Morgunblaðið - 23.04.2019, Side 18

18 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ ÞRIÐJUDAGUR 23. APRÍL 2019
✝ Haukur Sig-tryggsson var
fæddur á Ísafirði
2. október 1928.
Hann lést á hjúkr-
unarheimilinu
Sunnuhlíð 14. apr-
íl 2019. Foreldrar
hans voru Guðrún
Jónína Pálsdóttir
og Sigtryggur Elí-
as Guðmundsson.
Systkini Hauks
voru Ólöf, Sigrún, Pálína og
Helga. Hálfbróðir Hauks sam-
feðra var Gunnar Tryggvi,
þau eru öll látin.
Unnur Helgadóttir var fædd
á Álftanesi 28. febrúar 1934.
Hún lést á Hjúkrunarheimilinu
Sunnuhlíð 26. janúar 2018.
Foreldrar hennar voru Helgi
Kristinn Guðmundsson og Pál-
ína Pálsdóttir.
Börn Unnar sem Haukur
gekk í föðurstað eru: 1) Gréta
Björg Hafsteinsdóttir, f. 1955,
maki Ómar Gunnarsson,
þeirra börn eru Ólína Björg,
Birgir Páll og Stefán Ingi. 2)
Ingibergur Helgi Haf-
steinsson, f. 1956, maki Albína
Jóhannesdóttir, þeirra börn
eru Jóhannes Haukur, Hrafn-
hildur Eva, Elísabet Karen og
Unnur María. Dætur Unnar og
Hauks eru: 3) Regína Kristín,
f. 1958, hennar börn eru Ey-
steinn Heiðar, Jón, Bjarni
Rafn, Snæbjörn Örvar og
Berglind Petra. 4) Harpa, f.
1961, hennar börn eru
Christa, Jóna og Kristján. 5)
Heiðrún, f. 1963, maki Helgi
Einarsson, þeirra börn eru
Helga Kristín, Hákon Jens og
Heiða Björk. Barnabörn
þeirra eru 26 talsins.
Útför Hauks fer fram frá
Fríkirkjunni í Hafnarfirði í
dag, 23. apríl 2019, klukkan
13.
Við sitjum hér systkinin
fimm í sveitinni þeirra mömmu
og pabba, í Grímsnesinu, þar
nutu þau sín best og áttu senni-
lega sínar notalegustu stundir.
Við viljum minnast þeirra hér
með nokkrum orðum þegar þau
hafa bæði kvatt þessa jarðvist.
Við minnumst góðra stunda
úr uppvexti okkar, við áttum
alltaf heima á svæðinu í kring-
um Hamarinn í Hafnarfirði og
ólumst þar upp, fjörugir krakk-
ar og þá var nú meira um það
að vera að leika sér utandyra.
Upp koma myndir af dótinu
sem við lékum okkur með,
vörubíl sem pabbi smíðaði og
hannaði, dúkkurúm sem var
líka smíðað og var síðar notað í
kisuleik. Grímubúningar sem
mamma og pabbi bjuggu til
sameiginlega og eru minnis-
stæðir. Við minnumst ferðanna
í Sléttuhlíð þar sem öllum var
hrúgað saman í Skódann hans
pabba og tekinn bíltúr. Við
minnumst ferðalaga sem oft
voru farin góða sumardaga,
stundum með Kvæðamanna-
félagi Hafnarfjarðar stundum
bara fjölskyldan og stundum
með Siggu og Einari og þeirra
börnum, þá var nú enn þá
meira hrúgað í Skódann sem
endalaust tók við.
Jól og áramót eru eftirminni-
leg, alltaf fengum við ný jóla-
föt, heimasaumuð á nóttunni af
mömmu. Þá voru næturnar not-
aðar til þeirra verkefna sem
ekki var hægt að sinna á dag-
inn, saumað, föndrað, smíðað,
bætt og breytt.
Við minnumst þeirra beggja
fyrir hversu handlagin þau
voru, hvort í sínu lagi en líka
saman. Mamma var myndarleg
í öllu sem sneri að handavinnu
og saumaskap en pabbi teikn-
aði, málaði og hannaði. Þessi
myndarskapur entist þeim báð-
um og fylgdi þeim eins lengi og
heilsan leyfði.
Þetta voru skemmtileg upp-
vaxtarár fyrir okkur systkinin,
þau pössuðu alltaf upp á allan
hópinn, reyndu að gera eins
fyrir okkur öll og gættu þess að
gera ekki upp á milli.
