Svava - 01.03.1899, Blaðsíða 24

—408—
’Þú kíillar þuð þá ekki svik, nð seg'ja mér alla söguna',
ínælti lávarðuvinn.
’Nei, þtív eruð ekki nenia einn1, niælti Adam Eamsay.
‘Það erii engin svik. Eg ætlaðist heldur ekki til þess‘.
’Þú heíir álitið að ég mundi borga þér, alveg eins
og luín mundi hafu gert‘, mœlti jarlinn.
Það skiftir litlu hvaðan peuingarnir koma, ef ég eiu-
ungis fre þá‘, mælti Adam Rainsay.
’Hvers vegna ertu hér í kvöld ? ‘ spurði jarlinn
byrstur.
Adam Ramsay gaut til hans augunum með ólund-
arsvip.
’Yegna þess að ég er drukkinn', svaraði hann. Ég
hefi hugsað um hana i allan dag og ég hef verið að
drekka í allan dag. Ég segi yður það satt, horraminn.
Eg drakk—þór getið ekki ímyndað yður hvernig því or
varið--ég hef ekki smakkað hrennivín í mörg ár, og í
dag hef ég verið að bæta það upp. Hún gaf mér tíu
pund. Það er víndvykkjan som er orsökin í því að ég
er hér. Ef ég hef fraraið nokkurt ranglæti, þá þykir
mér mjög mikið fyrir því, en ég varð viti mínu fjœr af
því að sjá hana ekki. Ef hún hefði veitt mér áheyrn í
iimm mínútur, þá hefði ég farið burt þegjandi, en hún
vildi það ekki‘.