Morgunblaðið - 01.09.2016, Qupperneq 24

24 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 1. SEPTEMBER 2016
✝ Helga ElísabetPétursdóttir
fæddist í Gamla-
Garði í Suðursveit
24. júlí 1933. Hún
lést á hjúkrunar-
heimilinu Skjól-
garði 24. ágúst
2016.
Foreldrar henn-
ar voru hjónin
Bríet Magnea Stef-
ánsdóttir og Pétur
Óskar Sigurbjörnsson. Helga
var elst þriggja systkina, hin
eru Eysteinn Agnar og Erna
Kristín. Á jóladag 1959 giftist
Helga Herði G. Valdimarssyni,
f. 19. júlí 1928, d. 21 febrúar
2004, frá Fáskrúðs-
firði. Þau bjuggu
lengst af á Sval-
barði 4 á Höfn.
Helga og Hörður
eignuðust eina
dóttur, Örnu Ósk.
Hún er gift Þórhalli
Malmquist Ein-
arssyni og eiga þau
þrjú börn. Fyrir
átti Helga soninn
Gísla Pál Björns-
son. Hann er kvæntur Hrefnu
Lúðvíksdóttur og eiga þau þrjú
börn og átta barnabörn.
Jarðsett verður frá Hafn-
arkirkju í dag, 1. september
2016, klukkan 14.
Þegar við fengum símtalið
um að þú hefðir fengið áfall og
værir meðvitundarlaus þá
stoppaði tíminn. Manni finnst
stundum að sumir verði alltaf
til og þú varst ein af þeim.
Þú komst oft til okkar á
Sandbakkann og þá varstu allt-
af jafnhissa á að búið væri að
byggja þarna og hafðir orð á
því að við byggjum úti í sjó, þar
sem þú mundir eftir því þegar
sjórinn náði þarna yfir.
Þú hafðir gaman af því að
fara á rúntinn og þeir voru ófá-
ir ísrúntarnir sem við tókum,
bæði upp í Lón og inn í Nes.
Framan af talaðir þú um að
þessi bóndinn eða hinn þyrfti
nú að fara að mála bæinn sinn,
en síðari ár þá sagðir þú minna
og virtist vera að reyna að
finna út hvar þú værir stödd en
alltaf varstu samt jafnsæl á
rúntinum.
Þú barst miklar taugar til
Suðursveitar og oft á tíðum tal-
aðir þú um hversu gaman væri
að fara í berjamó í Staðarfjall.
Á áttræðisafmælinu þínu fórum
við þangað, og þó að þú áttaðir
þig ekki á því hvar þú værir, þá
naustu þess og söngst svo
skemmtilega fyrir okkur „Það
var kátt hérna laugardags-
kvöldið á Gili“, öll erindin án
þess að þurfa að hugsa þig um.
Þú hafðir mjög gaman af að
syngja og varst dugleg að
syngja fyrir og með barnabörn-
unum þínum, sem alltaf áttu at-
hvarf hjá ykkur á Svalbarðinu.
Þú naust þess að syngja með
Gleðigjöfum og eins á samveru-
stundunum á Skjólgarði.
Síðustu árin hafðir þú ekki
mikið að segja en þú talaðir þó
oft um veðrið og undantekning-
arlaust þá var svo mikið logn.
Meira að segja þegar við kom-
um til þín eftir vonda veðrið um
jólin þegar allt fauk sem fokið
gat, þá sagðir þú „ja, ef það
væri einhver vindur þá væri
kalt“.
Á Skjólgarði leið þér vel inn-
an um fólkið og þú talaðir um
það fram á þinn síðasta dag
hversu vel væri hugsað um
aldraða hér á Hornafirði og
fyrir það erum við þakklát.
Það á eftir að verða skrýtið
að þurfa ekki að svara aftur
spurningunni: „Eruð þið að
fara að ferðast eitthvað?“ en
við trúum því að nú sért þú far-
in að ferðast og vonandi ferðu
sem víðast og nýtur þess.
Elsku mamma og tengda-
mamma. Takk fyrir allt sem þú
hefur gefið okkur. Við minn-
umst þín með hlýju og söknuði.
