Morgunblaðið - 24.11.2016, Qupperneq 32

32 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 24. NÓVEMBER 2016
Ilmur af ný-
steiktum kleinum
og sætur keimur af
rifsberjahlaupi
renna saman við ljúfsárar minn-
ingar nú þegar við kveðjum
Möggu ömmu. Það er ómetan-
leg gæfa að hafa fengið að eiga
ömmu að svona lengi. Það var
gott að fá að kynnast henni sem
barn, að eiga hana að sem ung-
lingur og þekkja hana sem full-
orðin manneskja, að eignast í
henni vin, fyrirmynd og félaga,
að geta sótt í minningar henn-
ar, visku og kærleika eða hrein-
lega að leggjast í sófann hjá
henni og spjalla um liðna tíð.
Amma var glettin, hún var
húmoristi og orðheppin alveg
fram á síðustu daga. Hún var
hreinskilin og gjafmild og mátti
ekkert aumt sjá. Hún var sögu-
fróð og kenndi barnabörnunum
sínum hræðilegar vísur þegar
langömmubörnin voru væntan-
leg: „það á að strýkja stelp-
una …“ og bakaði þess á milli
ástarpunga ofan í hópinn.
Amma hélt sínu fólki saman
og ræktaði samband við ætt-
ingja um allt land, hún smalaði
öllum sínum hópi tvisvar á ári á
Hríseyingabingó sem þótti orð-
ið ómissandi. Við sem áttum
hana Möggu ömmu njótum þess
svo mörg að hafa fengið að
alast upp í stórfjölskyldu.
Systkinahópurinn úr Barðavog-
inum er stór og samheldinn og
systkinabarnahópurinn ólst upp
eins og systkinahópur. Amma
var lífsglöð og dugmikil, alltaf
tilbúin að leggja öllum lið sem
þurftu á henni að halda. Örlögin
höguðu því þannig að Svein-
björn afi veiktist ungur af Park-
insonsjúkdómi og þurfti því á
hennar hjálp og kröftum að
halda. Lífið var því ekki alltaf
auðvelt hjá ömmu en aldrei
kvartaði hún. Síðan bjó Sína
langamma hjá ömmu í Barða-
voginum síðustu árin og við
barnabörnin fengum að kynnast
náið þessum kjarnakonum sem
Margrét
Þorvaldsdóttir
✝ Margrét Þor-valdsdóttir
fæddist 1. október
1922. Hún andaðist
13. nóvember 2016.
Útför Margrétar
fór fram 22. nóv-
ember 2016.
voru fæddar árin
1922 og 1899.
Amma hafði alltaf
nóg fyrir stafni og
bar gæfu til að
beina þeirri orku
sem áður hafði far-
ið í umönnun sinna
nánustu í að svala
fróðleiksfýsn sinni,
ferðalöngun og
þörf til að láta gott
af sér leiða. Hún
prjónaði lopapeysur og húfur af
miklum móð, sótti öll námskeið
hjá Jóni Böðvarssyni og ferðað-
ist á Íslendingaslóðir. Einnig
var hún ötull liðsmaður í Thor-
valdsensfélaginu og stóð vakt-
ina í verslun félagsins meðan
hún hafði heilsu til.
Amma var óþrjótandi brunn-
ur af sögum, hún sagði okkur
frá Siglufirði þar sem hún var
símastúlka og Heklutindur var
henni kær en þar kynntist hún
Sveinbirni afa.
Nú er amma farin, til fundar
við afa á einhverjum himnesk-
um Heklutindi. Við þökkum fyr-
ir allar stundirnar sem við átt-
um saman, hlýjuna og heilræðin
á lífsleiðinni. Í huga okkar
hljóma enn hennar frægustu
orð sem gjarnan voru sögð þeg-
ar mettir magar höfðu ekki
lengur þrek til baráttu við hlað-
borð ömmu og voru sem mel-
ódískt lokastef langrar upptaln-
ingar kostaboða um ýmsar
krásir: „má kannski bjóða þér
mandarínu?“. Takk fyrir allt,
elsku amma, og hvíl í friði.
