Morgunblaðið - 05.05.2017, Side 28

28 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 5. MAÍ 2017
✝ Anna IngibjörgHelgadóttir
fæddist 11. júlí
1917 á Efri-
Dálksstöðum, Sval-
barðsströnd, S-
Þingeyjarsýslu.
Hún lést á Hrafn-
istu í Reykjavík 23.
apríl 2017.
Faðir Önnu Ingi-
bjargar var Helgi
Valdimarsson
bóndi Kjarna, Arnarneshreppi
Eyjafjarðarsýslu, f. 18. maí
1888, d. 6. nóvember 1955, son-
ur Valdimars Grímssonar
bónda Leifshúsum Svalbarðs-
hreppi og Jónínu Bjargar Jóns-
dóttur. Móðir Önnu Ingibjargar
var Aðalheiður Baldvinsdóttir,
f. 4. október 1887, d. 10. apríl
1946, dóttir Baldvins Jóhann-
essonar bónda Efri-Dálks-
hjúkrunarkona við Ullevål
Sykehus í Osló og Sentralsyke-
huset Akershus í Osló 1951. Eft-
ir heimkomuna var Anna Ingi-
björg deildarhjúkrunarkona við
Kleppsspítala 1951-1962, á Víf-
ilsstöðum 1963-1964, hjúkr-
unarkona við Farsóttarhúsið
Reykjavík 1. janúar 1965 til 1.
nóvember sama ár og deild-
arhjúkrunarkona á Kleppsspít-
ala frá 1. nóvember 1965 og þar
til starfsævi lauk. Síðustu árin
dvaldi Anna Ingibjörg á Hrafn-
istu í Reykjavík.
Anna Ingibjörg var önnur í
systkinahópnum en hin systkini
hennar voru: 1) Sigríður, f. 11.
júní 1916, d. 23. júní 2013. 3)
Helgi, f. 14. ágúst 1918. 4)
Valdimar, f. 7. desember 1919,
d. 15. maí 2010. 5) Guðlaug, f.
27. febrúar 1921, d. 14. nóv-
ember 1999. 6) Baldvin, f. 1922,
d. 1923. 7) Jónína Björg, f. 20.
maí 1924, d. 14. febrúar 2014.
8) Baldvin, f. 7. desember 1925,
d. 8. september 1990.
Útför Önnu Ingibjargar fer
fram frá Háteigskirkju í dag, 5.
maí 2017, klukkn 13.
stöðum og Guð-
laugar Benedikts-
dóttur.
Anna Ingibjörg
stundaði nám við
Húsmæðraskólann
á Laugum í
Reykjadal veturinn
1937-1938. Eftir
námið á Laugum
var hún í vist á
Húsavík og síðan
vann hún um tíma
á Sjúkrahúsinu á Akureyri. Eft-
ir það lá leiðin til Reykjavíkur.
Anna Ingibjörg lauk námi við
HSÍ í maí 1948 og eftir það
framhaldsnámi í geðhjúkrun
við Kleppsspítala og var deild-
arhjúkrunarkona við Kristnes-
hæli 1948-1949. Anna Ingibjörg
sótti námskeið fyrir deildar-
hjúkrunarkonur í geðhjúkrun
við háskólann í Árósum, var
Ég sendi þér kæra kveðju
nú komin er lífsins nótt,
þig umvefji blessun og bænir
ég bið að þú sofir rótt.
Þó svíði sorg mitt hjarta
þá sælt er að vita af því,
þú laus ert úr veikinda viðjum
þín veröld er björt á ný.
(Þórunn Sigurðardóttir.)
Hvíldu í friði, elsku Anna
amma. Mér þykir vænt um þig og
geymi minningu þína í hjarta
mínu.
Þín
Kristín.
Elsku nafna mín.
