Úti - 15.12.1936, Blaðsíða 12

12
ÚTI
5. mynd. Sleðanum breytt í bát.
7. mynd. Komnir yfir vökina á sleðabátnnm.
Út á hafísinn.
Amiað ferðalag Vilhjálms verð jeg að
nefna, en ])að er ferð lians úti á liafísn-
um 1914. Það var rannsóknarför um
slóðir, sem ekki hafði verið farið um áð-
ur. Þeir, sem helst þektu til — Eskimóar,
hvalveiðamenn, pólfarar fullyrtu að
þarna væri ördeyða, ekkert lif. En Vil-
hjálmur vildi sanna þá ályktun sína, að
líf væri Jiarna til, þó að menn liefðu ekki
veitt því eftirtekt, með þvi að ferðast þar
um og treysta á veiði. Þetta gerir hann.
Hann leggur að visu ekki af stað nestis-
laus, en hefir þó ekki meira með sjer en
svo, að það sjeu að eins vara-birgðir.
Mest af ferðinni er hann við þriðja mann.
Stundum Ieggja þeir mesta áherslu á að
komast sem mest áfram, eins og venju-
legir pólfarar, og' sinna þá varla öðru.
Nokkra daga jeta þeir að eins hálfan
skamt á dag, bæði menn og hundar. En
síðar taldi Vilhjálmur það fásinnu. Það
dregur fljótt af mönnum og skepnum,
þegar þeir fá ekki nema hálft fæði, og þvi
meir sem lengur líður. Það er betra að
jeta nægilegt, meðan eittlivað er til og
vera í fullum þrótti, en svelta heldur al-
veg í 1 2 daga. Þegar til kom reyndist
að vera nóg af veiði þarna. Þeir þurftu
ekki að svelta, nema þegar svo stóð á að
þeir máltu ekki vera að þvi að sinna
henni.
Ferðin gekk að miklu leyti að óskum.
að öðru leyti en þvi, að fyrir sjerstakt
atvik komst Vilhjálmur ekki eins
snemma af stað, eins og hann hafði ætl-
að sjer og gekk því ferðin lengur fram á
vorið en skyldi. Þá fer isinn að brotna
og reka og olli það honum erfiðleika. En
þegar ekki er hægt að fara á sleðanum
eftir isnum, þá gera þeir fjelagar bát úr
honum og’ ferja sig, hundana og far-
angurinn yfir vakirnar. Þeir setja í hann
stengur eða stafi til þess að breikka lmnn,
þekja liann svo með segldúk að neðan
og um 450 kg., gat hann horið!
í stuttri grein er litið hægt að segja af
öllu því, er maður vildi segja um Vil-
hjálm Stefánsson. Til þess að kynnast
honum verða menn að lesa bækur hans.
Hann er eigi síður snjall rithöfundur en
ferðalangur. Þar kynnist maður mann-
inum, sem kunni að ferðast þar, sem taJ-
ið er að sje „frost ok kulda feikn livers-
konar“ þannig, að fyrir honum varð það
„hin vingjarnlegu íshafslönd“. Þar kynn-
ist maður frægastá ferðalangnum, sem nú
er uppi. Ársæll Árnason.