Ægir - 01.08.2017, Side 18

18
hrundi veiðin og svæðinu var
lokað. Sennilega hefur veiðin
hrunið vegna breyttra skilyrða í
hafinu. Við Grænland austan-
megin kom upp einhver veiði
síðasta vetur, en fiskiríið þar er
nokkuð gloppótt. Eitt árið get-
ur verið fínt en það næsta nærri
ekkert. Vestanmegin er veiði
stöðugri og sveiflurnar minni.
Veiðin hefur verið frekar „sta-
bíl“ í Smugunni undanfarin ár
þó að alltaf séu einhverjar
sveiflur. Árið í fyrra var frekar lé-
legt en árið í ár er miklu betra,
bara gott og kom skemmtilega
á óvart. Fyrir norðan Svalbarða
var mjög rólegt í fyrrahaust, en
við vonum að þar verði sama
þróun og í Smugunni núna og
veiðin verði meiri í ár en í fyrra,“
segir Viktor.
Draugagildrur í trollið
Hann segir að fyrir tveimur ár-
um hafi verið mikið um krabba-
báta í Smugunni, en þeir veiða í
gildrur. Fyrir vikið var erfiðara
að stunda togveiðar á svæðinu.
„Þetta voru mest bátar frá Rúss-
landi og Noregi. Þeim var svo
bannað að vera þarna fyrir ári
síðan og þá komumst við um
allt og það er auðvitað betra
fyrir veiðarnar. Það hefur verið
talað um að veiðar í krabba-
gildrur séu mjög vistvænar, en
við erum ekki sammála því. Við
erum ennþá að fiska upp
draugagildrur um allt á þessu
svæði. Þær eru fullar af fiski og
eru enn að veiða þó bátarnir
hafi farið burt fyrir meira en ári.
Það virðist sem sumir bátarnir
hafi hreinlega skilið gildrurnar
eftir þegar veiðunum var hætt,
eða þeir tapað svona miklu af
þeim og ekki hirt um að reyna
að ná þeim upp aftur. Við erum
að koma með hundruð af gildr-
um eftir túrinn.“
Íslendingarnir taka túrana til
skiptis, einn úti og næsta í fríi.
Viktor segir að misjafnt sé
hvernig aðrir í áhöfn vilji hafa
það. Sumir taki tvo túra og tvo í
frí og jafnvel þrjá og þrjá. Svo
séu um borð menn sem séu þrír
um störf, svokallaðir trollmeist-
arar. Þeir skipta á sig túrunum
og taka tvo túra í beit og einn í
frí. Þetta sé bara eins og þeir
vilji hafa það.
Byrjaði 12 ára í fiski
Viktor er frá Vestmannaeyjum
og byrjaði í fiskvinnslu með
skóla 12 ára eins og gekk á
þeim tíma. Svo fór hann rétt
fyrir tvítugt á sjóinn og er búinn
að vera þar síðan með einhverj-
um smástoppum. „Ég byrjaði á
bátum frá Eyjum og fór síðan í
Stýrimannaskólann 1990 og að
prófi loknu hef ég að mestu
verið stýrimaður og skipstjóri á
togbátum og togurum. Ég var
lengi hjá Jóhanni Halldórssyni á
Andvara og á Suðurey, sem
hann átti líka.“
Fjölskyldan er nú að flytja
búferlum til Spánar en það
breytir litlu fyrir Viktor. Hann
þarf hvort eð er alltaf að fljúga
til Noregs til að fara um borð og
þaðan aftur heim. Hvort heima
er á Íslandi eða Spáni breytir
litlu.
Betra veður í Barentshafinu
Viktor segir að hann kunni
þessum veiðum og fyrirkomu-
lagi mjög vel. Mjög gaman sé á
þessum veiðum nema þegar
eitthvað bras sé í gangi eða
veiðin lítil. „Sjórinn er í sjálfu sér
alltaf eins, en í Barentshafinu er
yfirleitt betra veður heldur en á
öðrum veiðisvæðum. Flæmski
hatturinn er mjög leiðinlegur á
veturna og veður geta orðið
slæm á Grænlandssundi. Við
lentum til að mynda í slæmri ís-
ingu á Andvara á Miklabanka á
leið til hafnar í Kanada. Í Bar-
entshafinu eru meiri stillur og
ég hef haft mjög gaman af því
að fiska þarna norðurfrá. Ég hef
yfirleitt bara gaman af þessu
starfi. Auðvitað fylgja því
óvæntar uppákomur eða jafn-
vel slys og það er auðvitað ekk-
ert skemmtilegt við það, en
þegar allt gengur sinn gang er
bara gaman að takast á við
þetta.
Það er mjög sérstakt að vera
þarna norðurfrá, bæði á vet-
urna og sumrin. Á sumrin er
bjart allan sólarhringinn og svo-
lítið sérstakt að sjá þegar snjóar
þar um hásumarið, því það er
kalt þó bjart sé og sólskin um
miðnættið. Á veturna er myrkur
„Þetta er spurning sem að maður fær stundum: „Hvernig er að
vinna með Eistunum“. Hún getur verið tvíræð þessi spurning.
En okkur hefur yfirleitt gengið mjög vel að vinna saman, Eistum
og Íslendingum um borð í þessum togurum. Það er auðvitað
munur á vinnubrögðum hjá þessum þjóðum en það má segja
að með tímanum höfum við mæst á miðri leið.
Tungumálaörðuleikar eru þónokkrir og ég veit ekki hversu
oft ég hef beðið einhvern úr áhöfninni að gera eitthvað. Það er
kinkað kolli og skilningurinn skín úr andlitinu fyrir framan
mann. Svo er farið af stað og eitthvað allt annað gert en maður
var að biðja um. Það er gott að vera frekar rólegur á þessum
stundum, taka þessu af æðruleysi og anda með nefinu. En eitt
verður maður að segja um þá, að þeir eru góðir sjómenn.
Kokkaríið er auðvitað öðruvísi en við eigum að venjast. Það
eru einfaldlega aðrar matarvenjur hjá þeim en okkur, eins og
gengur. Til dæmis eru oft heilu hvítlaukarnir í skál á borðinu.
Þeir sem eru hvað harðastir í því að naga hvítlaukinn eru ekki
eins góðir gestir í brúnni og aðrir. Ég hef heyrt marga Íslendinga
kvarta yfir fæðinu á þessum skipum. Þeir sem að endast í þessu
starfi sætta sig við að matarmenningin er önnur og tækla það
þannig að ef að áhöfnin er ánægð með kokkinn þá er allt í
himnalagi.“
Að vinna með Eistunum
Steffano er glæsilegur togari en hann var upphaflega smíðaður fyrir Pétur Stefánsson útgerðarmann og hét þá
Pétur Jónsson RE.
Þegar verið er langt úti í hafi er
skipið stundum griðastaður fyrir
fugla sem hafa villst of langt frá
landi. Hér er einn gesturinn að
háma í sig hrátt kjöt.