Þín barnabörn,
Margrét Sjöfn, Smári
Rúnar, Hanna, Atli Már,
Bára, Þórunn Helga, Sunn-
eva, Brynja og fjölskyldur.
„Þau voru tvö, Hlíðarhúsin,
við syðri hluta Hávegar á Siglu-
firði. Í bernsku minni og langt
fram eftir aldri bjó þar fólk,
sem enn á sér bólfestu í innstu
hugarfylgsnum mínum og mót-
aði barnið og óharðnaðan ung-
linginn svo að enn má sjá og
finna þess glögg merki.
Í ytra húsinu bjuggu þau afi
minn og amma, Björn Jóhann-
esson og Ólöf Jónsdóttir í ein-
stöku sambýli við ömmusystur
mína, Sigríði og mann hennar,
Snorra Stefánsson og – lengi
vel – dóttur þeirra, Önnu
(Stellu).
Í því syðra bjó fjölskylda
okkar – faðir minn, Óli J. Blön-
dal og móðir mín, Margrét, og
við fimm systkinin. Á efri hæð-
inni bjó Sigfúsína (Sína), fóst-
ursystir þeirra systra, og mað-
ur hennar, Þorvaldur (Lalli),
ásamt börnum sínum Margréti
og Þorsteini, og Lovísu, móður
Sínu.
Þetta var stórfjölskylda í
bestu merkingu þess orðs, og
mikil forréttindi að fá að alast
upp í hlýjum faðmi hennar.
Umhyggja, æðruleysi, þolgæði,
nýtni og barngæska einkenndi
þau öll og mótuðu okkur, sem
vorum þessara forréttinda að-
njótandi.
Nú er blessunin hún Magga
öll. Hún sór sig í ættina – létt
og glettin eins og Sína móðir
hennar og ráðagóð eins og Þor-
valdur, faðir hennar, – en hann
bjargaði lífi mínu með snarræði
og frumleika, þegar góður mat-
ur móður minnar rataði eitt-
hvað skakkt niður á við og
stefndi í að kæfa barnið.
Ég á þessu yndislega fólki
ekki aðeins að þakka að hafa í
upphafi gefið mér líf og seinna
bjargað því. Það hefur líka mót-
að líf mitt allt til þessa dags,
innrætt mér öll þau jákvæðu
grunnviðhorf, sem ég bý að í
dag og gefið mér akkeri til að
hægja á rekanum, þegar vinda-
samt er.
Því miður get ég ekki fylgt
Möggu til grafar, og kveð hana
því með þessum orðum.
Ættingjum hennar votta ég
mína dýpstu samúð.
Blessuð sé minning hennar.
Jósep Ó. Blöndal.
Það lá stigi upp á efri hæðina
frá neðri hæðinni okkar á Siglu-
firði. Þar bjuggu Sína og Lalli,
foreldrar Möggu, ásamt Möggu,
Steina og Lovísu ömmu þeirra.
Í næsta húsi, Hlíðarhúsi,
bjuggu svo Ólöf amma mín og
Sigríður ömmusystir ásamt fjöl-
skyldum sínum. Sína var
uppeldissystir þeirra systra,
tekin eins árs í fóstur af lang-
ömmu minni og langafa. Mikill
kærleikur var með þessum fjöl-
skyldum og síðar dætrum
þeirra, mömmu, Möggu og
Stellu, sem voru nánar alla tíð.
Mamma og Magga voru miklar
vinkonur og héldu sambandi
með heimsóknum og símhring-
ingum. Áttu þær alltaf langt
símtal saman á sunnudags-
morgnum svo lengi sem
mamma lifði.