Mamma og pabbi voru alla
tíð mjög samstíga í öllu sem
þau tóku sér fyrir hendur. Þau
fylgdust að í flestu sem þau
gerðu og hin síðari ár þegar
heilsunni fór að hraka studdu
þau hvort annað. Síðustu árin
dvöldu þau á Hjúkrunarheim-
ilinu í Sunnuhlíð, mamma þá
orðin mikið veik og pabbi nán-
ast blindur. Þar kom enn þá í
ljós samheldnin milli þeirra,
mamma vildi bara hafa pabba
hjá sér og hann hélt í höndina á
henni af einstakri þolinmæði og
passaði vel upp á hana.
Þetta ár sem leið frá því að
mamma kvaddi var pabba tóm-
legt. Hann saknaði hennar dag-
lega og var tilbúinn að fylgja
henni. Nú eru þau komin sam-
an aftur og leiðast í blóma-
brekkunni og njóta hvort ann-
ars.
Takk fyrir samfylgdina,
elsku mamma og pabbi.
Gréta, Bergur, Regína,
Harpa og Heiðrún.
Haukur Sigtryggs-
son og Unnur
Helgadóttir
Elskulegur eiginmaður minn, faðir okkar,
tengdafaðir, afi og langafi,
STEFÁN G. ÁSBERG
fyrrverandi bóndi,
Þóroddsstöðum Ólafsfirði,
sem lést sunnudaginn 14. apríl á
Sjúkrahúsinu á Akureyri,
verður jarðsunginn frá Ólafsfjarðarkirkju föstudaginn 26. apríl
klukkan 14.
Sigurbjörg Unnur Þengilsdóttir
Steinunn Stefánsdóttir Sigurður I. Bjarnason
Ólöf K. Stefánsdóttir Páll H. Árdal
Þengill S. Stefánsson Hrönn Friðfinnsdóttir
Tryggvi M. Stefánsson
Marta Stefánsdóttir
barnabörn og barnabarnabörn
✝ Ása Krist-insdóttir
Gudnason fæddist í
Neskaupstað 14.
febrúar 1930. Hún
lést á heimili Krist-
ínar dóttur sinnar í
Danmörku 16. apríl
2019.
Foreldrar henn-
ar voru Kristinn
Ólafsson lögfræð-
ingur, f. 21.11. 1897,
d. 18.10. 1959, og eiginkona hans,
Jóna Jóh. Jónsdóttir húsmóðir, f.
29.12. 1907, d. 4.10. 2005.
Ása var elst fimm systkina en
þau voru auk hennar Birgir, f.
14.5. 1932, d. 13.4. 2018, Edda, f.
13.4. 1933, Ólafur Haukur, f. 13.3.
1937, og Kristín, f. 1.5. 1946.
Ása giftist 21. desember 1952.
Maki hennar var Christian H.
Edda sem býr í Ísrael. Barna-
börnin eru sjö talsins og lang-
ömmubörnin eru fimm.
Ása ólst upp á heimili foreldra
sinna, fyrst í Neskaupstað til sex
ára aldurs en þá flutti fjölskyldan
til Vestmannaeyja þar sem hún
gekk í barnaskóla. Um fermingu
flutti fjölskyldan til Hafnar-
fjarðar og stundaði Ása nám í
Flensborg og útskrifaðist þaðan
með gagnfræðapróf. Hún vann
við ýmis störf í Hafnarfirði og
Reykjavík þar til hún fór í hús-
mæðraskóla í Silkiborg árið
1950. Á leiðinni til Danmerkur
um borð í Drottningunni kynntist
hún eiginmanni sínum og var það
ást við fyrstu sýn. Hún bjó alla tíð
í Danmörku en heimsótti Ísland
oft, ferðaðist þá gjarnan vítt og
breitt um landið með eiginmanni
sínum, börnum og vinum og
hafði sérstakt yndi af hálendinu.
Hún var alla tíð í sterkum
tengslum við fjölskyldu sína og
vini hér.
Útför Ásu fer fram frá Rungs-
ted Kirke í Danmörku í dag, 23.
apríl 2019.
Gudnason prófessor
í verkfræði við DHT
í Lyngby í Dan-
mörku, f. 29.11.
1921, d. 8.10. 2009.
