Morgunblaðið - 25.10.2016, Side 22

✝ HelgaTryggvadóttir
Stolzenwald fædd-
ist í Reykjavík 29.
nóvember 1954.
Hún lést á sjúkra-
húsi Akraness 15.
október 2016.
Foreldrar henn-
ar voru Helmuth
Gustav Rudolf
Stolzenwald, f. 4.2.
1901, d. 5.2. 1958,
og Jóhanna Rakel Jónasdóttir,
f. 6.8. 1935. Hún átti sex systk-
ini þau voru: samfeðra, Rúdólf
Þórarinn Stolzenwald, f. 23.8.
1928, d. 1.5. 1987, sammæðra,
Ingólfur Helgi Tryggvason, f.
15.7. 1957, Jónas Tryggvason,
f. 12.9. 1959, Hávarður
Immakulate Phares Mande,
hann á þrjú börn með fyrrver-
andi sambýliskonu sinni Guð-
rúnu Ás Birgisdóttur, Berglind
f. 1.10. 1972, í sambúð með
Sævari Sverrissyni, þau eiga
fjögur börn, Líney Rakel, f.
12.5. 1976, gift Árna Elvari
Eyjólfssyni, þau eiga sex börn,
Anna Björg, f. 1.10. 1978, gift
Ragnari Þór Alfreðssyni, þau
eiga fimm börn. Helga giftist
Úlfari Atlasyni 1988, þau
skildu. Helga giftist svo núver-
andi eiginmanni sínum, Þor-
steini Björgvinssyni, f. 19.11.
1948, þann 24. september 2000,
þau eiga engin börn saman.
Helga stundaði ýmis störf
um ævina, t.d. vann hún í
þvottahúsi Landspítalans og
við þrif á ýmsum stöðum,
prjónaði fyrir Álafoss og
margt fleira.
Útför hennar fer fram frá
Fossvogskirkju í dag, 25. októ-
ber 2016, og hefst athöfnin
klukkan 13.
Tryggvason, f.
17.6. 1961, Dóra
Tryggvadóttir, f.
7.1. 1965, Ólöf Rún
Tryggvadóttir, f.
12.9. 1966. Helga
ólst upp hjá Jó-
hönnu og fóst-
urpabba sínum,
Tryggva Þorvalds-
syni, f. 9.11. 1917,
d. 8.6. 1994, í
Reykjavík, lengst
af á Háaleitisbrautinni.
Hún giftist Jóni Baldvins-
syni, f. 20.12. 1947, d. 30.3.
1992, saman áttu þau fimm
börn: Helena María, f. 11.5.
1970, gift Smára Björgvins-
syni, þau eiga fimm börn,
Baldvin, f. 14.5. 1971, giftur
Elsku Helga mín, það er ótrú-
lega erfitt að eiga ekki eftir að sjá
þig aftur, ekki að heyra í þér og
geta spjallað við þig eða tekið utan
um þig. Það er svo margt sem ég
vildi hafa sagt og vildi hafa gert.
Ég hlakkaði svo til eftir tvö ár
þegar ég væri hættur að vinna og
væri ekki lengur á næturvöktum,
þá gætum við gert eitthvað saman
og farið eitthvað saman og átt
meiri tíma saman en það verður að
bíða þar til við hittumst aftur
seinna á fallega staðnum sem þú
ert komin á núna, þar sem þú ert
laus við þjáningarnar sem hrjáðu
þig í þessu lífi. Góða nótt elsku
Helga mín og guð geymi þig.
Hver minning dýrmæt perla að liðnum
lífsins degi,
hin ljúfu og góðu kynni af alhug þakka
hér.
Þinn kærleikur í verki var gjöf, sem
gleymist eigi,
og gæfa var það öllum, er fengu að
kynnast þér.
(Sigurður frá Arnarvatni)
Þinn elskandi eiginmaður,
Þorsteinn Björgvinsson.