Við eldri systkinin vorum
lánsöm að alast upp umvafin
þessu yndislega fólki. Uppi á
lofti var ævintýraheimur. Þar
fengum við í fangi Sínu, Lalla
og Lovísu innsýn í heim sagna
og þula, kynntust m.a. barninu
sem í dalnum datt oní gat, ótal
Grýluþulum og kvæðum. Allt
varð ljóslifandi í meðförum
þessara snillinga. Svo var það
hann Kveldúlfur sem heimsótti
börnin sem vildu ekki fara að
sofa. Lengi þorði ég ekki að
láta fæturna gægjast fram und-
an sænginni af ótta við Kveld-
úlf, kíkti jafnvel undir rúmið áð-
ur en ég fór að sofa. Á þessum
árum var mikið fannfergi á
Siglufirði á veturna, fennti iðu-
lega fyrir hurðir og glugga. Þá
var gott að geta skriðið út um
glugga á efri hæðinni til að
komast í skólann. Einstakt at-
vik er mér minnisstætt, þegar
Lalli bjargaði lífi tveggja ára
bróður míns, sem var orðinn
blár í framan eftir að kartafla
sat föst í hálsinum á honum. Þá
tók Lalli drenginn, fór með
hann út snéri honum á hvolf og
sló hressilega í bossann á hon-
um svo bitinn losnaði.
Mikið ástríki ríkti milli þess-
ara tveggja fjölskyldna, var því
mikil sorg þegar Sína og Lalli
ákváðu að bregða búi og flytja
suður til að vera nálægt börn-
um sínum. Áttum við börnin á
neðri hæðinni erfitt með að
skilja þessa forgangsröðun og
féllu mörg tárin. En þrátt fyrir
fjarlægð hélst alltaf náið sam-
band og alltaf var gott að heim-
sækja Sínu og Lalla, Möggu og
Steina, hvort sem var á Barða-
voginum, Langholtsveginum
eða núna síðast á Sjávargrund.
Jólakort Thorvaldsensfélagsins
frá Möggu voru þéttskrifuð
hver jól og stundum var hringt.
Síðasta heimsóknin var fyrir
rúmu ári. Sól skein í heiði.
Magga og Elín sátu fyrir utan
fallega heimilið Möggu, Magga
svo fínleg og falleg með silf-
urgráa hárið, í ljósgrárri peysu
og þessi einstöku augu sem hún
erfði frá móður sinni. Sest var
við fagurlega dúkað borð með
kræsingum, hringt í hina Mögg-
una, konu Steina, og þarna átt-
um við yndislega, minnisstæða
stund.
Við systkinin þökkum Möggu
og fjölskyldu tryggðina við fjöl-
skyldu Óla og Grétu og sendum
innilegar samúðarkveðjur til
fjölskyldunnar.
Ólöf Birna Blöndal.
Kær vinkona og samstarfs-
kona er hér kvödd.
Við stjórnarkonur í Barna-
uppeldissjóði Thorvaldsens-
félagsins horfðum til yngri konu
þegar kosið var í stjórn sjóðsins
árið 1997 en Margrét varð fyrir
valinu þá 75 ára gömul.
Hún vissi hug okkar og sagði
á fyrsta stjórnarfundi: „Þið sitj-
ið uppi með mig „kerlinguna“
en ég bæði kann og get ým-
islegt segið mér bara hvað ég á
að gera.“ Og það voru orð að
sönnu, hún kunni og gat allt og
féll einstaklega vel inn í hópinn.
Stjórn Barnauppeldissjóðs
Thorvaldsensfélagsins hefur
það hlutverk að sjá um útgáfu
og sölu jólamerkja félagsins, út-
gáfu og dreifingu á bókinni um
Karíus og Baktus auk Minn-
ingakorta félagsins. Margrét
tók sérstaklega að sér að skipu-
leggja betur söluna á Karíusi og
Baktusi og hringdi í allar bóka-
búðir víðs vegar um landið og
skilaði það góðum árangri og
kynningu. Hún var afbragðs
sölukona og kom það sér vel
þegar kom að jólamerkjunum,
hún var söluhæsta félagskonan
í fjölda mörg ár og átti sér
trygga og góða stuðningsmenn
og fyrirtæki.
