Morgunblaðið - 23.04.2019, Blaðsíða 17

MINNINGAR 17
MORGUNBLAÐIÐ ÞRIÐJUDAGUR 23. APRÍL 2019
✝ Ásdís Guð-brandsdóttir
fæddist 15. nóvem-
ber 1926 að
Syðstu-Görðum í
Kolbeinsstaðar-
hreppi í Hnappa-
dalssýslu. Hún lést
9. apríl 2019 á
hjúkrunarheim-
ilinu á Nesvöllum í
Reykjanesbæ.
Foreldrar henn-
ar voru Guðbrandur Magnússon
og Bjargey Guðmundsdóttir.
Ásdís var elst 12 barna þeirra
en þau eru: Kristín, Sigríður,
Auður, Rögnvaldur, Svanhild-
ur, Guðmundur, Magnús, Stein-
ar, Guðbrandur, Þorkell og
Ólöf.
Árið 1950 giftist Ásdís Ragn-
ari Friðrikssyni, f. 16. maí 1927,
d. 17. apríl 1997. Þau eignuðust
5 börn. Þau eru: 1) Hörður, f. 4.
desember 1948, maki Hulda
Björk Þorkelsdóttir, 2) Friðrik,
f. 13. október 1950, maki Mar-
etta Ragnarsson, 3) Ragnhildur,
f. 8. október 1955, maki Atli
Rafn Eyþórsson, 4) Guðbjörg, f.
23. júní 1960, maki Þór Guð-
jónsson, 5) Sigrún Guðmunda, f.
7. mars 1964, maki Gísli R.
Heiðarsson. Afkomendur Ásdís-
ar eru 33, barnabörnin ellefu
og barnabarna-
börnin sautján.
Ásdís ólst upp
hjá foreldrum sín-
um í Tröð í Kol-
beinsstaðarhreppi
og stundaði hefð-
bundin sveitastörf
eins og algengt var
hjá hennar kynslóð
á þeim tíma. Hún
stundaði nám við
Héraðsskólann að
Laugarvatni veturna 1944-1946
og fluttist síðan til Keflavíkur
árið 1947. Þar kynntist hún
væntanlegum eiginmanni
sínum. Þau bjuggu allan sinn
búskap í Keflavík.
Ásdís vann um tíma á sím-
stöðinni í Keflavík áður en hún
stofnaði heimili en eftir að
fyrsta barnið fæddist var hún
alfarið heimavinnandi hús-
móðir. Hún var virkur félagi i
Kvenfélagi Keflavíkur og
seinna einnig í Systrafélagi
Keflavíkurkirkju. Eftir að börn-
in voru uppkomin fór hún aftur
út á vinnumarkaðinn, fyrst við
saumaskap hjá Kristínu systur
sinni og síðar í ellefu ár hjá
Heilbrigðisstofnun Suðurnesja.
Útför Ásdísar fer fram frá
Keflavíkurkirkju í dag, 23. apr-
íl 2019, og hefst klukkan 13.
Amma Ásdís hefur kvatt
þennan heim.
Hún fæddist að Syðstu-Görð-
um i Kolbeinsstaðahreppi, degi
eftir 16 ára afmælisdag móður
sinnar, frumburður foreldra
sinna og elst 12 systkina. Fyrstu
æviárin bjó hún í torfbæ, bæði
að Syðstu-Görðum og í Tröð.