Elsku mamma, þetta er búinn
að vera svo óraunverulegur tími
síðustu daga og ég er enn að bíða
eftir að vakna upp af vondum
draumi. Ég skil ekki að þú sért allt
í einu farin frá okkur, þetta gerð-
ist allt svo hratt. Þegar þú gekkst
út um dyrnar heima hjá ykkur
þennan laugardag grunaði þig
ekki að það væri í síðasta sinn sem
þú gengir þar út. Ef nokkurn hefði
grunað að þú værir orðin svo mik-
ið veik sem raunin var hefði engin
okkar vikið frá hlið þinni. Þegar
þú lást á spítalanum varstu nánast
allan tímann umvafin fólki sem
elskar þig. Ég er svo þakklát fyrir
þá daga sem ég kom og sat hjá
þér. Ég ætlaði að heimsækja þig
síðasta laugardag með börnunum
og þau hlökkuðu svo til að hitta
þig. Aðfaranótt laugardagsins
kom símtal frá spítalanum og við
fórum öll til þín með von um að
ástandið væri ekki of slæmt eða
alla vega að við næðum að komast
til þín í tæka tíð til að hitta þig og
kveðja en því miður varstu skilin
við þegar við komum og það er of
erfitt að meðtaka það. Næstu dag-
ar voru ólýsanlega sárir. Allar
þær minningar sem ég á um þig
eru svo góðar því þú varst svo ein-
staklega hjartahlý og falleg kona,
þú talaðir alltaf vel um alla alveg
sama hvað. Þér fannst að allir
ættu að fá að njóta vafans og að
allir væru fallegir í sálinni hvort
sem þeir kynnu að sýna það eða
ekki. Allir menn voru jafnir í þín-
um augum og þú elskaðir allt líf.
Meiri dýravinur er ekki til en þú
mamma, enda eru fuglarnir mætt-
ir í garðinn þinn á hverjum degi og
bíða eftir matnum sínum. Þú
máttir ekkert aumt sjá í lífinu. Ég
sakna þess óendanlega að setjast
með þér í fallega garðinn þinn sem
þú vannst og hannaðir frá grunni
og drekka með þér kaffi. Daginn
eftir andlát þitt sat ég í stólnum
þínum í garðinum ykkar og drakk
kaffið ein. Það var svo ótrúlega
skrítið, tómlegt og sárt, en á sama
tíma var eitthvað notalegt við það.
Garðurinn og hvert handbragð í
honum er þitt verk og þar minnir
allt á þig enda varstu listamaður
af guðs náð og til eru svo mörg fal-
leg listaverk eftir þig sem í dag
eru okkur ómetanleg. Elsku
mamma, ég þarf svo að fá að tala
við þig um svo margt og geri það
stöðugt í huganum og veit að þú
heyrir í mér. Ég var ekki tilbúin,
þetta gekk allt of fljótt yfir, en
vegir guðs eru órannsakanlegir og
ég trúi því og treysti að nú líði þér
vel og þú sért í góðum höndum í
góðum félagsskap í draumaland-
inu. Þú getur núna passað nöfnu
þína Helgu Líf fyrir okkur þangað
til við komum til ykkar. Það finnst
mér hlý tilhugsun og huggun í
söknuðinum. Mamma, þangað til
næst, farðu vel með þig, við hugs-
um stöðugt til þín og ég hlakka til
að faðma þig og spjalla við þig um
allt þegar sá tími kemur. Ég elska
þig, meira en allt.
Þín mikla ást og lífsins viska
hefur ætíð reynst mér vel,
gegnum þunga tíma og myrka
þú umvafðir mitt sálarþel.
Með kærri þökk og sorg í hjarta
ég sendi mína kveðju hér,
heim í sumarlandið bjarta
uns verð ég sjálf í örmum þér
(Anna B. J. Stolz)
Við getum mælt leið okkar til viskunnar í
sorgunum sem við höfum þurft að þola.
(Bulwer)
Þín dóttir,
Anna Björg.
Elsku mamma mín.