Arna Ósk og Þórhallur.
Amma, hún er mamma hennar
mömmu.
Mamma er það besta sem ég á.
Gaman væri að gleðja hana ömmu,
og gleðibros á vanga hennar sjá.
Þessi texti fylgdi okkur oft
inn í svefninn þegar við gistum
hjá ömmu og afa sem börn. Þá
söng afi þetta fyrir okkur og á
meðan hugsaði maður um
Helgu ömmu.
Það var æðislegt að umgang-
ast ömmu sem barn. Hún fór
með okkur í sund á morgnana,
gaf okkur ristað brauð með
osti, smjöri og marmelaði í
morgunmat, steikti handa okk-
ur kleinur og bjó til sína eigin
lifrarpylsu.
Afi og amma voru okkur al-
gjörar fyrirmyndir. Þegar við
vorum lítil komu þau einu sinni
til okkar í heimsókn eftir að
hafa komið úr samkvæmi og
voru í sparifötum. Heba spurði
þau hvers vegna þau væru
svona fín og amma svaraði
henni: „Það er fínufatadagur í
dag.“ Við vorum ekki lengi að
vippa okkur í sparigallann og
halda upp á daginn með þeim.
Helga amma var ekkert
lamb að leika sér við. Eins og
hún var lítil og fíngerð tókst
henni að takast á við erfiðan
sjúkdóm eins og Alzheimer
með bros á vör, syngjandi og
hlæjandi til skiptis. Skemmti-
legt dæmi er þegar þeirri
gömlu var boðin mjólk út í
kaffið sitt í veislu fyrir ekki svo
löngu. Hún hafnaði því boði al-
varleg í bragði og kvaðst vera
svo drykkfelld að hún kynni illa
við að blanda drykkina sína.
Jól með ömmu er eitthvað
sem aldrei gleymist. Við
skreyttum jólatréð hennar og
afa á Svalbarði hver einustu jól
og borðuðum gómsæta hálf-
mána sem hún bakaði. Við vor-
um svo heppin að fá að halda
jólin með ömmu og afa frá því
að við munum fyrst eftir okkur.
Nú þegar amma hefur kvatt
okkur getum við tekið gleði
okkar yfir því að hún muni
halda jólin með afa á ný.
Hvíldu í friði, elsku amma.
Minningin um þig mun lifa og
ylja okkur í hjartastað um
ókomna tíð.
Við elskum þig,
Hörður, Heba og Eggert.
Í dag verður hún amma lögð
til hinstu hvílu. Mig langar að
minnast hennar í nokkrum orð-
um.
Við amma áttum margar
góðar stundir saman og ég er
svo innilega þakklát fyrir allar
þær góðu minningar sem ég á.
Ég hef verið svo heppin að
geta umgengist hana föður-
ömmu mína að vild alveg frá
því ég leit dagsins ljós. Hún að-
stoðaði við að taka á móti mér í
heiminn, en foreldrar mínir
bjuggu á neðri hæðinni hjá
ömmu og afa og þar fæddist ég
og bjó fyrstu tvö ár ævi minn-
ar. Í minningunni var ég oft hjá
ömmu og afa sem barn,
mamma vann á símanum á
vöktum og pabbi var á sjó svo
ég, og síðar ég og bróðir minn
höfum sjálfsagt verið þar í
pössun oft.
Ég á minningar um jólafönd-
ur, bakstur, sláturgerð, grímu-
búningagerð með mömmu og
ömmu, ásamt músasögum afa í
hádeginu, hesthúsaferðir,
sveitaferðir, skautaferðir og
svo margt fleira. Síðar á ævinni
kynntist ég ömmu upp á nýtt,
við hjónin hófum búskap okkar
á Höfn á neðri hæðinni hjá
ömmu og afa, og þar bjuggum
við þegar dóttir okkar fæddist
og þar til hún var um fjögurra
mánaða. Amma aðstoðaði mig
mikið og það var gott að kíkja á
efri hæðina í kaffisopa og
spjall. Og það var líka ósjaldan
sem afi gekk með litlu dömuna
mína um gólf og söng fyrir
hana. Eftir að við fluttum í
okkar eigin íbúð fækkaði
kannski stundunum sem við
áttum saman, en ég kom oft við
hjá ömmu og afa. Það passaði
svo vel að kíkja inn þegar mað-
ur skrapp í búðina.
