Hugur og hönd - 01.06.1994, Blaðsíða 36

SILKIMJÚKAR SLÆÐUR
Snegla (Ijósmynd afglugga).
Meðal þeirra listmuna, sem finnast í
Sneglu eru handmálaðar silkislæður.
Slæðurnar eru afar ólíkar. Segja má að
hver höfundur hafi sinn stíl og eru engar
tvær slæður eins.
Aðferðirnar við að mála á silkið eru
margvíslegar. Sumar eru málaðar með
silkilitum, en til eru margar tegundir af
slíkum litum. Aðrar eru málaðar með
sérstökum tauþrykkslitum. Slæðurnar
eru mismunandi að stærð og lögun,
bæði jafnhliða og aflangar og er algeng-
asta stærðin 90 x 90 sentimetrar, en líka
eru þær til stærri, þær stærstu 112 x 112
sentimetrar. Silkið í slæðunum er einnig
mismunandi að þykkt. Það þynnsta er
22 gramma silki, sem er afar þunnt og
létt og svo þykkara, allt upp í 65
gramma silki, sem er nokkuð þykkt.
Slæðudagar voru haldnir í Sneglu í vor
Reykjavík eru starfandi
nokkur listhús. Eitt peirra
er í gömlu húsi á horni
Grettisgötu og Klapparstígs og
nefnist Snegla listhús. Snegla list-
hús hóf starfsemi sína í ágúst
1991. Aðdragandinn að stofnun-
inni var sá, að tveir hópar
kvenna, sem störfuðu flestar við
textíla, ákváðu að sameinast um
vinnu- og söluaðstöðu. Annar hóp-
urinn var Verkstæðið V, sem
hafði haft verkstœðis- og söluað-
stöðu í Þingholtsstrœti í Reykjavík
og hinn hópurinn var Fjórar
grœnar og ein svört í sófa, sem
hafði haft sína aðstöðu í Iðnbúð í
Garðabæ. Akveðið var að jjölga
meðlimum og fá konur úr fleiri
listgreinum til að taka pátt í starf-
seminni. Talan fimmtán pótti
hœfileg stærð og pví varð úr, að
fimmtán konur úr ýmsum list-
greinum sameinuðust um leigu á
hluta afhúsinu Grettisgötu 7, sem
er gamalt hús miðsvæðis í borg-
inni. Töluverða bjartsýni purfti til
að ráðast í starfsemi sem pessa á
tímum samdráttar í pjóðfélaginu.
En tíminn hefur leitt í Ijós, að full
pörf er á listhúsi sem pessu og að
fólk virðist kunna vel að meta pá
fjölbreytni í list og listiðnaði, sem
Snegla hefur að bjóða.
sem leið með sýningu á handmáluðum
silkislæðum. Sex meðlimir Sneglu-hóps-
ins tóku þátt í sýningunni. Við birtum
hér myndir af nokkrum slæðum, sem
þar voru sýndar.
Texti: Herdís Tómasdóttir.
Ljósmyndir: Guðmundur Ingólfsson.
36