Svava - 01.03.1899, Blaðsíða 37

—431 —
’Þú ort koDan', sagði hann, ’sem stóð frammí fyrir
fovvitnum skríl, meðan verið var að útkljá hvort þú ætt-
ir að lifa eða deyja. Þú ert lconau sem ákærð var fyr-
ir að hyrla manni sínum eitur, og sem komst hjá hogn-
ingu fyrir þá sök, að ekki fengnst uægar sannanir móti
þér; þú hefir leyft mér að gera jpig að eiginkonu minni
og gefa þér mit-t heiðvirða nafn. Þú leyfðir mér, vitandi
með sjálfri þér hver þú varst, að kynna þig vinum mín-
um sem hina göfugustu konu í landinu. Hvers vegna
gerðirðu þetta? ‘
’Yegna þess að ég elskaði þig‘, svaraði' hún aftur—
‘ég elskaði þig1.
’Undarleg, blygðunarlaus ást‘, mælti hann. Svipur-
inn lýsti engri reiði, ofsa né ávítun; hann var rólegur en
það var örvæntingarinnar ró. ‘Þú hefðir átt að segja
mér sannleikann, þegar ég hað þig að giftast mér‘, mælti
hann.
’£g hefði átt að gera það—Guð einn veit um hina
hræðilegu haráttu í hjarta mínu; en ég þekti ekki iivað
það var að vera hamingjusöm, og ég hafði svo sterka þrá
eftir ástai'sælu. Eg elskaði þig svo heitt, Leo, og ég vissi
að þú mundir ekki vilja giftast mér ef ég segði þér
sannleikaun*.
’jKfei, það veit hamingjan, fyr mundi ég hafa fyrir-