Uppvaxtarár sín stundaði hún
öll þau hefðbundnu störf sem
unnin voru á sveitabæjum á
þeim tíma og vann auk þess í
sláturhúsi í nokkur haust frá 14
ára aldri. Ásdís hleypti heim-
draganum 18 ára gömul og
stundaði nám í Héraðsskólanum
að Laugarvatni veturna 1944-
1946. Þá gerðist hún vinnukona
hjá Guðnýju móðursystur sinni,
sem bjó í Keflavík, og starfaði
samhliða á símstöðinni þar. Árið
sem hún flutti til Keflavíkur
kynntist hún reffilegum ungum
manni, Ragnari Friðrikssyni,
sem átti eftir að vera lífsföru-
nautur hennar í 50 ár. Þeim
fæddist frumburðurinn árið
1948, hófu búskap árið 1950 í
Klampenborg í Keflavík og voru
gefin saman sama ár í Útskála-
kirkju. Börnin bættust við eitt af
öðru þar til þau voru orðin
fimm. Ásdís hugsaði um börn og
heimili af miklum myndarbrag
auk þess sem hún vann við
saumastörf hjá Kristínu systur
sinni. Hún var dugleg við að að-
stoða við barnapössun og barna-
uppeldi og nutu flest ef ekki öll
barnabörn Ásdísar og sum
barnabarnabörnin þeirra for-
réttinda, að vera í hennar umsjá
í lengri eða skemmri tíma. Tæp-
lega sextug hóf hún störf hjá
Heilbrigðisstofnun Suðurnesja
þar sem hún vann í 11 ár. Amma
hélt sitt heimili af natni og pass-
aði upp á að allt væri snyrtilegt
og fínt. Hún var nýtin á hlutina
og síðustu æviárin var ennþá að
nota hluti sem voru orðnir
margra tuga ára gamlir. Hún
var afbragðs kokkur og passaði
ávallt upp á að allir sem komu í
heimsókn fengju eitthvað að
borða. Fransbrauð með osti og
kakómalt fékkst hvergi betra en
hjá ömmu.
Ömmu var ætíð hlýtt til
æskustöðvanna og voru þau
hjónin dugleg að heimsækja sitt
fólk í sveitinni. Börnin fimm eiga
margar góðar minningar þaðan
sem eflaust munu lifa áfram.
Ásdís bjó hjá Sigrúnu dóttur
sinni í Garði eftir lát Ragnars
1997. Síðustu vikur ævi sinnar
dvaldi hún á Heilbrigðisstofnun
Suðurnesja og lést á hjúkrunar-
heimilinu á Nesvöllum í faðmi
sinna nánustu.
Amma var yndisleg kona,
hjartahrein, ljúf og góð með af-
brigðum. Lundarfarið var ein-
stakt og aldrei var hallað á
nokkurn mann. Hún var prúð og
hógvær og naut sín best með
fólkið sitt í kringum sig.
Ég var mikið með ömmu og
afa í æsku og er einstaklega
heppinn að hafa átt hana að.
Heppinn að hafa notið hennar
leiðsagnar og átt hana sem
fyrirmynd. Ég er ævinlega
þakklátur fyrir allt sem hún gaf
mér.
Ömmu verður sárt saknað en
hún kveður södd lífdaga. Hvíl í
friði, elsku besta amma mín.
Brynjar Huldu Harðarson.
Elsku yndislega amma mín.
Mig langar í nokkrum orðum að
þakka þér fyrir allt það sem þú
gerðir fyrir mig og gafst mér í
gegnum lífið. Ég var svo ótrú-
lega heppin að fá að alast upp
hjá þér og afa. Bjó hjá ykkur
með mömmu fyrstu árin mín og
þar sem þú varst alltaf heima
fyrir öll skólaárin mín, lá leið
mín alltaf til þín eftir skóla þar
sem þú tókst á móti mér með
opinn faðm á hverjum degi. Hjá
þér fengum við normalbrauð eða
ristað brauð með osti og kakó-
malt, heita skúffukakan þín,
kleinurnar, heita kakóið þitt og
það að vakna á sunnudags-
morgnum við ilminn af hryggn-
um eða lambalærinu í ofninum
hjá ykkur afa var eitt það besta
sem ég vissi um.
Þú söngst fyrir mig eða
hummaðir sem var svo fallegt og
róandi, hélst í hönd mína þegar
ég sofnaði, veittir mér öryggi,
varst minn klettur alla tíð og gat
ég alltaf leitað til þín sama hvað.
Þú varst svo dugleg að fylgja
mér í íþróttunum og hvattir mig
áfram og mættir á leiki. Þú
varst alltaf svo blíð og góð við
alla, hvers manns hugljúfi og
tókst á við allar aðstæður af
æðruleysi og yfirvegun, eitthvað
sem ég hef reynt að tileinka mér
í lífinu. Já, og þú varst snögg að
róa mann niður ef eitthvað bját-
aði á. Ég á þér svo margt að
þakka í þessu lífi og hef til-
einkað mér svo margt frá þér.
