn, barnabarnabörn og barnabarnabarnabörn.
Innilegar þakkir fyrir samúð og hlýhug við
andlát og útför okkar ástkæru eiginkonu,
móður, tengdamóður, ömmu og
langömmu,
KARITASAR INGIBJARGAR
JÓNSDÓTTUR,
Aðalstræti 20, Bolungarvík,
áður húsfreyju í Miðdal.
Starfsfólki á Sjúkrahúsi Ísafjarðar eru færðar bestu þakkir fyrir
góða umönnun.
.
Birgir Bjarnason,
Guðný E. Birgisdóttir, Elías Þór Elíasson,
Jónína Birgisdóttir,
Lárus G. Birgisson, Hugrún A. Kristmundsdóttir,
barnabörn og barnabarnabörn.
Innilegar þakkir fyrir samúð og hlýhug við
andlát og útför okkar hjartkæra föður,
tengdaföður, afa og langafa,
BRAGA ÞORSTEINSSONAR
verkfræðings.
Sérstakar þakkir færum við starfsfólki
Grundar fyrir einstaka umhyggju og
umönnun.
.
Helga Bragadóttir, Jóhann Sigurjónsson,
Halldóra Bragadóttir, Árni B. Björnsson,
Sveinn Bragason, Unnur Styrkársdóttir,
barnabörn og langafadrengur.
Okkar yndislega móðir, tengdamóðir,
amma og langamma,
ANNA H. LONG
frá Vestmannaeyjum,
lést á hjúkrunarheimilinu Grund 9. ágúst.
Útförin fer fram frá Langholtskirkju
föstudaginn 19. ágúst klukkan 13. Blóm og kransar
vinsamlegast afþökkuð en þeim er vildu minnast hennar er bent
á Blindrafélagið.
.
Jóhanna Long, Jónas H. Óskarsson,
Hilmar Örn Jónasson, Björg Garðarsdóttir,
Jónas H. Jónasson, Ingibjörg V. Ottósdóttir,
Stefán H. Jónasson,
Bergþór H. Jónasson, Dagný Geirdal
og barnabarnabörn.
ÚTFARARÞJÓNUSTA
Vönduð og persónuleg þjónusta
athofn@athofn.is - www.athofn.is
ATHÖFN ÚTFARAÞJÓNUSTA - s: 551 7080 & 691 0919
Inger Steinsson