Ég heiti Elín Anna. Elín í höf-
uðið á Elínu ömmu og Anna í höf-
uðið á þér, Önnu afasystur. Elsku
Elín amma kvaddi okkur í októ-
ber á síðasta ári og nú hefur þú
líka kvatt okkur. Svona er víst
lífsins gangur. Ég er stolt af
nafninu mínu og að fá að heita í
höfuðið á tveimur dásamlegum
konum sem voru bæði duglegar
og hjartahlýjar.
Ég man eftir heimsóknum til
þín í Hátúnið. Fyrst með pabba
og mömmu en svo fór ég að fara
sjálf. Fljótlega kynnti ég þig
samt fyrir kærastanum mínum,
Kristjáni, sem seinna varð mað-
urinn minn.
Þegar Ólafur Kári fæddist
kom hann líka með okkur í heim-
sókn til Önnu frænku. Ég man
eftir spjalli um daginn og veginn
en sérstaklega man ég eftir
spjalli um að lifa í núinu og reyna
að vera besta útgáfan af sjálfum
sér. Ætli þér hafi ekki fundist ég
eitthvað þreytt og lúin þarna á
námsárunum mínum, nóg að gera
í skólanum og á sama tíma að
koma mér upp fjölskyldu. Eftir-
farandi texti finnst mér fallegur
og minnir mig á þetta spjall okk-
ar.
Dagurinn í dag
er dagurinn þinn.
Þú getur gert við hann
hvað sem þú vilt.
Gærdaginn áttir þú.
Honum getur þú ekki breytt.
Um morgundaginn veist þú ekki neitt.
En daginn í dag átt þú.
Gefðu honum allt sem þú megnar.
Svo einhver finni í kvöld
að það er gott að þú ert til.
Takk, elsku Anna frænka, fyr-
ir allar góðar stundir og öll góðu
ráðin um lífið. Takk fyrir mig.
Hryggðar hrærist strengur
hröð er liðin vaka
ekki lifir lengur
ljós á þínum stjaka.
…
Klukkur tímans tifa
telja ævistundir
ætíð lengi lifa
ljúfir vinafundir.
Drottinn veg þér vísi
vel þig ætíð geymi
ljósið bjart þér lýsi
leið í nýjum heimi.
(Hákon Aðalsteinsson.)
Kveðja
Elín Anna Helgadóttir.
Anna frænka er látin. Í æsku
var hún stór hluti í lífi okkar.
Anna var eins konar amma í okk-
ar huga þar sem við áttum ekki
ömmu á lífi. Anna var ekki há í
loftinu en í huga okkar var hún
stór. Yfirbragð hennar var fágað,
virðulegt og hvíldi mikil ró yfir
henni. Anna var kona fárra orða
en sterkra skoðana og skýrrar
sýnar. Hún var kímin og brosti þá
gjarnan úti í annað. Á hátíðisdög-
um var hún hjá okkur og á jólum
var notalegt að sitja hjá henni og
hlusta á messuna meðan beðið
var eftir því að maturinn væri
lagður á borð. Yfir jólahátíðina
heimsóttum við Önnu og lagt var
þá á borð; pönnukökur og heitt
kakó. Gjarnan spilað við græna
spilaborðið sem okkur þótti mjög
framandi og fínt. Fleiri hluti átti
hún sem voru framandi s.s. skáp
með máluðum myndum. Enda
var Anna heimskona og opnaði
fyrir okkur glugga út í hinn stóra
heim sem okkur var ókunnur.
Hún sótti meðal annars nám til
útlanda og naut þess að ferðast.
Frá þeim ferðum færði hún okk-
ar gjarnan smágjafir til að gleðja
og eins framandi sælgæti s.s.
Machintosh.
Síðustu ár Önnu voru henni
erfið þar sem heilsa, þrek og
þróttur fór þverrandi. En við
minnumst góðrar stundar þar
sem við heimsóttum hana með
móður okkar og höfðu þær gam-
an af að rifja upp gamla stundir
og fá sér smálögg af sérríi, sem
gladdi þær báðar.
