Svava - 01.03.1899, Blaðsíða 19

—403—
mark, Um skynsamlegu samhliða-niðurskipuninál 'T u:
færa sannanir fyrir viðleitni lfffæranna hjá öllúm lifiiuii
Verum til að veiða af með skaðleg efni, menn færa sanu-
anir fyrir því, að framþróun allra tegumla hafi stefnu.
áform, takmark. I því er andinD. Það er hanu, sem,
því er sýnist, með því &ð þreifa sig áfram, hefir flntt
efnið úr hinu lægsta ástandi til hins eeðsta fyrirkomulags
Hanu er síðasta takmarkið. Manneskjau ev aðalstöð vits-
ins, safubúr andans er næringarlfftærin þjóna. Lítið v
alstaðar, andinn er alstaðar og verður frjálsari og frjálsar'I
eða, ekki eins ákvavðaður, því fullkomnari sem líffter
kerfi vor verða.
í enda bókar sinnar, þegar þessum óhjákvæmilegu
skýringum er lokið, snýr höfunduvinn sér að spuvsmálinu
um ódauðleika sálarinnnr, það er að skilja einstaklings
sálarinnar. Þegar hinu sálavlega safnstarfi er lokið, hv : f-
ur hún þá um leið og taugatækin leysast sunduri Sjáif-
ur andinn hverfur ekki, ekki fremur eu rafmaguið eða
þyngdiu; en geymir liann þá séreðlið, sera hanu hefi;
aflað sér með miklmn crfiðismunum í Til þess að gcta
það, verður hann að standa í samhandi við líffteralíkama.
En sé þessi jarðueski iíffæralíkami hans verk, ef störf
hans hafa myndað líflærið, geta menu þá ekki ímyndað
36*