Ólafur faðir hans
var frá Austfjörðum
en Nina móðir hans
var norsk. Ása og
Christian bjuggu öll
sín hjúskaparár í
Danmörku.
Börn þeirra voru
fjögur. 1) Kristín Gudnason, f.
18.3. 1953, eiginmaður hennar er
Michael Kvium. 2) Olav Gudna-
son, f. 18.6. 1954, kvæntur Ag-
nete Gudnason. 3) Edda Gudna-
son, f. 7.6. 1957, gift Yarom
Vardimon. 4) Birgitta Gudnason,
f. 6.4. 1966, fv. eiginmaður Mats
Krogsgaard Thomsen. Þau eru
öll búsett í Danmörku nema
Ása systir mín er látin eftir
langt og farsælt líf. Hún ólst upp í
Neskaupstað til sex ára aldurs,
flutti þá til Vestmannaeyja og var
þar til fermingar, síðan til Hafn-
arfjarðar þar sem hún stundaði
nám í Flensborg. Í Hafnarfirði
tók hún þátt í skátastarfi og spil-
aði handbolta með Haukum. Árið
1950 fór hún í húsmæðraskóla í
Danmörku. Þar eignaðist hún
eiginmann sinn, Christian H.
Gudnason. Þau giftu sig árið 1952
og varð fjögurra barna auðið. Ása
bjó í Danmörku til dauðadags.
Hún hafði alla tíð samband við
ættingja og vini á Íslandi og kom
eins oft og hún gat. Barnabörnin
urðu sjö og langömmubörnin eru
fimm. Við Ása vorum vikulega í
símasambandi og fylgdist hún vel
með öllum hræringum á Íslandi.
Þau Christian stunduðu sjósund
til margra ára og spiluðu brids
auk þess sem Ása fylgdist alltaf
vel með íþróttum. Hún las mikið
bæði danskar og íslenskar
bækur.
Ása rak stórt heimili á meðan
börnin voru lítil og þangað var
gott að koma. Ég dvaldi langdvöl-
um á heimili þeirra hjóna þegar
ég var yngri og þar ríkti góður
andi. Gestrisni var mikil og mikill
gestagangur, ættingjar og vinir
gistu þar oft til lengri eða
skemmri tíma. Ása var skemmti-
leg, lífsglöð, hlý og með smitandi
hlátur, félagslynd, hjálpsöm og
kjörkuð. Hún hélt oft matarboð
enda listakokkur og var hún þá
hrókur alls fagnaðar. Fjölskylda
hennar Ásu var samheldin og
fjölskylduböndin sterk. Hún var
mikið hjá dætrum sínum Kristínu
og Birgittu seinni árin en Edda
sem býr í Ísrael og Olav sem býr í
Álaborg heimsóttu hana jafnað-
arlega. Öll börnin hennar Ásu
tala íslensku. Ég enda þetta á
kvæði eftir Jón Helgason sem er
einn af uppáhaldsskáldum okkar
systra.
Það var eitt kvöld að mér heyrðist hálf-
vegis barið,
ég hlustaði um stund og tók af kertinu
skarið,
ég kallaði fram, og kvöldgolan veitti
mér svarið:
Hér kvaddi Lífið sér dyra og nú er það
farið.
Kristín Kristinsdóttir.
Ása Kristinsdóttir
Gudnason
✝ Hörður Sig-urðsson fædd-
ist í Reykjavík 16.
júní 1952. Hann lést
1. apríl 2019.
Hörður var son-
ur hjónanna Sig-
urðar Einarssonar,
f. 24.8. 1913, d.
17.12. 1988, og Ev-
lalíu Jónsdóttur, f.
24.10. 1914, d. 9.3.
1976.
Hörður fer fimm ára gamall í
fóstur til Arnbjargar Kristjáns-
dóttur, f. 21.9. 1908, d. 25.8.
2004, í Holti í Þistilfirði.
Alsystkin Harðar voru Elfar
Sigurðsson, f. 11.10. 1935, d.
6.10. 2010, og Einar Sigurðsson,
f. 9.7. 1943, d. 22.9. 2005.
Samfeðra systkin Harðar eru
Elín Hildur Sigurðardóttir, f.
22.4. 1960, og Helgi Sigurðsson,
f. 5.12. 1970.
Dætur Harðar og Gróu
Helgadóttur eru Guðný og
Helga fæddar 28.3.
1972.