Þegar ég var ófrísk að
yngsta barninu mínu var ég í
veikindaleyfi alla meðgönguna.
Þá fékk ég mér oft gönguferð á
Svalbarðið til ömmu og við átt-
um margar góðar stundir við
eldhúsborðið yfir spjalli um allt
milli himins og jarðar, við
leystum nú oft vandamál
heimsins mörgum sinnum.
Amma var með Alzheimer og
vissulega var erfitt að fylgjast
með henni hverfa inn í sjúk-
dóminn. Við vorum samt svo
heppin að henni leið alltaf vel,
var alltaf glöð og brosandi.
Hún elskaði að leika, að gant-
ast í yngstu langömmubörnun-
um, kannski af því þau gerðu
engar kröfur um samræður eða
að hún svaraði einhverjum
spurningum. Hún átti það jafn-
vel til að skella sér í eltingaleik
með þeim ef þannig lá á henni
og það er alveg spurning hver
hafði meira gaman af, hún eða
börnin a.m.k. ætlaði hlátra-
sköllunum aldrei að linna.
Ég mun ylja mér við minn-
ingar um skemmtilegar sam-
ræður yfir góðum kaffibolla.
Ekki síst mun ég minnast fal-
lega brossins, dillandi hláturs
og glettni í augum.
Hvíl í friði, elsku amma.
Íris Gísladóttir.
Helga Elísabet
Pétursdóttir
✝ Jóhanna Guð-leif Þórhalls-
dóttir fæddist á
Breiðabólsstað í
Suðursveit 11. nóv-
ember 1921. Hún
lést á öldrunardeild
Landakotsspítala
21. ágúst 2016.
Foreldrar henn-
ar voru Þórhallur
Bjarnason, bóndi á
Breiðabólsstað, f.
1897, d. 1967, og kona hans
Steinunn Þórarinsdóttir hús-
freyja, f. 1895, d. 1963. Jóhanna
var þriðja í röð átta systkina,
sem öll eru látin. Þau voru Þór-
ir, Björgvin, f. 1919, Steinunn
Sigurbjörg, f. 1920, Bjarni Run-
ólfur, f. 1922, Rannveig Þórunn,
f. 1924, Sveinbjörg, f. 1925,
Vaka, f. 1976, Þrándur, f. 1978,
og Tinna Margrét, f. 1980. 2)
Jónína Ingibjörg, f. 1951, Hún
var gift Finnboga Bjarnasyni, f.
1946, d. 2004. Þeirra börn eru
Ragnhildur Hanna, f. 1972, Ingi-
björg Sunna, f. 1978, og Gunndís
Ýr, f. 1979. 3) Steinþór, f. 1953.
Eiginkona hans er Inga Hlíf Ás-
grímsdóttir, f. 1956. Börn þeirra
eru Saga, f. 1978, og Brynja, f.
1996. Barnabarnabörn Jóhönnu
eru 15.
Jóhanna og Gunnar bjuggu
mestalla sína búskapartíð í Smá-
íbúðahverfinu í Reykjavík, fyrst
á Sogaveginum, þá í Langagerði
og þegar aldurinn færðist yfir í
íbúð sem byggð var fyrir aldr-
aða í Hæðargarði 35. Meðan
börnin voru ung var Jóhanna
mest heimavinnandi, en þegar
þeim óx fiskur um hrygg fór
hún að vinna utan heimilis við
verslunarstörf þar til hún fór á
eftirlaun.
Útför Jóhönnu fer fram frá
Bústaðakirkju í dag, 1. sept-
ember 2016, og hefst hún kl. 13.
Rósa, f. 1928, og
Steinn, f. 1936. Jó-
hanna var á öðru
ári send í fóstur til
afasystur sinnar,
Rannveigar Run-
ólfsdóttur, að
Svínafelli í Öræfum
og ólst hún þar upp.