Alltaf var nóg að stússast hjá
okkur stjórnarkonum og um
árabil hittumst við tvisvar í
mánuði, í húsnæði félagsins, og
kölluðum það vinnufundi. Þá
tókum við til bókapantanir, röð-
uðum jólamerkjum og enda-
laust gátum við tekið til í köss-
um og skúffum, endurskipulagt
og undirbúið næstu jólamerkja-
útgáfu eða jafnvel heilu sýning-
arnar. Margrét var ósínk á tíma
sinn og vildi oft að við gerðum
meira og hvatti okkur áfram.
Við nutum þess að vinna saman
og að loknum verkefnum dags-
ins var sest að veisluborði sem
við skiptumst á að framreiða og
þá áttum við fjörugar samræð-
ur. Umræðuefnið var margs-
konar hvort sem var börnin
okkar, pólitíkin, tískan eða hvað
annað og allar vorum við jafnar
þó að aldursmunur væri upp í
25 ár. Oft höfum við minnst
þess þegar við vorum á „loft-
inu“ og hvað sá tími var okkur
gefandi og skemmtilegur og þar
var hún Margrét okkar ein af
máttarstólpum hópsins.
Margrét átti barnaláni að
fagna og naut þess að vera í
samskiptum við stórfjölskyld-
una. Við sögðum oft að hún
hefði sáð svo vel og þá sagði
hún: „Ég hef verið svo lánsöm
með börnin mín.“ Blessuð sé
minning okkar góðu vinkonu
sem hér er kvödd með þakklæti
og virðingu. Innilegar samúðar-
kveðjur til barna og annarra
ástvina.
Guðlaug Jónína
Aðalsteinsdóttir.
Elsku amma og
langamma.
Við eigum öll
góðar minningar
sem munu varðveitast okkar á
milli, við vorum ekki endilega
alltaf sammála um allt en þú vild-
ir samt alltaf fylgjast með því
sem við vorum að gera hverju
sinni og hvernig okkur gekk í
þeim verkefnum sem við tókum
okkur fyrir hendur, bara eins og
ömmur/langömmur gera.
Við kveðjum þig í bili með
söknuð í hjarta, elsku amma/
langamma Lalla.
Snert hörpu mína, himinborna dís,
svo hlusti englar guðs í Paradís.
Við götu mína fann ég fjalarstúf
og festi á hann streng og rauðan
skúf.
Valgerður Á.
Sigurðardóttir
✝ Valgerður Álf-heiður Sigurð-
ardóttir fæddist 9.
október 1931. Hún
lést 7. nóvember
2016. Útför Val-
gerðar fór fram í
kyrrþey.
Úr furutré, sem fann
ég út við sjó,
ég fugla skar og líka úr
smiðjumó.
Í huganum til himins
oft ég svíf
og hlýt að geta sungið í
þá líf.
Þeir geta sumir synt á
læk og tjörn,
og sumir verða alltaf
lítil börn.
En sólin gyllir sund og bláan fjörð
og sameinar með töfrum loft og jörð.
Ég heyri í fjarska villtan vængjaþyt
Um varpann leikur draumsins perlug-
lit.
Snert hörpu mína, himinborna dís,
og hlustið, englar guðs í Paradís.
(Davíð Stefánsson.)
Ástarkveðjur, þín barnabörn
og barnabarnabörn,
Gunnur, Guðrún Ágústa,
Jón Benedikts, Ingveldur
Ása, Margrét Ragna, Niku-
lás Rúnar, Telma Dögg, Val-
gerður Álfheiður, Þórður
Már og Eyvindur Enok.
