Svava - 01.03.1899, Blaðsíða 41

425
’Já, ég held að ást mín á þér yrði þá yfirsterkari.
Eg mundi fyrirgefa þér falsið og þagmælskuna—táldrægn'
ina, svo égkalli rangsleitni þína sínu rétta nafni — en
glæpinn gæti ég aldrei fyrirgefið1.
’Ég er saklaus af houum ! ‘ hrópaði hún. ‘0, Leo,
trúðu mér, ég framdi hann ekki. Mér er ekki sýnt neitt
réttketi, engin miskun ué meðamnkun. Hvers vegna
viltu ekki trúa orðum mínurn—eiö mínuni. Hugsaðu
út í hvað ég verð að líða saklaus ! Komdu þeirri hugs-
un iun hjá þér, að ég sé saklaus. Guð minn góður !‘
hrópaði hún, ‘hvað hef ég aðhafst, að ég skuli verð-
skulda þessi óttalegu forlög. Hvers vegna hlýt ég að
þola hörmungar fyrir glsep sem ég aldrei framdi. Leo ! ‘
hrópaði hún óþolinmóðlega, ‘trúðu mér ! ‘
’Ég get það ekki‘, svaraði hann, ‘það er áraugurs-
laust ! Þú evkur að eins á sorg mína og sjálfrar þinnar—
það er alt búið milli okkar. Ég giftist—guð hjálpi mér !—
ég giftist Alice Kent, sem ég hélt vera einlæga og göf-
uga stúlku, en ég giftist okki og mundi aldrei. hafa gifst
Hostir Blair1.
’Þetta getur okki verið meining þín, Leo ! Það væri
ot harðýðgÍ8legt! 0, kæri Leo, þú getur ekki verið svo
harðbrjósta. Spurðu sjálfan þig hvers vegna ég ætti að
þola slíkar hörmungar. Hvað hef ég til unnið, að þessi
bölvun skuli koma yfir mig 1 Þú ættir heldur að sam-