Margt sem hefur komið mér á
þann stað þar sem ég er í dag
sem ég er svo þakklát fyrir. Þú
varst yndisleg á allan hátt, hafð-
ir svo fallegt hjartalag og alltaf
tilbúin að opna faðm þinn og hús
þitt fyrir okkur krakkana og alla
vinina. Hjá þér leið okkur vel og
voru alltaf allir velkomnir.
Takk, elsku amma mín, fyrir
allt og allt. Nú eruð þið afi sam-
einuð á ný og getið fylgst með
okkur fjölskyldunni og öllum
íþróttaviðburðum úr bestu sæt-
unum. Ég veit að þið gefið okk-
ur styrk til að halda ótrauð
áfram í lífinu og að láta drauma
okkar rætast.
Guð blessi þig, amma mín, og
guð geymi þig. Þú varst best.
Ásdís Þorgilsdóttir.
Þakklæti er fyrsta orð sem
kemur upp í huga minn er ég
rita þessi orð. Ég er þakklát fyr-
ir að hafa haft ömmu Ásdísi í
mínu lífi, þakklát fyrir þá vel-
vild, hlýju, væntumþykju og ást
sem hún hefur sýnt mér og fjöl-
skyldu minni í gegnum árin.
Amma Ásdís var dásamleg kona,
yfir henni hvíldi mikil hlýja og
friður. Fjölskyldan skipti hana
miklu máli, hún var dugleg að
rækta fjölskylduböndin og fylgd-
ist vel með því sem við litla fjöl-
skyldan vorum að gera í lífinu.
Elsku amma Ásdís, takk fyrir
allt það góða sem þú gafst mér,
fyrir það er ég betri manneskja.
Þegar þú ert sorgmæddur,
skoðaðu þá aftur hug þinn,
og þú munt sjá, að þú grætur
vegna þess, sem var gleði þín.
(Kahlil Gibran)
Þín
Dagný, Guðjón, Hildur
Eldey, Sigursveinn og litla
prinsessa.
Ásdís Guðbrandsdóttir fædd
16. nóv. 1926, var elst í stórum
systkinahópi frá Tröð í Kol-
beinsstaðahreppi. Hún er sú
þriðja sem fellur frá af 12 barna
hópi hjónanna Bjargeyjar Guð-
mundsdóttur og Guðbrands
Magnússonar, sem bjuggu
lengst af í Tröð en fluttu svo
ásamt yngri börnum sínum að
Álftá í Hraunhreppi.
Móðir Ásdísar var mjög ung
þegar fyrsta barnið fæddist, en
hin unga móðir naut mikils
stuðnings frá móður- og föður-
fjölskyldum. En á þeim árum
voru erfiðir tímar, þrátt fyrir
bjartsýni aldamótakynslóðarinn-
ar og nýfengið sjálfstæði þjóð-
arinnar. Eftir nokkur ár fór að
syrta í álinn vegna heimskrepp-
unnar, sem skall á upp úr 1930
En börnunum fjölgaði ört og í
byrjun kreppuáranna átti hin
unga móðir fjórar mannvænleg-
ar dætur og 1933 bættist fyrsti
sonurinn í hópinn. Til að létta á
með barnafjöldann var einni
dótturinni komið í fóstur til
móðurfjölskyldunnar, þar sem
hún ólst upp fram yfir fermingu.
Heimilisfaðir þessa stækkandi
fjölskylduhóps var ráðdeildar-
samur og hafði áður fest kaup á
jarðnæði og nú skyldi ráðist í
húsbyggingu af miklum stórhug
en litlum efnum. Öll þessi áform
gengu eftir með ótrúlegri giftu
og gæfusemi Traðarhjónanna.
Húsið reis smám saman á
löngum tíma og börnunum fjölg-
aði jafnt og þétt. Með þraut-
seigju og nægjusemi var alltaf
nóg að bíta og brenna, þótt oft
væri þröngt í búi. Hjónin voru
samhent og félagslynd og nutu
óskoraðs trausts meðal vina og
nágranna. Börnin tólf, sem öll
fæddust í heimahúsi með aðstoð
farsælla ljósmæðra, voru heil-
brigð og sæmilega heil að allri
gerð. Þau hafa öll náðu háum
aldri.