Nú kveðjum við
kæran bróður, mág
og frænda okkar,
Eystein Vilhelm Reynisson. Við
bræður áttum heima í Norður-
götu 34 á Eyrinni í nánd við afa
okkar og ömmu í móðurætt og
síðar í Grenivöllum 16. Við ól-
umst upp í mikilli nánd við móð-
urfólk okkar, móðir okkar átti
tvær systur og fluttist önnur
þeirra til Noregs og þar eigum
við frændfólk. Eldri systir
hennar bjó á Akureyri og átti
hún eina dóttur og vorum við
mikið saman og oft talað um
okkur sem systkin.
Á okkar ungdómsárum vor-
um við gjarnan kenndir við móð-
ur okkar og kallaðir Húllu-
Steini og Húllu-Palli. Móðir
okkar hét Hólmfríður en alltaf
kölluð Húlla. Frægt var innan
fjölskyldunnar þegar Steini sem
lítill snáði var spurður hvort
Hólmfríður byggi ekki hér. Nei,
sagði hann, og maðurinn fór en
þá áttaði hann sig og kallaði:
„halló manni, þetta er mamma
mín hún Húlla“.
Við vorum örugglega oft ansi
uppátækjasamir. Þegar við vor-
um litlir fengum við gefins
rugguhest, „bara einn“ og það
fannst okkur ekki ganga, við
þyrftum báðir að eiga ruggu-
hest. Því fórum við í skúrinn
hans afa og náðum okkur í sög
til að skipta honum en við vorum
stoppaðir af við þessa iðju en
blessaður hesturinn var með far
á bakinu upp frá því.
Snemma hefur sennilega
komið í ljós hvað við myndum
verða þegar við yrðum stórir því
ef við fengum dót, t.d. bíla,
reyndum við fljótlega að taka þá
í sundur til þess að sjá hvað
væri inni í þeim og hvernig þeir
væru settir saman en það tókst
nú ekki alltaf hjá okkur.
Við lærðum báðir bifvéla-
virkjun á BSA og unnum þar
saman til fjölda ára og eignuð-
umst þar okkar bestu vini. Þar
var oft mikill glaumur og gleði
og gríðarlega skemmtilegir
menn sem störfuðu þar. Margir
þeirra eru svo eftirminnilegir að
enn í dag þegar einhverjir úr
hópnum hittast er farið að rifja
upp gamlar minningar og hlegið
að skemmtilegum sögum.
Steini hafði mikinn áhuga á
bílum og þá ekki síst eldri gerð-
um. Hans fyrsti bíll var Ford 55,
flottur bíll. Reynir faðir okkar
lagði ríka áherslu á að fara vel
með bílana okkar og bóna þá
vel.
Steini fór svo í vélskóla og
varð vélstjóri á skipum hjá
Hreiðari Valtýs um skeið. Hann
keyrði líka rútur og fjallabíla
hjá Óla Þorbergs þar á meðal
áætlanir upp í Hlíðarfjall. Var
hann einnig einn af þeim sem
fóru þá frægu ferð upp á hálend-
ið með tunglfarana frá Banda-
ríkjunum sem skrifað hefur ver-
ið um. Honum þótti ekki verra
ef eitthvað var að veðri eða smá-
bilanir, þá var hann í essinu
sínu. Hin síðari ár keyrði hann
leigubíl á BSO. Hann var iðinn
við vinnu sína og hafði ríka
þjónustulund.
Nú er komið að leiðarlokum
hjá okkur bræðrunum sem oft
hafa verið nefndir í sömu andrá,
já og jafnvel hefur það komið
fyrir fram á þennan dag að fólk
hefur ruglað okkur saman en
það finnst eiginkonum okkar
alltaf jafn sniðugt.
Eysteinn Vilhelm
Reynisson
✝ Eysteinn Vil-helm Reyn-
isson bifvélavirki
fæddist 17. júlí
1946. Hann lést 8.
nóvember 2016.
Útför Eysteins
fór fram 17. nóvem-
ber 2016.