Jóhanna giftist,
árið 1948 Páli
Gunnari Jóhanns-
syni, f. á Þinganesi
í Nesjum 9. júní 1919, d. 6. sept-
ember 2004. Foreldrar hans
voru Jóhann Pálsson, f. 1893, og
Ingibjörg Pálsdóttir, f. 1900,
bændur á Hofi í Öræfum. Börn
Jóhönnu og Gunnars eru 1)
Rögnvaldur, f. 1948. Eiginkona
hans er Þ. Kolbrún Ásgríms-
dóttir, f. 1945. Börn þeirra eru
Mig langar með örfáum orð-
um að minnast ástkærar
tengdamóður minnar Jóhönnu
Þórhallsdóttur. Síðasta misserið
var hún búin að berjast fyrir
betri heilsu en varð að lokum að
lúta í lægra haldi. Það er alltaf
erfitt að kveðja og ég kveð þig
með trega og söknuð í hjarta.
Hanna, eins og hún vildi láta
kalla sig, var mjög greind og at-
hugul en hafði skemmtilegan
húmor fyrir sjálfri sér og sinni
tilveru. Hún var ein af þeim fáu
sem hugsuðu fyrst og fremst um
aðra en sjálfa sig og hvað gera
þyrfti til að bæta hag annarra.
Að hennar mati var hin mesta
vesöld að geta ekki gert neitt
gagn og þegar hún var að alast
upp í Svínafelli fyrir rúmum
níutíu árum voru menn ekki að
hendast upp á fjöll eða fara milli
bæja í erindisleysu. Allt hafði
tilgang og tilgangsleysi var eitt-
hvað sem Hanna hristi bara höf-
uðið yfir. Þrátt fyrir ævilanga
búsetu í Reykjavík ásamt eig-
inmanni sínum Gunnari
Jóhannssyni breyttust viðhorf
hennar lítið enda var hugur
þeirra beggja ávallt hjá ættingj-
um og vinum fyrir austan.
Hanna var einstök kona og
hjartahlý sem vildi öllum vel og
fór ekki í manngreinarálit og
kom eins fram við alla. Ég hef
vart kynnst jafn félagslyndri
manneskju og var hún dugleg að
halda utan um félagsmálin í
Hæðargarði sem formaður í
mörg ár. Hún var forkur til
vinnu og var verslunarstjóri hjá
húsgagnaverslun Kristjáns Sig-
geirsonar þegar ég kynntist
henni og fannst mér hún njóta
sín þar og ávallt sýna ákveðna
fágun og góðmennsku sem
fylgir fólki sem lítur á alla menn
jafna án stéttar og stöðu.
Hanna nefndi oft að hún væri
þakklát fyrir að hafa lifað góðu
lífi með Gunnari og getað komið
börnum sínum til mennta hér í
bænum. Alltaf hafði hún ánægju
af að fá heimsóknir í
Langagerðið og síðar í Hæð-
argarðinn og mér fannst ein-
staklega gaman þegar við hitt-
umst og spjölluðum, einkum um
það þegar hún var ung stúlka í
Öræfasveitinni. Á fallegri ljós-
mynd situr Hanna hest þannig
að unun er á að horfa. Ég get
vel séð hana fyrir mér unga og
ákveðna ríða yfirferð á hesti eða
eins og Hanna sagði ríða hart.
Ég sé hana í anda eftir að hafa
sundriðið austur stóru fljótin í
Öræfunum í góðum hópi, ríðandi
hart, yfir svörtu sandana og
verða síðan fyrst í hlað að
Svínafelli.
Dugnaður Hönnu er á
margra vitorði, ekki síst eftir að
hún reis upp á ný eftir erfið
veikindi fyrir átta árum. Eftir
spítalavist á Landakoti dreif
hún sig heim og rak heimili sitt
með sóma og hélt áfram sínu
striki. Hanna hafði sértaklega
gaman af því að spila félagsvist
með vinum sínum í Bústaða-
kirkju og í Hæðargarði og var
ávallt athafnasöm. Það var aðdá-
unarvert hversu vel hún fylgdist
með fjölskyldu sinni og einnig
hennar kæru sveitungum og vin-
um. Vissi hún alltaf hvað væri
að gerast hjá börnum, barna-
börnum og barnabarnabörnum.
