Skessuhorn - 17.12.2003, Blaðsíða 50

50
MIÐVIKUDAGUR 17. DESEMBER 2003
^ssunuk.
l/íuiáhe'uúð
s
Afram tifar tmurns kvörn
Heilir og sælir les-
endur mínir
Með þessu blaði
verð ég endurreistur
eins og brotlegur
stúkubróðir sem
hrasað hefur á dyggð-
arinnar vegi enda er
vegur sá frægt torleiði
og víða hnotgjarnt
gömlum mönnum og
fótafúnum. Þar sem
endurreisn mína bar nokkuð brátt að má vera að
menn sjái þess nokkur merki á efnistökum en betra
er illt að gera en ekki neitt eins og kerlingin sagði.
Peningamál hafa verið þjóðinni ofarlega í huga
að undanförnu ýmissa hluta vegna og menn jafnvel
séð ofsjónum yfir aukasporslum bláfátækra banka-
stjórnenda eða lífeyrisréttindum örsnauðra ráð-
herra meðan rutt er peningum í öryrkjana, hátt í
tveim þriðju þess sem um var samið. Hvað eiga fá-
tæklingar að gera með peninga? Menn sem kunna
ekkert með þá að fara!
Friðbjörn í Staðartungu seldi eitt sinn á sínum
búskaparárum kú sem kaupandi dró að borga að
fullu og orti þá Friðbjörn:
Orðheldnin er ýmsum hjá
ekki mikils virði núna.
Kristján seldi sína á
sjötíu krónur - upp í kúna.
Kristján Arnason frá Skálá eða Kistufelli hefur
lengi verið illa haldinn af Parkinsonsveiki og orti
einhverntíma:
Þjóð mín er lent inn á þrengingaveg,
þrýtur ( pyngjunni auður.
Eg finn það nú betur og betur að ég
er billegri í rekstrinum dauður.
Eftirfarandi vísa hefur að mig minnir verið eign-
uð Sigurði Breiðfjörð og reyndar fleirum en vissu-
lega er hún sterklík vísum Sigurðar:
Það er dauði og djöfuls nauð
er dyggðasnauðir fantar
safna auð með augun rauð
en aðra brauðið vantar.
Karl Sigvaldason kvað um skiptingu þjóðarkök-
unnar:
Þröng er oft í þjóðarsjóði,
það veit enginn hvað þeim ber.
Fátœklingar heimta og heimta,
hinir bara taka sér
Svo sem alþjóð er kunnugt nálgast nú jólahátíðin
og þá verður okkur ljóst hvers við höfum farið á mis
og raunar óskiljanlegt að við höfum getað lifað þó
þessi ár án þess að eignast hina aðskiljanlegustu
gæðagripi sem eiga sér það sameiginlegt að verð
þeirra er jafnan hækkað að heilu þúsundi svo aðeins
munar einni krónu. Hallmundur Kristinsson orti
einhverntíma á aðventunni:
fíerir mýkra geðið mitt
og göngu dagsins létta.
Jóla þetta og jóla hitt,
jóla hitt og þetta.
Já það er margt jóla þetta og hitt, þó minnist ég
þess ekki enn að hafa heyrt auglýst jóladömubindi
en að því hlýtur að koma.
Guðmundi Þorsteinssyni varð að orði undir aug-
lýsinglestri á aðventunni 1995:
Hugsjón og takmark hins neytandi nútímamanns
er að ná til sín annarra hlutdeild í veraldar auði
og kýla svo vömb sína í margfrœgri minningu hans
sem mettaði þúsundir tveimur fiskum og brauði.
Sigmundur Benediktsson orðaði hugsun sína á
eftirfarandi hátt:
I Mammonsveldi kœrleiks hugsjón kól,
það knýr á fast að lýður glysið borgi,
þó meistarinn gœfi máttug friðarjól,
maðurinn gerði þau að sölutorgi.
Og á líkar nótur leikur Egill Jónasson:
Auglýsinganna flytja fans
fjölmiðlar út um byggðir lands,
fœðingarhátíð frelsarans
er féþúfa í túni braskarans.
Ofan á þetta má segja að sé ofrausn að birta vísu
Jens Guðmundssonar á Reykhólum sem tekur mjög
í sama streng þó hver geri það með sínu orðalagi:
Meðan snauðum mat og skjól
Mammonsnornir banna.
Halda skulum heims um ból
hátíð mangaranna.
Fyrir tíma fjölmiðlanna stytti fólk sér gjarnan
stundir við að geta gátur og ekki síst á hátíðum sem
voru of heilagar til nokkurrar vinnu nema brýnustu
málaverka og koma hér tvær sem munu þó yngri að
árum:
Hvað er líkt með hrút og presti
heims á mörgu bólunum?