Hörður giftist
Hólmfríði Stef-
ánsdóttur, f. 1.7.
1956. Þau slitu
samvistum árið
1982. Saman eign-
uðust þau Arn-
björgu Harðar-
dóttur, f. 25.2.
1978. Sambýlis-
maður hennar er
Tryggvi Már Sæmundsson og
eiga þau saman Hrafntinnu
Tryggvadóttur, f. 13.12. 2014.
Fyrir átti Arnbjörg dótturina
Birtu Lóu Styrmisdóttur, f. 2.5.
2002.
Hörður lærði til þjóns á hótel
Loftleiðum, lærði tækniteiknun
í Iðnskólanum í Reykjavík.
Hörður starfaði um tíma sem
sjómaður, auk þess að sinna
ýmsum störfum í landi.
Útförin fór fram í kyrrþey 10.
apríl 2019.
Það er sárt að kveðja þig, elsku
pabbi minn.
Þú skartaðir svo mörgum
mannkostum. Þú varst vinmargur
og vinsæll, ákaflega kurteis og
kærleiksríkur. Máttir ekkert
aumt sjá. Lagðir þig allan fram við
að vera alltaf snyrtilega til fara
enda mikill smekkmaður. Þú bjóst
yfir miklum hæfileikum á ýmsum
sviðum. Þú varst svo listrænn og
bjóst yfir svo mikilli frásagnagáfu.
Þú elskaðir að þjóna og lærðir til
þjóns á hótel Loftleiðum og hafðir
yndi af því starfi. Dýrmætu minn-
ingarnar okkar í húsinu Helli í
Vestmannaeyjum. Minningarnar
okkar í Holti í N-Þingeyjasýslu
hjá ömmu, Árna, Dodda og Geira.
Minningarnar okkar í Reykja-
vík. Ég hlakkaði alltaf svo til að
koma frá Eyjum og heimsækja
þig í Reykjavík. Þú varst alltaf svo
góður við mig, elsku pabbi minn.
Þér var margt gefið, elsku pabbi
minn, en stjarna þín reis ekki eins
hátt og hefði getað orðið því Bakk-
us bankaði upp á og hörð barátta
við Bakkus sem hafði sífellt áhrif á
líf þitt með harkalegum afleiðing-
um. Ég veit þú reyndir svo mikið
að losna frá þessari glímu, elsku
pabbi minn, en því miður tókst þér
það ekki eins mikið og þú reyndir.
Sama hvað, þá varstu alltaf
góður við mig og sýndir mér alltaf
hlýju og þitt fallega bros. Ég var
alltaf litla stelpan þín, ég elskaði
þig, sama hvað. Það var erfitt að
horfa upp á þig, elsku pabbi minn,
vera fangi í eigin líkama eftir að
þú veiktist. En brosið þitt og hlýja
og hönd þín gaf okkur svo mikið.
Það er sárt að kveðja þig, elsku
pabbi minn, en það er huggun að
treysta því að nú sértu laus undan
fjötrun þeirra veikinda sem þú
hafðir barist við undanfarna ára-
tugi.
Ég þakka þér af öllu hjarta fyr-
ir það sem þú gerðir fyrir mig.
Minning þín er sem ljós á vegi
mínum. Tárin fylla augu mín er ég
minnist þín með þakklæti og virð-
ingu. Ég kveð þig, elsku pabbi
minn, með kærleika og trú á að þú
sért kominn heim í Guðs ríki.
Drottinn er minn hirðir,
mig mun ekkert bresta.
Á grænum grundum
lætur hann mig hvílast,
leiðir mig að vötnum,
þar sem ég má næðis njóta.
Hann hressir sál mína,
leiðir mig um rétta vegu
fyrir sakir nafns síns.
Jafnvel þótt ég fari um dimman dal,
óttast ég ekkert illt,
því að þú ert hjá mér,
sproti þinn og stafur hugga mig.
Þú býr mér borð
frammi fyrir fjendum mínum,
þú smyr höfuð mitt með olíu,
bikar minn er barmafullur.
Já, gæfa og náð fylgja mér
alla ævidaga mína,
og í húsi Drottins bý ég langa ævi.
(23. Davíðssálmur)
Hvíldu í friði, elsku pabbi minn,
og hafðu þökk fyrir allt og allt.
Þín dóttir,
Arnbjörg.