Elsku tengdamamma, fyrir
hönd okkar hér sem nutum leið-
sagnar þinnar og góðmennsku,
takk fyrir kærleiksríku stund-
irnar sem við áttum saman.
Haf þökk fyrir allt og allt.
Þín
Inga Hlíf.
Mig langar að minnast Jó-
hönnu tengdamóður minnar.
Hún fluttist ung úr Öræfunum
með Gunnari heitmanni sínum.
Þau hófu búskap í Reykjavík og
áttu þar heima alla tíð síðan.
Lengst af í Smáíbúðahverfinu,
Sogavegi, Langagerði og að lok-
um í Hæðargarði 35.
Ég kynntist fjölskyldunni eft-
ir að þau fluttu í fallega húsið
sitt í Langagerði. Mér varð
fljótt ljóst að hún Hanna var yf-
irburðamanneskja á mörgum
sviðum. Hún var mjög traust
sínum vinnuveitendum og vönd-
uð til orðs og æðis. Hún gegndi
oft trúnaðarstörfum bæði í
vinnu og í félagsmálum. Má þar
sérstaklega nefna ferðafélagið
Breiðamörk, Skaftfellingafélagið
í Reykjavík og byggingarfélagið
Réttarholt. Heimili þeirra Gunn-
ars var alltaf opið börnum
þeirra og barnabörnum. Stund-
um var stór hópur þeirra kom-
inn fyrirvaralaust í hinar frægu
innan fjölskyldunnar „föstu-
dagsbollur“ sem öllum þóttu
himneskar. Alltaf var nóg í
frystikistunni hennar Hönnu.
Hanna og Gunnar áttu mjög
góða sambúð og góðu barnaláni
að fagna. Þau hjón voru afar
trygg vinum og ættingjum úr
Öræfum og Suðursveit. Skyld-
menni þeirra og sveitungar áttu
alltaf athvarf hjá þeim þegar
þeir þurftu að dvelja í Reykja-
vík til lengri eða skemmri tíma.
Þau voru bæði mikið fyrir að
hafa fallegan gróður í kringum
sig og bar garður þeirra við
Langagerði þess glögg merki. Á
seinni árum byggðu þau sér
sumarbústað í Þrastaskógi og
Gunnar vann það verk svo til
einn með hjálp sona og tengda-
sonar við að reisa húsið. Í
Þrastaskógi leið þeim ákaflega
vel og undu sér við gróðursetn-
ingar og viðhald hússins. Eftir
sjötugt ákváðu þau að söðla um
og fluttu í Hæðargarð 35 sem þá
var nýreistur. Hún valdist þar í
stjórn húsfélagsins, lengst af
sem formaður. Í Hæðargarðin-
um þróaðist mjög gott félagslíf
meðal íbúanna sem þau nutu
mjög vel.
Fyrir tólf árum tók líf Hönnu
miklum breytingum við að missa
sinn ástkæra maka. Hún lagði
þó ekki árar í bát heldur hélt
sinni reisn og bar harm sinn í
hljóði. Alltaf var það þannig hjá
Hönnu ef hún þurfti á smáhjálp
eða greiða að halda að hún vildi
borga hann margfalt til baka.
Hún vildi ekki skulda neinum
neitt eða vera byrði á neinum.
Ein setning frá samskiptum
okkar Hönnu er mér afar minn-
isstæð. Við vorum að því komn-
ar að móðgast út í hvor aðra af
ástæðu sem mér er ekki í minni.
Þá sagði hún: „Kolla mín, lífið er
of stutt til þess að eyða því í að
vera móðgaðar út í hvor aðra.“
Hanna mín, hafðu þökk fyrir
þau 46 árin sem við áttum sam-
leið og hvað þú varst börnum
okkar og barnabörnum góð
amma.
Kolbrún.