Kæri bróðir,
mágur og frændi,
við þökkum þér öll
árin okkar saman
þó að svo sannar-
lega hefðum við
viljað hafa þau
fleiri en við ráðum
ekki okkar nætur-
stað. Það var mjög
fallegt að sjá
hvernig fjölskyldan
þín umvafði þig
kærleika og væntumþykju á
þessum erfiðu tímum. Að koma
til ykkar hjóna var alltaf nota-
legt og ljúft. Kæra Nunna,
Brynja, Sævar, Jóhann og fjöl-
skyldur, söknuðurinn ykkar er
mestur. Við drúpum höfði í sorg
og hugsum til ykkar og biðjum
Guð að blessa ykkur öll.
Páll Birkir, Kristín
og fjölskylda.
Steini vinur okkar er látinn,
alltof snemma, við áttum svo
margt eftir að bralla. Við vorum
rétt flutt norður þegar Steini
fór að venja komur sínar til okk-
ar þá bara unglingur og við svo
sem lítið eldri. Vinátta okkar
hefir haldist alla tíð síðan og
aldrei borið skugga á. Steini var
bóngóður vildi allt fyrir okkur
gera, svo átti hann flottan kagga
og var ólatur að bjóða „fátæku
barnafólki“ í bíltúra. Einu sinni
kom hann til okkar, frúin ein
heima og tveggja ára sonurinn
nýbúinn að skera sig á enninu
alblóðugur, kellan toppstressuð
skellti barninu á Steina og skip-
aði honum að fara upp á spítala
með hann, en datt ekki í hug að
fara með honum enda með ann-
að lítið heima, auðvita brást
hann ekki jafnvel þó hann þyldi
ekki blóð fór samt einn með
krakkann alblóðugan. Steini var
þá bara 17-18 ára þá. Eða þegar
ákveðið var að brugga bjór,
hann átti að gerjast í kjallaran-
um hjá okkur, eftir smátíma
vöknuðum við hjúin við skot-
hvelli, þar voru tapparnir að
fljúga úr flöskunum, eða upp-
tekt á vélum í þessum lágreista
kjallara og gufurnar smugu
milli fjalanna upp, allir í vímu og
þeir verstir sem niðri voru. Og
allar ferðirnar sem við áttum
eftir að fara í þessi rúmlega 55
ár, bæði með BSA verkstæðinu
til Reykjavíkur í „menningar-
ferðir “og á sumrin í fjallaferðir
og svo við fjölskyldurnar. Það
var svo margt skemmtilegt gert
t.d. þegar farið var í Kverkfjöll,
þrjár fjölskyldur saman, her-
tókum loftið í skálanum svo eng-
inn þorði upp, svo snjóaði um
nóttina tjöldin úti á kafi í snjó,
fólkið heima með áhyggjur. Eða
þegar farið var Herðubreiðar-
lindir og keyrt var fram og aftur
í ánum til að sýna útlendingum
hvernig ætti að gera þetta. Oft
voru ferðirnar lítið planaðar
eins og þegar farið var í Stykk-
ishólm, tjald var fengið að láni í
Reykjavík en þegar til átti að
taka var það grútmyglað, senni-
lega með lítinn annan útbúnað,
þar að auki vorum við of mörg í
bílnum.
En við vorum heppin, fengum
að liggja í veitingasalnum á ein-
hverju hóteli, bara að hypja
okkur fyrir morgunverð. Við
gætum haldið svona áfram
endalaust. T.d. þegar hann kom
með Nunnu til að sýna okkur,
vildi vera viss um að rétt væri
valið, og hvað stúlkan var feim-
in. En hún var ekki bara rétta
stúlkan fyrir hann heldur okkur
líka – aldrei hafa komið upp
leiðindi milli okkar. Elsku
Nunna, okkar, við vitum hvað
þú hefur misst. Innilegar sam-
úðarkveðjur til þín og fjölskyld-
unnar.
Grétar og Erna.