Við þessar aðstæður ólst Ás-
dís upp í hópi foreldra og syst-
kina. Hún var glaðsinna og fé-
lagslynd sem unglingur. Hún
var ekki hneigð til búskapar eða
sveitastarfa, og fór til náms að
Laugarvatni í Héraðsskólann
sem þá var nýlega tekinn til
starfa undir forustu Bjarna
Bjarnasonar. Þar undi hún sér
vel og kynntist ungu fólki víðs
vegar að af landinu. Yngri bræð-
ur Ásdísar stálust stundum í
„Minningabók“ hennar frá
skólaárunum og þótti skóla-
bræðurnir skrifa frekar hlýlega
um „Dísu sína“. Einn og einn
þessara ungu pilta kom svo í
heimsókn að Tröð sumarið eftir.
Þeir hafa líklega bara verið að
skoða fjöllin og landið.
En fljótlega eftir að skólaver-
unni lauk lá leið Ásdísar til
Keflavíkur og fylgdi hún þar í
fótspor margra frænda og kunn-
ingja af Snæfellsnesi, sem leit-
uðu nýrrar framtíðar við sjávar-
síðuna. Í Keflavík kynntist Ásdís
eiginmanni sínum, Ragnari Frið-
rikssyni, og eignaðist með hon-
um fimm börn, sem öll eru á lífi.
Þau bjuggu í farsælu hjónabandi
uns Ragnar lést á góðum aldri.
Ég minnist Ásdísar systur
minnar fyrst og fremst sem
eldri systur, sem alltaf var í
góðu skapi, hjálpsöm og gefandi,
þegar hjálpar var þörf. Ég
dvaldi hjá þeim hjónum í Kefla-
vík, þegar ég vann þar ýmist í
fiski eða á Vellinum til afla fjár
til að kosta skólanámið mitt. Og
allar minningar frá þeim tíma
eru fullar af hlýju og kærleika.
Ég sendi öllum afkomendum
Ásdísar innilegustu samúðar
kveðjur, og minni á, að nú er
góð kona gengin að lokinni
langri ævi.
Guðmundur Guðbrandsson.
Ásdís
Guðbrandsdóttir
✝ Örn Egilssonfæddist 15.
nóvember 1937 í
Reykjavík. Hann
andaðist á hjúkr-
unarheimilinu
Skógarbæ 13. apríl
2019.
Foreldrar hans
voru Egill Gests-
son, tryggingar-
miðlari í Reykjavík,
f. 4. apríl 1916, d. 1.
nóvember 1987, og Arnleif
Steinunn Höskuldsdóttir, hús-
freyja frá Höskuldarstöðum við
Djúpavog, f. 5. mars 1915, d. 7.
desember 1986. Systkini hans
voru Höskuldur, Ragnheiður og
Margrét Þórdís, öll látin.
Örn giftist Lonni
Jensine Hansen 31.
desember 1959, frá
Birkerød í Dan-
mörku. Foreldrar
hennar voru Else
Augusta Gunhilda
Hansen, f. 5. maí
1910, d. 9. apríl
1970, og Viggo Em-
il Hansen, f. 17.
október 1904, d. 26.
febrúar 1971. Börn
Arnar og Lonni eru Gunnhildur
Elsa Arnardóttir Hansen, f. 21.
ágúst 1960, og Egill Örn Arnar-
son Hansen, f. 7. október 1962.
Útför hans fer fram frá Fella-
og Hólakirkju 23. apríl 2019,
klukkan 13.
Föðurbróðir minn, hann Öddi
frændi, hefur nú fengið hvíldina.
Síðastur af sínum systkinum þrátt
fyrir að hafa verið þeirra elstur.
Ég trúi því að hann hafi verið
tilbúinn að fara, hafi verið búinn
að fá nóg eftir erfið veikindi síð-
ustu ár. Móttökunefndin í Sumar-
landinu hefur ekki verið af lakari
endanum og sjálfsagt hafa bræð-
urnir, hann og pabbi, tekið gítar í
hönd og rifjað upp sína uppáhalds-
slagara, eftir 20 ára aðskilnað.