Hér sit ég og reyni að skrifa
litla kveðju til þín, en það er ekk-
ert auðvelt því það er svo margt
sem mig langar að tala um og
þakka fyrir. Þær voru margar
minningarnar sem ég átti með þér
og það var yfirleitt glatt á hjalla
þegar maður kom í heimsókn til
þín, þrátt fyrir að þú værir ekki al-
veg með fulla heilsu þá einhvern
veginn gastu alltaf hlegið og haft
gaman. Þú varst mikil fyrirmynd
okkar systkinanna og barnanna
okkar. Ég man þegar ég bjó fyrir
vestan og ég kíkti til þín nánast á
hverjum degi til að spjalla um
daginn og veginn, við gátum alltaf
hlegið og gert grín að öllu, líka
okkur sjálfum. Börnunum varstu
alltaf svo góð og vildir allt fyrir
þau gera og þú varst svo mikill
listamaður, þú varst ótrúleg í
höndunum og það var nánast
sama hvað þú tókst þér fyrir
hendur það var allt svo óaðfinn-
anlegt og fullkomið. Ég veit að líf-
ið þitt var ekki alltaf dans á rósum
í gegnum tíðina en þú varst mikill
baráttujaxl og fórst í gegnum
hvert tímabilið á fætur öðru og
það tók sinn toll í lífinu en þrátt
fyrir það var alltaf stutt í gleðina
hjá þér. Þitt fallega áhugamál var
elsku garðurinn þinn sem þú
vannst í dag og nótt yfir sumarið
og Steini hjálpaði þér við þyngstu
hlutina, svo saman gerðuð þið
garðinn að því sem hann er í dag.
En þú gast alltaf fundið eitthvað
sem mátti laga og fegra, enda var
garðurinn ykkar Steina sá falleg-
asti sem ég hef séð, ég tala alltaf
um lystigarðinn hjá mömmu og
Steina í Grundarfirði. Þú ert og
hefur alltaf verið mín besta vin-
kona, elsku mamma mín, og það
verður erfitt til þess að hugsa að
maður eigi ekki eftir að geta heyrt
fallegu og mjúku röddina þína aft-
ur og spurt þig um ráðleggingar
og þess háttar eins og við gerðum
sitt á hvað. Það var því mjög erfitt
þegar ég fékk hringingu frá Önnu
systur laugardaginn 8. október
þar sem hún tilkynnti mér að þú
hefðir verið flutt á sjúkrahús
Akraness þá um miðnættið þar
sem þú varst svo lasin. Daginn eft-
ir fengum við fréttir um að þú
værir með stórt æxli, hnúta í lung-
unum og lungnabólgu.
Við Emma Lind heimsóttum
þig á spítalann á föstudeginum og
við vorum öll svo bjartsýn á að
eitthvað væri hægt að gera fyrir
þig en svo kom það á daginn, akk-
úrat viku síðar eða laugardaginn
15. október um miðnættið, að þú
kvaddir þennan heim og við vor-
um öll á leiðinni upp á spítala til
þín en náðum ekki í tæka tíð til að
kveðja þig.
En ég er þakklát því að ég var
hjá þér á föstudeginum og gat
sagt þér hversu mikið ég hugsaði
til þín og bað fyrir þér og hversu
heitt ég elskaði þig.
Elsku mamma mín, hvað ég
sakna þín mikið og það á eftir að
vera mikið tómarúm í mínu lífi eft-
ir að þú kvaddir, en ég veit að nú
eru þjáningar þínar á enda og þú
ert farin til að sinna einhverju
mikilvægu verkefni annars staðar,
en þú verður alltaf fallegasti eng-
illinn minn og ég mun alltaf hugsa
til þín, elsku mamma mín, hvíl í
friði og guð geymi þig. Elska þig
út í geim og lengri leiðina heim.
Við söknum þín.
Til mömmu
Þú ert gull og gersemi
góða besta mamma mín.
Dyggðir þínar dásami
eilíflega dóttir þín.
Vandvirkni og vinnusemi
væntumþykja úr augum skín
Hugrekki og hugulsemi
og huggun þegar hún er brýn.
Þrautseigja og þolinmæði
kostir sem að prýða þig.
Bjölluhlátur, birtuljómi,
barlóm, lætur eiga sig.
Trygglynd, trú, já, algjört æði.
Takk fyrir að eiga mig.