Hörður Sigurðsson
Okkur systur
langar að minnast
Siggu hans Óla eins
og hún var oftast kölluð í okkar
fjölskyldu. Hún var gift Óla
móðurbróður okkar og eignuðust
þau einn son, Magnús. Þau fjöl-
skyldan bjuggu í næstu götu við
okkur nær alla okkar bernsku og
það var mikill samgangur á milli
heimilanna. Við munum fyrst eft-
ir þeim í Blesugrófinni þar sem
þau bjuggu áður en þau fluttu í
Kópavoginn. Það eru góðar minn-
ingar sem koma upp í hugann úr
Sigurjóna Soffía
Þorsteinsdóttir
✝ SigurjónaSoffía Þor-
steinsdóttir fæddist
17. maí 1924. Hún
lést 25. mars 2019.
Útför Sigurjónu
hefur farið fram í
kyrrþey að ósk
hinnar látnu.
Blesugrófinni þar
sem við áttum góða
daga við alls konar
leiki með Magnúsi
frænda okkar. Sigga
var barngóð og hlý,
hún átti það til að
nota ýmis gömul orð
yfir okkur krakkana
sem okkur þótti ým-
ist brosleg eða jafn-
vel hlægileg og sum
þeirra skildum við
alls ekki. Sigga þakkaði oftast fyr-
ir sig með því að segja: „Takk fyr-
ir mig og mína, Guð launi fyrir sig
og sína.“
Sigga var sterkur persónuleiki
sem fór yfirleitt ekki troðnar slóð-
ir hún tók bílpróf á sínum yngri
árum sem var ekki algengt að
konur gerðu í þá tíð, og hún reykti
dömuvindla sem hétu Tipparillo,
en hún hætti öllum reykingum
fyrir áratugum. Sigga var smekk-
manneskja í klæðaburði og alltaf
vel til höfð og fín í tauinu. Sigga
og Óli áttu sumarbústað í Eilífs-
dal í Kjós þar sem flest systkini
Óla og makar þeirra áttu sum-
arbústaði. Þau fjölskyldan nutu
þess að vera í Kjósinni og voru
þau hjónin dugleg að gróðursetja
tré og rækta ýmislegt annað fal-
legt. Það eru ekki mörg ár síðan
þau hjónin seldu bústaðinn. Við
systkinabörnin eigum margar
góðar minningar úr Kjósinni þar
sem ýmislegt var brallað eins og
til dæmis að það var gerð stífla og
búið til stöðuvatn í dalbotninum,
sem við krakkarnir kunnum vel
að meta og þar áttum við margar
góðar stundir systkinabörnin
meðan vatnið var til staðar, en
stíflan brast og vatnið hvarf.
Sigga og Óli og mamma og
pabbi voru mjög góðir vinir, þau
ferðuðust mikið saman bæði inn-
anlands og utan. Sigga og
mamma fóru í margar húsmæðra-
orlofsferðir saman sem þær
minntust með mikilli hlýju báðar
tvær og þær ferðuðust líka tvær
saman að Gardavatninu á Ítalíu
sem var þeim vinkonunum
ógleymanleg ferð. Þær unnu um
tíma saman í skóbúðinni Lauga-
vegi 38, þangað fannst okkur litlu
hnátunum gaman að koma og
fylgjast með þegar þær voru að
afgreiða skó. Sigga vann síðan
langt fram yfir sjötugt í tískufata-
versluninni Ceres á Nýbýlavegin-
um í Kópavogi. Okkur þótti alltaf
gott að koma til Siggu þegar við
vorum börn þar sem hún gaf okk-
ur alltaf eitthvað gott í lófann, epli
eða brjóstsykursmola og hafði fal-
leg orð um okkur og þegar við
fullorðnuðumst fylgdist hún alla
tíð vel með okkur og fjölskyldum
okkar og var alltaf með á nótun-
um um hvað við og börnin okkar
værum að gera.
Nú verða heimsóknirnar ekki
fleiri til þín á Sunnuhlíðina elsku
Sigga. Við vitum að þú varst
hvíldinni fegin og að elsku Óli
þinn tekur vel á móti þér í sum-
arlandinu fagra. Starfsfólki
Sunnuhlíðar sendum við okkar
bestu þakkir. Um leið og við
þökkum Siggu samfylgdina vilj-
um við votta Magnúsi og öðrum
aðstandendum okkar dýpstu
samúð.
Hjördís, Bára og
Erla Alexandersdætur.