Svava - 01.03.1899, Blaðsíða 27

411 —
í örvæiiting siuni. ‘Þetta er leyndarmálið', hélt maður-
inn áfram í sama vitleysisæðinu; ‘þetta er það. Það er
mér virði auðs fjár. Hvað viljið þér nú gofa mér, herra
minn, til að halda því leyndu fyrir öl'um heiminum, að
konan yðar er hin fræga, eða eins og sumir komast að
orði, hin alræmda Hester Blair1.
Hún grúfði andlitinu enn þá í hurminn á manni
sínum. Guð einn veit hvað fram fór í hugskoti hennar.
Arden lávarður réði sér varla fyrir reiði.
’Alice', sagði hann hlíðloga, ‘vertu ekki hrædd við
hrakmenni þetta. Líttu upp, horfðu framau í hann.
Vertu hughraust. Ilann er líkur villidýri; en hann mun
saiut ekki gera þér mein. Eg ítroka hér, í návist
þinni, ástin mín, sem ég elska—konan míu sem ég treysti,
að ég trúi okki einu orði af því er hann segir. Ef ég
bið þig að mótiuæla því, þá or það til þess að hægt sé
að hegna honum. Ég ætla vissulega að hegna honum
fyrir móðgunina. Hann hefir gert gabb að enskum aðli.
Hann skal komast að raun um hvað armleggur á ensk-
um aðalsmanni getur gert. Segðu honum hlátt áfram að
hann hafi logið ! ‘
Hún leit upp. Hún hefði fegin viljað öðlast lík-
amlogan styrkleik á þessari stundu; en það var öðru nær,
því hún skalf og titraði í fanginu á manni sínum. Iíún