(Anna Þóra)
Þín dóttir,
Berglind Stolzenwald
Jónsdóttir
Ó, elsku mamma, hvað ég
sakna þín. Það er svo hlýtt að
hugsa til baka allar okkar stundir,
þú varst svo dugleg. Elsku
mamma. Ó, hvað ég sakna þín. Í
Aspafellinu söfnuðum við frí-
merkjum, sátum saman og fífluð-
umst mikið, það var gaman eða í
Strandaselinu hlustandi á Johnny
Cash og fullt af annarri kántrítón-
list. Við spiluðum á gítarinn, það
var sungið með og fíflast. Við átt-
um margar góðar stundir, elsku
mamma. Ó, hvað ég sakna þín, það
er erfitt að geta ekki talað við þig
aftur. Að sitja hér og skrifa til þín
er ekki það sama og geta knúsað
þig og talað um allt og svo margt.
Svo kom að því að þú fluttir vestur
og giftist honum Steina og þið er-
uð búin að búa í litla gula húsinu
alla ykkar tíð. Þegar Kristófer
fæddist voruð þið Helena við-
staddar. Og ég var svo þakklát
fyrir stuðninginn að vera ekki ein
að ganga í gegnum þetta. Þið vor-
uð svo góð að leyfa mér að búa hjá
ykkur eftir að Kristófer fæddist.
Ég fékk herbergið en þið stofuna.
Þú varst alltaf til í að hjálpa ef mig
vantaði hjálp, þú ert engillinn í
mínu hjarta. Þú hefur verið svo
veik án þess að vita hvað væri að
hrjá þig, en samt með öll þín veik-
indi varstu svo dugleg að vinna í
garðinum. Þú varst svo hjartahlý
og góð, það skipti engu máli hver
það var, þér þótti vænt um allt líf
og þráðir frið í heiminum. Ég mun
aldrei gleyma þegar Helena
hringdi í mig á miðnætti 14. okt.
og sagði okkur að fara upp á
Skaga til þín. Við sóttum Lindu,
Sævar og Sverri og fórum beint
upp á sjúkrahús. Ég beið eftir að
fá að hitta þig og taka í hönd þína,
ég hafði svo mikla von um að hægt
væri að hjálpa þér. Ég vonaðist
eftir því að fá að heyra að það væri
byrjað að undirbúa aðgerð, að þeir
hefðu viljað hafa okkur þarna þeg-
Helga Tryggva-
dóttir Stolzenwald
22 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ ÞRIÐJUDAGUR 25. OKTÓBER 2016
✝ ValgerðurKristjánsson
fæddist í Duisburg í
Þýskalandi 22. apr-
íl 1939. Hún lést
þann 13. október
2016 í Reykjavík.
Foreldrar Völu
voru Einar Krist-
jánsson og Martha
Papafoti Krist-
jánsson. Systir
Völu er Brynja
Kristjánsson.
Sín fyrstu ár ólst Vala upp í
Þýskalandi og síðar í Danmörku
þar sem faðir hennar, Einar
Kristjánsson, starfaði sem óp-
erusöngvari.
starfaði sem kennari í Iðnskól-
anum í Reykjavík, á Bifröst og í
Öskjuhlíðarskólanum. Þá
kenndi hún nýbúum íslenskt tal-
mál í Iðnskólanum, en sú
kennsla var henni ofarlega í
huga, því hún þekkti það sjálf að
þurfa að tileinka sér nýtt tungu-
mál í nýju landi.
Tónlist skipaði stóran þátt í
lífi Völu og varðveisla tónlistar-
arfsins var henni hugleikin.
Stóð hún að baki útgáfu tónlist-
ar nokkurra af okkar helstu
listamönnum eins og Elsu Sig-
fúss, Guðmundu Elíasdóttur,
Þuríðar Pálsdóttur og Einars
Kristjánssonar.
Synir Völu frá fyrra hjóna-
bandi eru Einar Örn Benedikts-
son og Árni Benediktsson. Eft-
irlifandi eiginmaður er Pétur H.
Snæland.
Vala verður jarðsungin frá
Dómkirkjunni í dag, 25. október
2016, klukkan 15.
Vala lauk stúd-
entsprófi í Kaup-
mannahöfn en flutti
til Íslands og vann í
Þjóðleikhúsinu sem
leik- og söngkona.