Ég var þeirrar gæfu aðnjótandi
að búa í sama hverfi og Öddi og
Lonni, eftir að ég hóf minn búskap
í Reykjavík. Þess vegna hittumst
við nokkuð reglulega og sérstak-
lega var hann duglegur að koma
til mín í kaffibolla á sunnudags-
morgnum. Þær stundir voru
ómetanlegar, það var einhvern
veginn svo gott að hafa hann fyrir
augunum og hlusta á röddina
hans. Hann var líka svo líkur
pabba, bæði í útliti og ekki síður
röddin. Krakkarnir mínir nutu
líka góðs af þessum heimsóknum,
kynntust sínum góða frænda vel
fyrir vikið og hann gaf sig líka að
þeim, sagði þeim sögur og spjall-
aði við þau, gaf þeim tíma. Fyrsta
veturinn sem ég bjó í Reykjavík,
hringdi Öddi eitt sinn í mig og
bauð mér út að borða. Eftir mat-
inn keyrðum við um æskuslóðir
hans sem liggja víða um gömlu
Reykjavík. Hann sýndi mér húsin
sem þau höfðu búið í, leikvelli sem
þau systkinin höfðu leikið sér á,
leiðir sem þau höfðu gengið í skól-
ann og sagði mér frá þessum tíma.
Ég hef oft rifjað þetta upp í seinni
tíð, því áhugi minn á sögu fjöl-
skyldunnar hefur farið vaxandi og
þetta er eitthvað sem ég hefði vilj-
að rifja upp með pabba nú í dag ef
honum hefði enst aldur til. En ég á
þessa minningu í staðinn, þökk sé
Ödda.
Þau hjónin voru alltaf dugleg að
koma austur á Gljúfraborg, mínar
æskuslóðir í Breiðdal. Þá tóku þau
yfirleitt til hendinni og hjálpuðu til
við hin ýmsu störf, vildu ekki sitja
með hendur í skauti. Og alltaf var
gítarinn með í för og eftir að við
systkinin fórum að eiga börn var
sungið með þeim, alls konar
barnalög með viðeigandi hreyfing-
um. Ég á afar skemmtilegt mynd-
brot af slíkri stund á Gljúfraborg
frá því að strákarnir mínir voru
þriggja ára, sem er dásamlegt að
horfa á. Þau voru afar samrýnd
hjón og áttu svo mörg góð ár sam-
an. Lonni reyndist algjör klettur
fyrir Ödda í hans veikindum og
kom kannski engum á óvart sem
hana þekkja.
Öddi frændi var afar trúaður
maður. Hann talaði oft um trúar-
legu reynslu sína og vildi miðla
henni til annarra. Hann sagði að
trúin hefði hjálpað sér í gegnum
marga erfiða tíma. Og það var eft-
irtektarvert að hlusta á hann lýsa
því sem hann hafði upplifað, trúin
var svo innileg og sannfæringin al-
gjör.
En nú kveðjumst við í hinsta
sinn. Ég þakka Ödda frænda fyrir
samfylgdina og óska honum góðr-
ar ferðar.
Elsku Lonni, Gunnhildi, Agli
Erni og öllum öðrum syrgjandi
ástvinum sendi ég mínar innileg-
ustu samúðarkveðjur.
Guð geymi Örn Egilsson.
Ragnheiður Arna
Höskuldsdóttir.
Örn Egilsson
✝ Garðar Björns-son fæddist 23.
júní 1936 á Dalvík.
Hann lést 9. apríl
2019 í Reykjavík.
Foreldrar hans
voru Björn Zoph-
onias Arngrímsson
og Sigrún Júlíus-
dóttir. Eftirlifandi
eldri systkini Garð-
ars eru Hörður og
Hrönn Arnheiður.
Tvíburasystir Hrannar var Alda
Hildigunnur en hún lést á barns-
aldri. Gylfi er eftirlifandi tví-
burabróðir Garðars. Anna Björg
var yngri systir þeirra, en hún er
látin.
Garðar og systkini hans ólust
upp á Dalvík og þar ól hann
mestan sinn aldur. Árið sem
Garðar og Gylfi fermdust lést
faðir þeirra. Þeir unnu þá um
tíma við beitningar og fóru síðan
á sjó og stunduðu alls konar fisk-
veiðar í ýmsum landshlutum,
Júlíana Sigurveig er gift
Snorra Agnarssyni og eru börn
þeirra 1) Margrét Hlín, maki
Guðrún Sæborg Ólafsdóttir, og
2) Agnar Óli.