En nú kveðjum við góða
frænku.
Hver minning dýrmæt perla að liðnum
lífsins degi,
hin ljúfu og góðu kynni af alhug þakka
hér.
Þinn kærleikur í verki var gjöf, sem
gleymist eigi,
og gæfa var það öllum, er fengu að
kynnast þér.
(Ingibjörg Sigurðardóttir.)
Aðalheiður, Sigríður
og Helgi.
Ennþá kallar klukkan með
sinn kalda, dimma róm. Nú er
það Anna Helgadóttir hjúkrunar-
fræðingur sem kallinu hlýðir.
Engu þarf hún að kvíða, því hún
hefur staðið sína skylduvakt með
miklum sóma.
Ég kynntist Önnu Helgadótt-
ur fyrst í byrjun ársins 1969 er ég
hóf störf við Flókadeild Klepps-
spítalans, en þá var hún deildar-
stýra þar. Með okkur tókst strax
ágæt samvinna, sem stóð snurðu-
laust í mörg ár, eða þar til Anna
lét af störfum vegna aldurs.
Anna var kona frekar lágvax-
in, grönn og nett. Hún var því
ekki mikil að vallarsýn, en föst
fyrir þegar á þurfti að halda.
Kom það sér oft vel. Hún var
hljóðlát í umgengni, róleg og yf-
irveguð. Engin var hún mál-
skrafsskjóða, orðvör, lagði helst
gott til málanna. Hún var fremur
dul og talaði lítt um sjálfa sig eða
eigin hagi. Einstaklega traust
manneskja, vönduð og skyldu-
rækin.
Ásókn í pláss á Flókadeildinni
var á þessum tíma oft mikil,
deildin oft yfirfull og álagið því
mikið. Samt tókst Önnu furðu oft
að koma einhvern veginn fyrir
auka rúmi, eða bedda, þegar mik-
ið lá við.
Hún vakti stöðugt yfir deild-
inni og velferð þeirra, sem þar
dvöldu og störfuðu, af kærleika
og samviskusemi.
Ég vil, með þessum fáu og fá-
tæklegu orðum, færa henni að
leiðarlokum mínar bestu og inni-
legustu þakkir fyrir langt og
ánægjulegt samstarf, þolinmæði,
umburðarlyndi og fyrir þá natni
og umhyggju, er hún sýndi okkur
öllum á Flókadeildinni. Ég er viss
um að margir munu heils hugar
taka undir það.
Megi góður Guð varðveita
minningu Önnu Helgadóttur.
Eftirlifandi bróður hennar,
fjölskyldu og vinum sendi ég inni-
legar samúðarkveðjur.
Jóhannes Bergsveinsson.
Anna Ingibjörg
Helgadóttir
✝ Róbert FreyrPétursson
fæddist í Keflavík
15. janúar 1983.
Hann lést 17. apríl
2017.
Foreldrar hans
eru Stefanía Jóns-
dóttir, f. 25. janúar
1950, og Pétur Sig-
urðsson, f. 2. febr-
úar 1948. Systkini
Róberts eru Kol-
brún Jóna, f. 24. febrúar 1968,
gift Torfa Þór Torfasyni, f. 21.
Hann er kvæntur Massyel Pét-
ursson, f. 25. maí 1977. Synir
þeirra eru Liam, f. 25. september
2010, og Ludvik, f. 3. nóvember
2014.
Róbert ólst upp í Keflavík og
að grunnskólanámi loknu stund-
aði hann nám við Fjölbrauta-
skóla Suðurnesja, hann útskrif-
aðist þaðan sem stúdent vorið
2005. Með skóla og frá útskrift
stundaði hann alla almenna
verkamannavinnu, sjómennsku
og einnig verslunarstörf. Hann
nam viðskiptafræði við Háskól-
ann á Bifröst en hafði ekki lokið
því námi er hann lést.