Hún sló eftirminni-
lega í gegn í sínu
fyrsta hlutverki
sem Eliza Doolittle
í „My fair Lady“.
En aðrar sýningar
sem hún tók þátt í
voru „Stöðvið heiminn“, „Ó,
þetta er indælt stríð“, „Horna-
kórallinn“ og „Fiðlarinn á þak-
inu“.
Vala útskrifaðist frá
Kennaraháskóla Íslands og
Vala hafði átt við veikindi að
stríða um nokkurt skeið. Þrátt
fyrir erfið veikindi var Vala alltaf
bjartsýn og glaðvær. Þegar Guð-
laug, kona mín, heimsótti hana
fyrir rúmlega tveimur vikum var
hún dansandi, full af lífsgleði og
vonaðist til að þessu erfiða tíma-
bili færi senn að ljúka. Símtalið frá
Pétri manni Völu um andlát henn-
ar kom því yfir okkur sem reiðar-
slag.
Það var við kennslu í
Öskjuhlíðarskóla sem ég kynntist
Völu fyrst. Vala var skemmtilegur
og hugmyndaríkur kennari, en
þessir hæfileikar nýttust henni vel
við kennslu fatlaðra nemenda
Öskjuhlíðarskóla. Leiðir okkar
lágu síðan saman á ný við Iðnskól-
ann í Reykjavík, en þar kenndi
Vala dönsku og sömuleiðis kenndi
hún þar erlendum nemendum ís-
lensku. Vala var vinsæl meðal
nemenda og kennara og hug-
myndaauðgi hennar gerði það að
verkum að hún vann skemmtileg
og fræðandi verkefni frá grunni
fyrir nemendahópana.
Við áttum sameiginlegt áhuga-
mál, sem er klassísk tónlist, en
hana ræddum við stundum og oft
gaukaði Vala að mér diskum með
frábærum söngvurum. Hún opn-
aði mér nýja veröld á tónlistar-
sviðinu því hún var óþreytandi að
leita uppi, hlusta á og verða sér úti
um upptökur af söng ýmissa lista-
manna, bæði þekktra og
óþekktra. Stundum átti ég eitt-
hvað sem hún átti ekki og þá
reyndi ég að deila því með henni.
Ég á Völu mikið að þakka á tón-
listarsviðinu.
Minningabrotin um Völu er
mörg. Einhverju sinni þegar ég
kom inn á kennarastofu Iðnskól-
ans hrópaði Vala til mín: „Komdu
hérna, ég þarf að taka utan um þig
og þreifa á þér.“ Og mikið rétt,
Vala greip utan um mig og þreif-
aði á mér við mikinn fögnuð við-
staddra. „Já, þú ert alveg eins og
ég hélt. Alveg eins og þeir,“ sagði
hún að skoðuninni lokinni. Þegar
ég var sestur hjá henni kom skýr-
ingin í ljós, en Vala var að bera
mig saman við Pétur, eiginmann
sinn, og Pulides, frænda í Aust-
urríki, og ég reyndist vera eins og
þeir í laginu. Hún sagði mér að
Pétur hefði eignast mikið af sér-
saumuðum fötum frá frænda í Vín
og nú væru skáparnir að springa.
Hvort ég vildi ekki koma í heim-
sókn og máta föt? Það er því ekki
bara á tónlistarsviðinu, heldur á
fataskápurinn minn Völu einnig
mikið að þakka. Og þvílík föt, þau
eru engu lík.
Vala var hefðardama og glæsi-
legur heimsborgari en hún gat
umgengist alla og hún náði ótrú-
legum tengslum við nemendur og
samstarfsfólk.
Elsku Pétur, megi þér veitast
styrkur til að takast á við sorgina
og innilegar samúðarkveðjur til
barna og afkomenda þeirra.
Fjölnir Ásbjörnsson.