Elsku Hanna amma, takk fyr-
ir samfylgdina í öll þessi ár. Við
systkinin og langömmubörnin
erum einstaklega heppin að hafa
haft þig hjá okkur svona lengi.
Okkur birtast ótal fallegar
minningar og bros færist yfir
varir okkar þegar við lítum til
baka.
Þú varst alltaf svo sterk og
dugleg, alltaf að. Allt frá því að
hugsa um stórt heimili til þess
að vera fyrirmyndar starfsmað-
ur og formaður húsfélagsins í
Hæðargarði. Þú hvattir okkur
til að vera dugleg og berjast
fyrir bæði menntun okkar og
starfi og hvert hrós hjálpaði
okkur skrefi lengra í lífinu. Ekki
mátti samt hrósa þér fyrir neitt.
Lítillæti var einkenni þitt og
aldrei nokkurn tímann datt þér í
hug að kvarta.
Það var svo notalegt að koma
í Langagerðið til ykkar afa
Gunnars. Alltaf var eitthvað
gott á boðstólum, hvort sem það
voru dásamlegu kjötbollurnar
þínar, kleinurnar, ís eða frábær
félagsskapur. Við systkinin
komum oftar en ekki gangandi
til ykkar úr Heiðargerðinu eftir
kvöldmat og þið afi mættuð okk-
ur alltaf með opinn faðminn.
Það var svo dýrmætt fyrir okk-
ur að hafa ykkur í næsta ná-
grenni. Svo vel leið okkur í
kyrrðinni og hitanum í Langa-
gerðinu að iðulega sofnuðum við
systkinin í sófanum og afi í
stólnum sínum fyrir framan
sjónvarpið. Að lokum kom pabbi
keyrandi að sækja okkur södd
og sæl. Við munum líka alltaf
eftir því þegar þér fannst við nú
orðin heldur löt að vilja ekki
labba heim. Þá fengum við að
heyra ótrúlegu sögurnar ykkar
afa frá því í gamla daga. Dugn-
aðurinn og eljan sem bjó í þér
var engu lík. Hvernig þú gekkst
frá Svínafelli að Hofi, yfir ár og
læki til að fara á ball þegar þú
varst ung stúlka. Sagan af því
þegar þú varst send í fóstur að
Svínafelli tveggja ára gömul.
Hversu stutt var á milli bæj-
anna sem þið afi bjugguð á fyrir
austan. Og baslið sem fylgdi því
að flytja til Reykjavíkur og
stofna heimili á Sogavegi. Að
ótöldum öllum kvæðunum sem
þið afi þulduð upp við hvert
tækifæri. Okkur fannst svo
merkilegt að þið skylduð kunna
öll þessi kvæði.
Minnisstætt er okkur líka hve
mikið þú sást eftir því að taka
ekki bílpróf á þínum yngri ár-
um. Það kenndi okkur að nýta
tækifæri okkar vel svo við sæt-
um ekki eftir með eftirsjá.
Meiri félagsvera en þú,
amma, verður vandfundin. Dag-
urinn var oftar en ekki fullbók-
aður hjá þér í Hæðargarðinum.
Hvort sem það var línudans,
tölvutímar eða félagsvist, alltaf
varst þú á fullu og allt í öllu.
Þú varst með allar fréttir á
hreinu og hafðir svo gaman af
því að segja okkur frá því sem
var að gerast hjá frændfólki
okkar. Hvernig lifnaði yfir þér
þegar langömmubörnin komu í
heimsókn og hvað þér fannst
gaman að gefa þeim eitthvert
sætabrauð og fara með vísur
fyrir þau.
Elsku amma, við eigum eftir
að sakna stálbláu augnanna
þinna, sterkra andlitsdráttanna
og hvatningarinnar sem alltaf
kom frá þér. En minning þín lif-
ir í blámanum því að blái lit-
urinn mun alltaf vera þitt tákn.
Það fylgir því huggun að þú
sért komin í stóra faðminn hans
afa og þið vakið bæði yfir okkur.
Hvíl í friði, elsku amma. Þín,
Vaka, Þrándur
og Tinna Margrét.
Jóhanna
Þórhallsdóttir