Svava - 01.03.1899, Side 35

-419—
ekkerfc við. ‘Þegav ég rifjv upp fyrir mér sorgarleik
þenna á komandi tíma, þá mun ég óska eftir að vita
hvers veg'na þú sveikst mig‘.
Hún hugsaði ekkert út í Joað, að orðiu sem hún tal-
nði voru manui hennar sama som hrein og heiu játuing
á sekt heunar. Það datt henni ekki ( hug.
Hann hneigði sig djúpt fyrir henni.
’Eg skammast mín fyrir það‘, mælti hann; ‘það var
meiningin fyrir mór að græða peninga á leyndarmálinn—
að afla mér lífsviðurværis með því; tilgangur ininn var
okki að svíkja yður*.
’Hvers vegua gerðirðu það þá‘, spurði hún aftur.
’Erú mín‘, 8agði lianu með auðmýkt, ‘ég drakk frá
mér vitið—ég er farinn að ranka við mér aftur—ég er
’ ' ” sjá hvað ég hef gert. Æ, kveðjið þér mig,
’Vertu sæll', sngði hún, ‘ogbölvun eyðilagðs hjarta
hvíli á þéi",
Jarlinu opnaði dyrnar; hann gat ekki dulið angist-
ursvipinn á audliti sínu; svitinn stóð í dropum á enni
hans.
’Burt með þig, fljótt*, mælti liattn, ‘manuleg þolin-
Uueði heltr sín takmörk'.
Hann fór; en um leið og hauu gekk út, dvöldu augit