Svava - 01.03.1899, Blaðsíða 18

Dg' frumgci'fið, scni við mintumst á, er það þá auuað
en safnbúr alls þess lífs sem streymir hvervetna gegn
um náttúruna, en of neðarlega í hinu lægra ríki náttúr-
unnar til þess, að vér getum tekið eftir því ?
Þetta sýnir að Sabatier er ekki hræddur við að korna
meö djarfar og'það jafnvel fífldjarfar tilgátur. En hvað
var framþróunarkenningin við byrjun aldarinnar annað
en djörf tilgáta. Hvað var aðdráttarailið á dögum Hevv-
tons annað en tilgáta, sem kollkastaði öllitm þá verandi
hugtökum? Hinn markverði dýrafrœðingur færir máls-
bætur og styður þessa glæsilegu kynfærslu, sem hér er
gefið ágrip af, með svo sterkii sannfæringu, svo ljóslega,
ogmeðsvo mikilli þekkingu á staðreyndinni, að hvorki
bros eða ógrundaðar umræður eru nægar til að hrekja
hann. Þannig er lífiö, hulið ef menn vilja svo, segja,
alstaðar til á hverju stjgi í náttúrunni. Svo er einnig
ástatt tneð andann. I náttúrunni finst ekkert sem frarn
leiðir afl og efni, þar finnast að eins færsla og lrreyt-
jngar. Alstaðar eru Ijósvakasveiflur og aðdráttur. Lífið
er einnig það náttúruafl, sem ekki þarf annað til að geta
komið í Ijós, en hina áður verandi niðurröðun. Tilraunir
þær, som Eaot.l Tictet hefir gert nýlega, yirðast staðfesta
þetta. Iívors vegna skyldi maður ekki mega segja hið
sama um andann, um tilhneiginguna til að setja sér tak-