Og svarið er náttúrlega:
Annatíminn allra mesti
er hjá þeim á jólunum.
Onnur kemur hér í svipuðum dúr:
Hvað er líkt með korktrekkjara
og kjörnum manni á þing?
Og svarið við henni er:
Að komast alltaf lengra og lengra
um leið og hann snýst í hring.
Hjálmar Freysteinsson á Akureyri orti jólavísur
og á tímum endurnýtingarstefnu er að sjálfsögðu
við hæfi að endurvinna nokkrar gamlar og góðar
hendingar, það er svo uinhverfisvænt:
Norpa hér við norðurpólinn
ég naumast öllu lengur vil.
Bráðum koma blessuð jólin
börnin fara að hlakka til.
Lítinn fisk að fá úr sjónum-.
Fýsir marga á valdastól.
Nú er Gunna á nýju skónum,
nú eru að koma litlu jól.
Ollum stundum þingmenn þrátta,
þunnir eru í sköllunum.
Jólasveinar einn og átta
ofan koma affjöllunum.
Verðbólgan er versta áþján,
verkföll tíð til sjós og lands.
Adam átti syni sautján,
(suma utan hjónabands).
Krónan gerist gengissigin,
greiðsluhallinn ekki smár.
Dátt er jóladansinn stiginn
dunar ísinn fagurblár.
Menn sem óttast miltisbranda
martröð allar nœturfá.
A borðinu ótal bögglar standa
bannað er að skoða í þá.
Týnd er flestum trúarvissa
taumleysið er þjóðarmein.
Alltof margar mömmur kyssa
á munninn einhvern jólasvein.
Fœrt er allt í fínni skrúða,
ferlegt stress í sveit og borg.
Grýlu konu Leppalúða
langar að koma á Glerártorg.
I janúar svo Jón og Gerður
jóla - VISA reikningfá.
Ekki er víst hvort alltaf verður
ákaflega gaman þá.
Jólaverslunin hefur reynst mörgum þung í skauti
bæði líkamlega og andlega og ekki síst þegar korta-
reikningurinn kemur í janúar. Eftirfarandi gæti sem
best verið ort á Þorláksmessu:
Þreytast tek ég í þetta sinn
á þindarlausum hlaupum.
Eg er á þönum, Jesús minn,
í jólagjafakaupum.
Nú skal gjörvöll adamsœtt
eiða stóra vinna.
„I Betlehem er barn oss fœtt“
-nú bjargar ekkert minna!
Aðventukvöld geta verið með ýmsu sniði en á
einu slíku gæti hafa verið kveðið og hef ég grun um
að höfundur sé Böðvar Guðlaugsson:
Nú erujól við norðurpól,
norpa í skjóli rakkar,
herlega góla Heims um ból
heiðnir skólakrakkar.
Eg tel mig hins vegar hafa nokkuð traustar heim-
ildir fýrir því að það hafi verið á aðventukvöldi sem
Georg á Kjörseyri orti:
Okkar leið er vörðuð von um
að víkja burt frá syndunum.
Menn frelsast helst í fjárhúsonum.
friður sé með kindunum.
Enda voru það vissulega fjárhirðar eða sauðfjár-
bændur sem fyrstir fengu tíðindin. Nú eru breyttir
tímar á flestan veg og jólahátíðin og boðskapur
hennar setur mark sitt á allan heim með einhverjum
hætti. Sumir skreppa til sólarlanda um eða rétt fyr-
ir jólin, þetta er svo stutt eftir að Hvalfjarðargöng-
in komu. Ingólfur Kristjánsson orti um þá sem á-
stunda slíkt líferni:
Auðlegð menn girnast og gœfu
og gera sér vonir um lán
og það þykir toppur tilverunnar
að tryggja sér farmiða á Spán,
mega þar busla við bjartar strendur
og brenna kroppinn í sól,
koma svo heim í helvítis kuldann
og halda gleðileg jól.
Mjög er það misjafnt hvernig prestum tekst til
með ræður, svo á jólum sem i annan tíma enda
raddstyrkur þeirra og flutningsmáti vissulega
einnig misjafn. Rósberg Snædal hlýddi eitt sinn á
prédikun hjá séra Finnboga Kristjánssyni í Hvammi
en honum lá ekki hátt rómur:
Rýfur ekki rómur þinn
rjáfur kirkjuþaka.
Viljann fyrir verknaðinn
verður guð að taka.
Gestur Olafsson gerði þessa vísu við útgöngu úr
sóknarkirkju sinni:
Athuga þinn innri mann,
er þar líkt hjá flestum.
Sumir trúa á sannleikann,
sumir trúa prestum.
Velmetinn iðnaðarmaður á Akureyri frelsaðist og
gekk til liðs við hjálpræðisherinn, hélt ræður á
kvöldsamkomum hersins, spilaði á gítar, söng og