Róbert Freyr verður jarð-
sunginn frá Keflavíkurkirkju í
dag, 5. maí 2017, klukkan 13.
Jarðsett verður í Hólmsbergs-
kirkjugarði.
júlí 1966. Börn
þeirra eru Andri
Pétur, f. 16. október
1990, í sambúð með
Auði Elísabetu Guð-
mundsdóttur og á
hann soninn Hrafn
Orra, f. 8. ágúst
2014. Stefanía, f. 8.
ágúst 1995, í sam-
búð með Óðni Þór-
arinssyni, og Tinna,
f. 7. apríl 2003.
Sigurður, búsettur í Miami í
Flórída, f. 27. október 1973.
Það var öfugsnúið að fá fréttir af
andláti elsku besta Róberts sama
dag og ég heyrði í lóunni syngja
hér úti í fyrsta sinn þetta vorið, á
sama tíma og gróðurinn er að lifna
við og sólin að hækka á lofti.
Fregnin var vond. Það er ekki
hægt að búa sig undir það þegar
lífið tekur svona sveiflu.
Róbert Freyr fæddist þegar ég
var orðin unglingur, við Torfi vor-
um byrjuð að vera saman.
Stundum var hann meira eins
og sonur okkar en bróðir og mág-
ur. Ég fékk að halda á honum und-
ir skírn þegar honum var gefið
þetta fallega nafn. Ég var stolt.
Stolt stóra systir. Ég var stolt yfir
fallega, duglega hestamanninum,
mótókross-snillingnum, náms-
manninum og góða bróðurnum
sem gerði allt fyrir mig, brosandi.
Róbert var einn af þeim sem
spurðu annað fólk af einlægni
hvernig það hefði það og hvað það
hafði fyrir stafni áður en hann
sagði eitthvað um sjálfan sig. Hann
var forvitinn enda fróður um allt
milli himins og jarðar, bæði það
sem skipti máli og einnig um það
sem skipti engu máli. Róbert hafði
góða nærveru, hann hafði góð áhrif
á mig og kenndi mér margt. Að fá
faðmlag á hverjum degi og oft á
dag frá litla bróður er ekki sjálf-
sagt. Ég sakna þess.
Síðustu ár voru honum erfið.
Hann ætlaði að vinna baráttuna
enda var keppnisskap í stráknum.
Það hafðist ekki alveg og nú fær
stóra systir ekki þétt faðmlag
meira. Hann ætlaði sér að koma til
baka og sjá til þess að foreldrar
okkar hefðu það gott enda kunni
hann að meta það hversu vel þau
hugsuðu um hann þegar hann
hafði það sem verst.
Mín hinsta kveðja til litla bróður
er fátækleg miðað við hversu
mikilvægur hann var mér. Elska
þig.
Hvert sem ég fer fylgir þú mér
ég mynd þína ber í huga mér.
Helju úr heimt hefur þú mig
grafið og gleymt gefið mér þig
Létt er mín lund lauguð af þér
gyllir nú grund geislanna her.
Hver sem ég er fylgir þú mér
ég mynd þína ber í hjarta mér.
(Þorsteinn Einarsson)
Kolbrún Jóna Pétursdóttir.
Það er mikil sorg þegar ungir
menn í blóma lífsins falla frá. Við
fjölskyldan hugsum til baka til
allra góðu stundanna með Robba
frænda og fjölskyldu. Við systurn-
ar fórum utan í ferðir með börnin
okkar og eigum góðar minningar
frá þeim tíma.
Róbert Freyr var góður náms-
maður og hann fylgdist vel með
þjóðmálum. Það var alltaf gaman
að ræða við hann um öll heimsins
mál og hann hafði sterkar skoðanir
á þeim flestum.
Róbert Freyr hafði líka gaman
af skák og sinnti hann skákinni
þegar hann gat. Það var alltaf
gaman að glíma á chess.com. Þá
hafði hann mikinn áhuga á mótó-
kross, sem hann lagði stund á í
nokkur ár.