Kveðja frá samstarfs-
mönnum við Iðnskólann
í Reykjavík
Á áttunda áratug síðustu aldar
fjölgaði í kennaraliði Iðnskólans í
Reykjavík. Skólinn var að breyt-
ast í öflugan verknámsskóla með
fjölda framhaldsdeilda. Mannlífs-
flóran á kennarastofunni var því
fjölskrúðug. Listamenn og bóhem-
ar, líflegir háskólanemar sem
kenndu með námi, reyndir iðn-
meistarar, reiknistokksfræðingar,
hönnuðir, bakkalárusar og magist-
erar. Og af einhverjum óútskýran-
legum ástæðum virkaði þessi
blanda mjög vel, starfsandinn góð-
ur og vináttan einstök. Þó var einn
galli á gjöf Njarðar, konur sem þar
störfuðu mátti telja á fingrum ann-
arrar handar.
Það var því einstakt lán að í
hópinn bættist ein skemmtilegasta
og hæfileikaríkasta konan í kenn-
arastétt, Vala Kristjánsson, sem
við kveðjum nú. Vala var þekkt
listakona, ein helsta söngleikja-
stjarna landsins sem hafði um ára-
tug fyrr slegið í gegn í hlutverki
sínu sem Eliza Doolittle í My Fair
Lady.
En það voru engir stjörnustæl-
ar í Völu, þessari lífsglöðu og
sjarmerandi konu. Með sinni lát-
lausu og fallegu framkomu vann
hún hug og hjörtu bæði nemenda
og samstarfsmanna. Við bættist að
hún var frábær kennari með víð-
feðma og góða menntun, einkum í
tungumálum enda heimsborgari
„par excellence“. Hún tók virkan
þátt í félagslífi starfsmanna og
lífgaði upp á það á margvíslegan
hátt, sá t.d sönghæfileika í ýmsum
samkennurum og dreif upp karla-
kór sem skemmti innanhúss.
Hún kenndi dönsku sem seint
verður talin með vinsælustu grein-
um í skólakerfinu en áhugi hennar
og eldmóður smitaði margan iðn-
nemann. Þeir lásu hjá henni æv-
intýri H.C. Andersens á frummál-
inu, hlustuðu á „danske lystige
viser“ og náðu sumir bærilegum
Kaupmannahafnarframburði.
Vala kenndi svo við skólann um
langt árabil við góðan orðstír en
hvarf svo til sérkennslustarfa þar
sem hæfileikar hennar nýttust
vel.
En skólastarfið í Iðnskólanum
var síbreytilegt og þar var stöðugt
tekist á við ný verkefni ekki síst
fyrir þann stóra hóp sem stóð höll-
um fæti námslega. Þegar erlend-
um nemendum fór að fjölga í ís-
lenska skólakerfinu var
Iðnskólinn í fararbroddi í þjón-
ustu fyrir þá.
Og nú var leitað til Völu til að
annast íslenskukennslu fyrir
þennan hóp. Hún var mjög vel
undirbúin, talaði nokkur tungu-
mál reiprennandi og hafði góða
þekkingu í öðrum. Hún náði því
vel til nemenda sem höfðu lítinn
grunn í íslenskunni og þurftu því
að reiða sig á móðurmálið meðan
verið var að fóta sig í skólakerfinu.
Vala hafði sjálf stundað sitt nám
að mestu erlendis og þekkti því vel
til þeirra aðstæðna sem nemend-
urnir hennar voru að glíma við.
Vala lét svo af störfum þegar
aldursmarki opinberra starfs-
manna var náð og dvaldi löngum
erlendis en fylgdist þó með gömlu
vinnufélögunum eftir því sem
mögulegt var og við með henni.
Andlát hennar kom því ekki á
óvart því hún hafði glímt við erfið
veikindi um hríð.
Fallegt jarðlíf er á enda, far þú í
friði á næsta tilverustig, kæra
Vala, og hafðu þökk fyrir sam-
starfið og vináttuna.
Við vottum eftirlifandi eigin-
manni, sonum hennar og fjöl-
skyldum þeirra okkar innilegustu
samúð.
Frímann I. Helgason.
Valgerður
Kristjánsson
HINSTA KVEÐJA
Þó í okkar feðrafold
falli allt sem lifir
enginn getur mokað mold
minningarnar yfir.
(Bjarni Jónsson frá Gröf.)
Guðrún Margrét
Jónsdóttir.