Heiðar Pétur var kvæntur
Guðrúnu Erlu Ingvadóttur, sem
lést 2018. Dætur þeirra eru 1)
Emma Guðrún, maki Jón Gabríel
Lorange og 2) Sæunn Sif.
Benedikt Rúnar er kvæntur
Ölmu Kristmannsdóttur. Dóttir
Ölmu og Hafna Más Rafnssonar
er 1) Marín Ósk, maki Tómas
Andri Einarsson. Börn Benedikts
og Ölmu eru 2) Guðjón Bjartur
og 3) Ísak Bjarmi.
Sonur Páls Borgars með Bryn-
dísi Björk Karlsdóttur er 1)
Bjarki Þór, maki Harpa Luisa
Tinganelli. Börn Páls og Önnu
Bjargar Ingadóttur (skildu) eru
2) Alexandra Ýrr, maki Eiríkur
Sæmundsson, börn þeirra, a) Sæ-
mundur Freyr og b) Kristófer
Páll, 3) Áróra Eir, maki Hilmar
Pálsson, 4) Jakob Borgar og 5)
Júlía Rún. Sambýliskona Páls er
Wattanee Boodudom.
Útför Garðars fór fram 17.
apríl 2019, í kyrrþey að hans ósk.
eftir árstíðum og
fiskigengd. Garðar
var mesta sína
vinnuævi á sjó, varð
skipstjóri, en kom
síðan í land og var
lengi hafnarvörður
og hafði þá umsjón
með höfninni á Dal-
vík ásamt öðrum
höfnum norðan
Akureyrar.
Eftirlifandi eig-
inkona Garðars er Sigurveig Sæ-
unn Steindórsdóttir. Foreldrar
hennar voru Páll Steindór Sig-
urðsson og Aðalheiður Jóns-
dóttir.
Þegar Garðar lét af störfum
sem hafnarvörður flutti hann
ásamt Sæunni til Reykjavíkur.
Börn Sæunnar og fyrri eig-
inmanns hennar, Guðjóns Krist-
jáns Benediktssonar húsasmíða-
meistara, eru Júlíana Sigurveig,
Heiðar Pétur, Benedikt Rúnar og
Páll Borgar.
Ég kynntist Garðari Björns-
syni þegar hann og tengdamóðir
mín, Sæunn Steindórsdóttir,
gengu í hjónaband. Garðar var
ákaflega vandaður og heilsteyptur
maður. Hann var ávallt reiðu-
búinn til að rétta hjálparhönd
börnum Sæunnar frá fyrra hjóna-
bandi og varð strax afi barna-
barna hennar. Þegar við kynnt-
umst var Garðar ennþá starfandi
sem hafnarvörður á Dalvík og var
það viðamikið starf og erilsamt,
enda hafði Garðar umsjón með
höfnum Eyjafjarðar allt frá Hjalt-
eyri til Ólafsfjarðar. Garðar og tví-
burabróðir hans, Gylfi, voru
máttarstólpar á Dalvík.
Seinna, þegar Garðar var flutt-
ur til Reykjavíkur, kynntumst við
enn betur. Alltaf var hægt að leita
til Garðars þegar verk var að
vinna eða vandi að ráða úr. Hann
var laginn og ráðagóður og aldrei
féll honum verk úr hendi. Garðar
hafði gott skipulag á öllum sínum
málum, stórum sem smáum. Ég
og mín fjölskylda urðum þeirrar
gæfu aðnjótandi að ferðast
nokkrum sinnum með Garðari á
heimaslóðum hans. Þar þekkti
hann hverja þúfu og flestallt fólk.
Hafnirnar í Eyjafirði voru hans
ær og kýr. Garðar var fróðleiks-
brunnur um Eyjafjörð og margt
annað.
Eftir að við kynntumst kom í
ljós að við áttum sameiginlegan
forföður á miðri nítjándu öld, sem
kom ekki svo mjög á óvart því
móðuramma mín kom frá nær-
sveitum Dalvíkur.
Garðars verður sárt saknað.
Blessuð sé minning hans.
Snorri Agnarsson.
Garðar Björnsson