Við viljum minnast góðs drengs
og erum þakklát fyrir góð kynni
sem voru því miður allt of stutt.
Við vottum Stebbu, Pétri og
fjölskyldunni okkar dýpstu samúð.
Guðbjörg og Árni Þór.
Elsku besti frændi og góði vin-
ur. Alveg frá því að ég man eftir
mér hefur þú verið hluti af lífi mínu
og samband okkar hefur alltaf ver-
ið náið og gott.
Einu árinu yngri sem ég var
tókst þú að þér að vera stóri frændi
og passaðir alltaf vel upp á mig og
studdir mig í öllu því sem ég tók
mér fyrir hendur, hvort sem mað-
ur gerði eitthvað gott eða ein-
hverja algjöra vitleysu.
Í þá þrjá áratugi sem við höfum
leikið okkur saman, eins og við
kölluðum það í gamla daga, höfum
við brallað ýmislegt saman og eftir
sitja margar skemmtilegar og góð-
ar minningar um tíma okkar sam-
an.
Það er erfitt að hugsa til þess að
við eigum ekki eftir að þræta um
einhver óþarfa mál aftur eins og
við gerðum oft og mörgum sinnum
og þrátt fyrir að við næðum ekki
niðurstöðu í þrætumálin var næsti
dagur á eftir eins og ekkert hefði í
skorist.
Kæri vinur, ég hugga mig við
það að núna ert þú á góðum stað
þar sem vel hefur verið tekið á móti
þér, enda varstu hjartagóður og
einstaklega góður maður og hafðir
góð áhrif á alla samferðamenn þína
um ævina.
Elsku besti Robbi frændi, þú
verður í hjarta mér að eilífu.
Þinn litli frændi,
Sigurgeir Rúnar Jóhannsson.
Komið er að leiðarlokum hjá
kærum vini. Róberti kynntist ég á
unglingsárunum, við höfðum ráðið
okkur í sumarvinnu í humar-
vinnslu í Keflavík og Robbi tók
strax vel á móti utanbæjar-
manninum og urðum við góðir vinir
frá fyrsta degi. Utanbæjarmenn
hafa aldrei verið sérstaklega vin-
sælir í Keflavík en Robbi lét það
ekki á sig fá og var búinn að kynna
mig fyrir hálfum bænum innan
skamms og það sem mikilvægara
er búinn að taka mig inn í sinn nán-
asta vinahóp, sem inniheldur
marga af mínum bestu vinum í
dag, vinahóp sem syrgir góðan
dreng.
Robbi var öðlingur sem vildi allt
fyrir vini sína gera, hann var bráð-
gáfaður, hress, opinn og hrikalega
óþolinmóður, ég gleymi því t.d.
ekki þegar ég hafði hann loksins
undir í skák en honum fannst ég
líklega hafa tekið heldur ríflegan
umhugsunartíma: „Til hamingju
… þú drapst mig úr leiðindum,“
sagði hann og meinti hvert einasta
orð.
Ég á ógrynni af góðum minn-
ingum með Robba innanlands sem
utan en einhvern veginn eru það
hversdagslegu minningarnar sem
eru dýrmætastar: Sumarkvöldin í
Keflavík á unglingsárunum, spjall-
ið, trúnaðarmálin og rökræðurnar.
Vertu sæll kæri vinur, ég verð
ævinlega þakklátur fyrir þann
góða en allt of stutta tíma sem við
fengum saman.
Einar Númi.
Elsku Róbert.
Það er sárt að vita að maður
muni ekki heyra í vini sínum aftur.
Það eru margar erfiðar og óþægi-
legar tilfinningar sem bærast með
mér í dag þó að mér finnist sú stað-
reynd að þú sért farinn ennþá
óraunveruleg og fjarlæg. Það er
ekki nokkur leið að rekja hér í
stuttum texta vináttu okkar, sam-
verustundir, samtöl, prakkara-
strik, fíflagang og rökræður enda
spannar það vel á þriðja áratug. Ég
er þakklátur fyrir það að það kom
oft fram í samtölum okkar undan-
farið að mér þætti vænt um þig.
Mér finnst við hæfi að kveðja þig
með því að segja þér hvers vegna.
Ég hef stundum sagt að það sé
ágætur mælikvarði á gæði vináttu
hvort maður geti setið löngum
stundum með viðkomandi án þess
að segja nokkuð, án þess að það sé
óþægilegt, og rifist, án þess að það
hafi áhrif á sambandið. Það gátum
við. Við töluðum jafnvel saman í
síma án þess að segja orð. Forvitni
þín og þörf fyrir að skilja hvernig
hlutir virkuðu var lýsandi fyrir
okkar samtöl þegar við vorum
yngri. Þú spáðir í hluti sem ég hefði
annars aldrei leitt hugann að. Og
það var auðvitað uppspretta ótal
rökræðna enda gátum við þrætt
um nánast hvað sem er, jafnvel ein-
földustu eða ómerkilegustu hluti.
Ég hafði gaman af því að vera
ósammála þér, enda þoldir þú illa
að hafa rangt fyrir þér. Ég var auð-
vitað þannig líka.
Jafnvel þó að tími liði á milli þess
sem við hittumst þá breyttist vin-
átta okkar aldrei. Og jafnvel þegar
á fullorðinsárin var komið gátum
við alltaf talað saman og hegðað
okkur eins og litlir strákar, enda
ennþá bara grallarar á hjólum, þó
það hafi bæst mótor á hjólin okkar í
seinni tíð. Í mínum huga er það
sönn vinátta.
Mér þótti alltaf gott að tala við
þig og eiga með þér tíma. Því þú
sýndir manni áhuga. Þú varst
hreinskiptinn og bentir mjög oft á
það sem þér þótti gott í fari manns
og hrósaðir manni fyrir það sem
þér fannst að maður gerði vel. Það
kom náttúrulega frá þér, tilgerð-
arlaust. Þú sást það jákvæða við
mann og gerðir mikið úr því. Jafn-
vel þegar þér leið illa. Það er eig-
inlega ekki hægt að biðja um neitt
meira frá vini sínum en það.
Þrátt fyrir að samtöl okkar hafi
verið tíð síðustu misserin, þá voru
þau oft öðruvísi. Flóknari. Erfiðari.
Það breytti þó engu um það að mér
þótti vænt um samtölin okkar og
þitt álit skipti mig alltaf máli. Það
fyrsta sem ég gerði þegar ég kom
upp á hótel í Denver nú um daginn,
eftir leiðangur í motocross-búðina
á svæðinu, var að rífa nýja hjóla-
gallann upp úr pokanum og taka
myndir til að senda þér. Það skipti
mig máli að þér þætti hann í lagi.
Það er ekki sjálfgefið að eignast
vin eins og þig svo snemma á lífs-
leiðinni sem maður heldur trúnað-
arsambandi við fram á fullorðinsár.
Fyrir það verð ég ævinlega þakk-
látur. Elsku vinur. Þú hafðir meiri
áhrif á mig en þig hefði nokkurn
tímann geta grunað. Ég lagði mig
fram í skóla vegna þín. Kappsemi
þín kveikti í mér. Þínir æskuvinir
urðu að mínum vinum, þín áhuga-
mál urðu að mínum áhugamálum
og margar af mínum bestu minn-
ingum eru minningar um þig.
Þess vegna þykir mér vænt um
þig Robbi.
Þinn vinur,
Haukur.
Róbert Freyr
Pétursson
Útfararþjónusta
Vönduð og persónuleg þjónusta
athofn@athofn.is - www.athofn.is
ATHÖFN ÚTFARAÞJÓNUSTA - s: 551 7080 & 691 0919
Inger Steinsson